a dlaczego nie

Nie mam czasu :( 

        nie mam siły :(

                         nie mam ochoty :(

Dziś piszę na życzenie kogoś specjalnego - coś małego, coś o sobie ... 

        A właściwie dziś zacytuję Wojciecha Młynarskiego...

"Ulepiły mnie zdolne anioły,

Jeden smutny, a drugi wesoły,

I dlatego pośród łez się śmieję, 

I wśród śmiechu największego - smutnieję.

Poprawiły mnie anioły stare,

Jeden chętnie, a drugi za karę,

Jeden dążył do doskonałości,

Drugi prawił drobne złośliwości.

I dlatego myląc się i błądząc,

Zmierzam przecie do doskonałości,

A w rozmowę słodką zbyt, jak sądzę,

Lubię wpuścić kroplę złośliwości."

Jak często zdarza Wam się czytać o kimś, słuchać kogoś - a jednocześnie myślicie:
"Skąd on/ona to o mnie wie?"

Tak sobie myślę, że skoro na całym świecie jest taka ogromna ilość ludzi - to nie ma możliwości,
że nie tylko spotykają nas podobne przygody, lecz również myślimy, przeżywamy i boimy się podobnie.

Bardzo często zdarza nam się myśleć o sobie pozytywnie -  oczywiście zdarza się to o wiele rzadziej niż myślenie o sobie w negatywach. Ale dlaczego właściwie tak się dzieje?

Dlaczego w naszych głowach tak często nie doceniamy samych siebie?! A przecież to właśnie od głowy wszystko się zaczyna - myślimy żeby coś zmienić, czy zmienić samych siebie. 

Następnie analizujemy czy damy radę - sami siebie podnosimy na duchu i wspieramy w naszych postanowieniach i kolejnych próbach.

I dopiero gdy mówimy sobie "Jeszcze w to nie wierzę" - to tak naprawdę czekamy, aż nasz rozum wszystko ogarnie i pozwoli się cieszyć ze zwycięstwa.

A ja właśnie na przekór samej sobie - udowodnię, że się mylę, jeśli myślę, że to się nie uda...

Bo nawet jeśli nie wszystko pójdzie tak jak sobie to wymyśliłam - to moje życie (równie przekorne jak ja) wymyśli już takie zaskoczenie - że w mojej głowie takie zakończenie na pewno by się nie wymyśliło... 

I dlatego, jeśli czasami coś nie idzie po mojej myśli - staram się tym nie przejmować, nie panikować - no może czasami trochę podenerwować, ponarzekać... ale zawsze cierpliwie czekam, co z tego całego zamieszania w końcu wyniknie :) 

a że wyniknie to sprawa całkiem oczywista - bo, coś co się zaczęło musi się także zakończyć...