a dlaczego nie

 

Generalnie prawda jest jedna - nie znam nikogo, kto nie lubi dostawać prezentów.
Dla mnie osobiście nie ma znaczenia, mały czy duży prezent, kupiony czy zrobiony samemu - lecz sam fakt, że ktoś o mnie pomyślał i mnie obdarował.
Niestety w dobie konsumpcjonizmu mamy wszystko, czego pragniemy na wyciągnięcie ręki.
Coraz trudniej jest więc, nas czymś zaskoczyć i tu chylę czoła przed każdym, kto tego próbuje!
Oczywiście o wiele łatwiej jest, gdy mieszkamy razem lub spotykamy się na co dzień, wtedy mamy możliwość obserwowania siebie nawzajem i rozmawiania o naszych małych, czy dużych pragnieniach. Może być też tak, że wyjątkowo nam się uda i osoba, którą pragniemy obdarować sama podsunie nam pomysł, na to, co chciałaby otrzymać. Jednak według mnie najprościej jednak, by było, gdybyśmy zwyczajnie przyszłego obdarowanego zapytali się, co chciałby otrzymać w prezencie - może proste, lecz często najtrudniejsze. W końcu, czy zawsze prezent musi być niespodzianką?!
Jeśli ktoś mnie zna, to dobrze wie, co lubię, a czego nie - po moim ubiorze jasno widać, że w ramach prezentu żadnych szalów w drobne kwiatki mi się nie daje, choć może mi się spodobać, ale po co ryzykować?! Lubię ubiory jednobarwne, pasujące w różnych kombinacjach - to zdecydowanie ułatwia  mi życie, nie komplikujmy sobie jego bardziej, niż jest skomplikowane.
Przebojem od paru lat są dla mnie świeczki zapachowe – te mogę otrzymywać na każdą okazję, a nawet bez powodu. Mnogość zapachów, struktur, niezwykłych producentów – powoduje, że nie tylko prezent może się nie powtórzyć, ale odkryję zapach, o istnieniu którego nie miałam pojęcia. Ciekawa herbata, wino (najlepsze półsłodkie), fajne skarpetki (w obecnych czasach bywają tak niezwykłe, że w ogóle nie przejmuję się, że praktycznych prezentów nie powinno się dawać)  – to także raczej te przyjemne, niekłopotliwe prezenty, które każdemu sprawią przyjemność i prawie zawsze są trafione – u mnie na pewno.

Natomiast, co się tyczy książek, płyt - tu już polecam jednak zapytać się mnie o zdanie, mogę mieć! Mam tego dużo i nie umiem się oprzeć kolejnym wyprzedażom, promocjom - pomimo tego, że już od dłuższego czasu obiecuję sobie - żadnych nowych pozycji na półkę. Od tego mam Kindle, żeby tam mieć książki, od tego mam tablet i telefon, żeby tam mieć muzykę - przynajmniej nie zbiera się na nich kurz, no i nie muszę się martwić o miejsce na regałach.
Na szczęście nie podążam za modą, mam swoje upodobania i chętnie o nich rozmawiam, ale także często chętnie sięgam do literatury, którą ktoś mi poleci, choć normalnie nie spojrzałabym nawet na okładkę.
Parę razy w życiu, zdarzyło mi się jednak otrzymać prezent, który wprawił mnie w zakłopotanie. To nie jest tak, że obdarowywujący mieli złe chęci – pewnie wprost przeciwnie, ale niestety sprawili, że poczułam się bardzo nieswojo. Mowa o prezentach o charakterze erotycznym. Nie jestem pruderyjna , ale też, nie z każdym i nie wszędzie mówię o seksie – jeśli więc, nie jesteś moim partnerem – daruj sobie. Seks dla mnie to temat na tyle intymny i osobisty, że nie widzę potrzeby opowiadania o moich upodobaniach i potrzebach - innym. Wobec czego niewiele osób zna moje nastawienie do spraw seksu, literatury o zabarwieniu erotycznym, zabawek erotycznych – ok, „Greya” przeczytałam, obejrzałam, ale to jeszcze nic nie znaczy – zwłaszcza w kontekście moich upodobań. Tu jednak zostawiłabym pole manewru dla współmałżonków, kochanków, partnerów – zwłaszcza, jeśli oby dwie strony miałyby przyjemność z prezentu.

Pamiętajmy jednak, że zazwyczaj obdarowany zechce nam się zrewanżować. Miły gest, więc nie oponujmy – niezbyt to grzeczne, wszak On prezent przyjął. Ważne jest także, żebyśmy nie przesadzali z wartością prezentu, ani zbyt drogi, ani zbyt tani prezent – nie jest fajną opcją. Nie każdy mówi otwarcie o swoich finansowych, możemy wprawić obdarowywaną osobę w zakłopotanie dając jej zbyt drogi prezent, a jednocześnie „taniością” prezentu możemy komuś okazać brak szacunku. Warto więc znaleźć „złoty środek” – symboliczny drobiazg dobrej jakości – zawsze się sprawdzi.

 

Istnieje, jednak jeden niezwykły prezent – taki, który nie tylko chciałabym dostać, ale również każdemu dać!

CZAS…

Daj mi,  proszę -  kawałek z Twojego tortu życia! 

Dam Ci -  kawałek z Mojego tortu życia! 

Małą chwilkę, godzinkę – parę chwilek, godzinek! Jeden dzień, cały weekend… 

tyle, ile możesz/mogę… tyle, ile chcesz/chcę…

Pójdźmy na spacer, na kawę, do teatru, do kina, przed siebie tak bez celu, a czasami dokładnie gdzieś tam…

Porozmawiajmy o życiu, troskach, problemach… Pomówmy o tym, co nas śmieszy, bawi… 

Zdradźmy nasze obawy, pragnienia, marzenia…

Razem… pomilczmy, poćwiczmy, przeżyjmy coś wspaniałego, zobaczmy coś nowego 

– bądźmy razem!

Fontanna Baletnica w Ogrodzie Botanicznym w Poznaniu - tyle razy przeze mnie obfotografowywana, że historię można pisać...

To, że lubię chodzić w te same miejsca wiele razy, chyba już wszyscy wiedzą.
To, że fotografuję właściwie te same rzeczy, to już sama się połapałam.
Lecz w ostatnich czasach złapałam się na tym, że patrzę i nie widzę...
Ile razy spoglądamy na ludzi wokół nas i nie potrafimy powiedzieć jak byli ubrani, jaką mieli fryzurę, jakie oczy, usta, uśmiech... Czy to czas sprawia, że nie pamiętamy detali, sytuacji, ludzi?
Ciągle w pośpiechu, gnając za marzeniami - przestaliśmy zwracać uwagę na tu i teraz.
Biegnąc ze spotkania na spotkanie - tak naprawdę nie mamy czasu być z drugim człowiekiem, który siedzi naprzeciwko nas - teraz. Nasze myśli zaprzątają sprawy związane z kolejną sprawą, gdy jeszcze nie dobrnęliśmy do końca z bieżącą.
Myślami jesteśmy przy kolejnej książce, gdy ciągle przewracamy kartki tej, która jest w naszych dłoniach - a odkładając ją przestajemy o niej myśleć.
To, że od jakiegoś czasu moje życie bardzo zwolniło - spowodowało u mnie także pewien zastój nie tylko czytelniczy, ale także w robieniu zdjęć, spacerowaniu, spotykaniu się z ludźmi.
Miałam mnóstwo wolnego czasu, a jednak nie miałam ochoty do nadrabiania w czytaniu zaległych książek, oglądania filmów, słuchania muzyki.
Nagle zorientowałam się, że czytając zastanawiam się, nie tylko dlaczego bohaterowie postępują tak, a nie inaczej, lecz także co ja bym zrobiła w podobnej sytuacji. I pomimo tego, że to co czytałam to fikcja literacka (choć nie dałabym sobie za to ręki uciąć - życie może być w swojej istocie zaskakujące, a ludzie nieprzewidywalni) to przemyślenia po kolejnej opowieści nie pozwalały mi na sięgnięcie po kolejną historię, zanim z tej nie wybrnęłam "w głowie".
Dobrze, że w całym tym zastoju czytelniczym sięgałam najczęściej po powieści obyczajowe, gdy zaczęłam czytać coś, nad czym naprawdę muszę się dobrze zastanowić - a udało mi się za namową brata, sięgnąć po "Subtelnie mówię F**ck! Sprzeczna z logiką metoda na szczęśliwe życie" autora Marka Mansona - to jestem gdzieś w połowie i nie wiem, czy jestem szczęśliwa, bo akurat o tym nie myślę, czy wprowadzam już coś z tego w życie, czy dlatego, że jeszcze trochę książki przede mną?!
W związku z tym tak "powolnym" czytaniem i myśleniem nad tym co przeczytałam, to kolejna pozycja za którą postanowiłam się w tym roku zabrać może spowodować zastój ze wszystkimi fajnymi rzeczami na dobre parę miesięcy - a rzecz to o tyle niesamowita, że postanowiłam być asertywna w życiu, żeby móc się skupić nad tym, co naprawdę w życiu chcę robić, bo praca pracą, ale coś poza nią też musi być. Problem na razie w tym, że zanim się za pracę nad moją asertywnością wezmę - koniecznie muszę się zabrać za własną dyscyplinę!!
Na nic obietnice o codziennym godzinnym czytaniu przed snem - bo albo poczytam godzinę i nie "Daj Boże!" zacznę się nad tym zastanawiać i analizować przeczytany tekst i tak spoglądam o 2 w nocy na zegarek z przerażeniem, że za chwilę to ja już muszę do pracy wstawać - a ja jeszcze nie spałam, a o wyspaniu nie wspominam nawet. Albo zaczynam czytać zaraz po powrocie z pracy... i w ten sposób zakupy niezrobione, obiad nieugotowany, mieszkanie nieposprzątane, koty nienakarmione... wtedy też pochwalam swój samotny stan - bo jednak sama na siebie nie będę krzyczała i na siebie się obrażała, że nic niezrobione.
Ciekawe, że ostatnio motywacją było to, że w rozmowie z przyjaciółką poskarżyłam się sama na siebie! I kurczę!! to zadziałało!!
Zrobiłam, co miałam do zrobienia i jeszcze to, co w trakcie wymyśliłam - no taka stymulacja to mi się podobała. Niestety na długo tej motywacji nie starczyło.
I albo codziennie będę na siebie samą się skarżyła - może tak z rana przed lustrem?!
A może zacznę wypełniać planer i na dodatek rozliczać się z tego?! Zrobiłam pranie - czekoladka, posprzątane mieszkanie - lody, 6 tysięcy kroków zrobionych - czas na łóżko i książkę?!
I koniecznie, ale to naprawdę koniecznie muszę przestać robić kilka rzeczy na raz!
Nie mogę czytać i słuchać piosenek na raz, bo albo nie doczytuję książki i nie pamiętam, co było w poprzednim rozdziale, ani nie pamiętam o czym śpiewali - totalnie bez sensu.
Oczywiście jest mnóstwo muzyki instrumentalnej, którą notabene uwielbiam, a która nie tylko pozwala mi się uspokoić, ale także wprawia mnie w stan spowolnienia. Dzięki czemu potrafię zapamiętywać nie tylko myśli, ale także uczucia, emocje. Należy tylko pamiętać o tym, żeby ją włączyć, a nie uruchamiać radia od razu po powrocie do domu.
A co z tym patrzeniem?!
Na ostatnim samotnym spacerze w Ogrodzie Botanicznym, zorientowałam się, że zazwyczaj zwiedzałam to miejsce w czyimś towarzystwie - oczywiście jak najbardziej sympatycznych koleżanek i nie tylko - ale wtedy skupiałam się zazwyczaj na nich i nad tym o czym rozmawiamy, niż nad tym co widzę - choć zdjęcia również robiłam.
Tym razem było zdecydowanie inaczej - spokojna muzyka w słuchawkach, cieplutkie słoneczko na niebie, zapach jesiennych róż i wilgotnych liści na ziemi - tak wiele wrażeń, zapachów, uczuć...
Jak zwykle doszłam do fontanny baletnicy - jednak tym razem zamiast robić zdjęcie tylko całej postaci, postanowiłam również skupić się na jej twarzy. Efekt? po raz pierwszy zobaczyłam to skupienie tancerki nad wykonaniem poprawnej figury, wyciągnięte ręce - ta zatrzymana chwila-poza z Jeziora Łabędziego - spowodowała i u mnie - zatrzymanie czasu.
Zobaczyłam, nie przeoczyłam i co?
Coś się stało, że na chwilę się zatrzymałam, coś mnie ominęło? coś przeoczyłam?
Być może, ale czy to ważne?
Lepiej stracić chwilę i zyskać wspaniałe uczucia, niż gnać za kolejnymi rzeczami,
a nie doceniać tego co wokół nas... i co w nas.
I taka myśl mnie w związku z tym nawiedziła:
„Dopóki nie nauczysz się doceniać siebie, nie docenisz swojego czasu.
Dopóki nie nauczysz się doceniać swojego czasu, nic nie osiągniesz”. Morgan Scott Peck

I żeby nie było - tym razem miałam chęć napisać coś optymistycznego - a jak zwykle refleksologia mi się włączyła :)
Kolejne zdjęcie całej baletnicy także zrobiłam :)

Baletnica też sama w tej fontannie :) Sama, ale nie samotna :)

Gdy brakuje miejsca na półkach, gdzieś to schować jednak należy...

Człowiek jak to człowiek ma swoje wady i zalety - ja odmieńcem w tym temacie zdecydowanie nie jestem...
Dziś chciałabym Wam się przyznać do jednej z wad - której istnienia całkowicie jestem pewna i której niestety od wielu lat nie umiem się pozbyć.
Właściwie to zastanawiam się nawet czy tak bardzo mi przeszkadza,
że musiałabym z tym walczyć i jej się pozbyć?
MOJA WADA TO CHOMIKOWANIE :)
Chomik to taki mały gryzoń, który chowa w swoich workach policzkowych jedzenie i przenosi je do swojego legowiska, stąd potocznie mówi się o chomikowaniu - pociecha w dzieciństwie wielu z nas, choć u mnie w domu nigdy nie zagościł.
Wcale się nie dziwię, że mama nie pozwalała nam mieć zwierząt w domu - czwórka dzieci to wystarczający Zwierzyniec - na tak małej powierzchni jaką zamieszkiwaliśmy nie było mowy o dodatkowej powierzchni na nowego lokatora.
Choć dziś jako służąca dwóch kotek - to, że nie jestem ich Panią - wiem właściwie od samego początku :) jakiś kotek znalazłby miejsce na łóżku któregoś z nas.
Jednak ani mama, ani babcia nigdy nie uznawały zwierząt w domu - wystarczyliśmy im My :)
Wracam jednak do tematu chomikowania - jakiś czas temu porządkując pudełka poustawiane na regale w sypialni, zajęłam się ich opróżnianiem.
Z wielkim zdziwieniem zaczęłam segregować to, co tam było w środku, a następnie liczyć zgromadzone dobra - no jak to księgowa!
Mało tego współpracując z takimi co to inwentaryzują zawodowo - załączyłam laptop, zrobiłam odpowiednią tabelę w Excelu i spisałam to, co tam w pudłach miałam :)
A miałam tego całkiem sporo! pudełka zawierały całą masę kosmetyków - żeby to choć były pojedyncze sztuki, to jeszcze bym miała jakieś wytłumaczenie tego nagromadzenia - pewnie chciałam wszystkiego spróbować.
Jednak pudełka oprócz pojedynczych sztuk kosmetyków zawierały między innymi:
3 sztuki olejków do włosów (mam z natury kręcone włosy, więc potrzeba nawilżania jest), 4 sztuki kremów do twarzy ( na całkowicie odmienne potrzeby jak to kobieta, jeszcze nie zdecydowałam się jaki rodzaj skóry mam), 6 sztuk różnych balsamów, maseł do ciała oraz co zupełnie mnie zadziwiło (a właściwie zszokowała mnie ta ilość) - to 12 sztuk żeli pod prysznic - jako posiadaczka wanny to ciekawe podejście do sprawy :)
Rozumiem, że na światło dzienne "wyszła" kolejna wada, a właściwie uzależnienie... od promocji!
Bo jak mogłabym wytłumaczyć fakt, że oprócz takich kosmetyków, które po prostu lubię używać na swoim ciele - bo zapach, konsystencja, czy efekt - dają mi po prostu satysfakcję, to znalazł się tam na przykład balsam, który miałam już okazję spróbować i zupełnie nie przypadł mi do gustu?!
Mało tego, że muszę teraz to zużyć - na szczęście jest lato i szybko mi tego ubywa - to za karę popsuł się  dozownik w butelce i męczę się niesamowicie
z wydobywaniem dość opornego balsamu. Więc właściwie dlaczego to kupiłam? - ponieważ było w podwójnej promocji! Za cenę balsamu dodatkowo był doczepiony żel pod prysznic :) - chyba jednak już za długo w tym Poznaniu mieszkam, zaczynam mieć oszczędność we krwi, zamiast w rozumie...
Jedyna pozytywna sprawa jak wynikła z tego spisu z natury - to fakt, że postanowiłam od tego dnia unikać wszelkich wyprzedaży, promocji, okazji itp. zwłaszcza jeśli chodzi o kosmetyki. Okazało się, że jest to jedna z tych rzeczy do której miałam serce i nie poddałam się zachciankom - moje zapasy szczęśliwie się kończą - teraz kupuję tylko, gdy mam ostatnią sztukę w pudełku, choć i tak zawsze jednak poluję na promocje :) ale obiecałam sobie, że jednak będę kupowała to co naprawdę lubię.

Podobnie rzecz się miała z szafkami w kuchni - NIEMOŻLIWE, żeby osoba żyjąca samotnie miała pełne szafki zapasów i nic tam już nie mogła upchnąć :)
A jednak... Słoiki z ogórkami, buraczkami, sokami owocowymi i powidłami od mamy - brane za każdym pobytem w domu, parę gotowych obiadów w słoikach, gdyby nie chciało mi się robić zakupów, pudełka z ryżami, kaszami, makaronami - bo w dwu- trzy- pakach taniej!
Producentów herbat też już nie lubię - jak można mieć w swej ofercie, aż tyle rodzajów herbat owocowych, a producentów jest kilku i każdy prześciga się w tym  maratonie, z czego tu jeszcze można by było herbatę wyprodukować - człowiek sięgając do szafki, nie wie co wybrać i czego posmakować, bo to że mam przegląd herbat w swoich zapasach, to sprawa oczywista!
Problem w tym, że ciągle tylko kupowałam, a nie zużywałam.
Choć przydały się te zapasy, gdy zachorowałam i nie byłam w stanie pójść po zakupy, a nikogo nie chciałam fatygować moimi potrzebami. Miało to również swoją dobrą stronę, gdy w domofonie odezwali się zupełnie bez zapowiedzenia goście  lub gdy nachodziła mnie ochota na coś dobrego - zawsze miałam z czego przygotować naprędce jakąś sałatkę.
Oczywiście najciekawsze w zbiorach okazały się zapasy alkoholu :) gdy po paru miesiącach przymusowej abstynencji - mogę znów wieczorem delektować się lampką wina - zdecydowanie wieczory po ciężkich dniach w pracy stają się przyjemniejsze :)

Myślicie, że to wszystko? A gdzie tam!
Na regałach w salonie stoi mnóstwo nieprzeczytanych książek, filmów, które pooglądam gdy będę w nastroju! Sterta gazet, też czeka na moją wolną chwilę, a pudełka w sypialni zawierają "skarby", które należy przejrzeć, gdy tylko nic nie będę miała do roboty (czekają już tak 3,5 roku, czyli od czasu przeprowadzki :) ) - choć do nich już niedługo pewnie zajrzę, gdy będę wreszcie robiła miejsce na szafę :)
Nie wspomnę o dyskach zewnętrznych do komputera, na których znajduje się pewnie z parę tysięcy zdjęć do przejrzenia i skatalogowania...
Kiedy ja na to wszystko znajdę czas? - sama nie wiem? ale mniej więcej to oznacza, że strasznie zajętą osobą na pewno jestem... no i ciągle mam wyrzuty sumienia, że czegoś tam nie zrobiłam...

I tak trochę z zazdrością spoglądam na tych, którzy potrafią z czystym sumieniem zminimalizować ilości posiadanych rzeczy na półkach, w szufladach - jak również pozbyć się nadmiaru gratów z domu :) Ja niestety nie umiem pozbyć się tych wszystkich małych pierdółek stojących na półkach.
No cóż, na to też kiedyś przyjdzie w moim życiu odpowiedni czas...

Bo tak naprawdę jak śpiewa Sebastian Karpiel-Bułecka z zespołem Zakopower w piosence "Boso":

"...
Każda rzecz o czymś śni
Odstawiona
Jeszcze chce modna być
Zanim cicho skona

I dopiero gdy zawoła Bóg
To pożegnam wszystkie te rzeczy i znów
Pójdę boso, pójdę boso
Pójdę boso, pójdę boso
..."

A Wy lubicie kupować na promocjach?
Co takiego gromadzicie, co właściwie nie jest Wam do szczęścia potrzebne?