a dlaczego nie

Świetnie uchwycony przez Justynę G. moment, gdy kończy mi się równowaga :)

 Za mną kilka zajęć z jogi :) i to co sprawia mi największą trudność - oczywiście oprócz opornego ciała - to utrzymanie równowagi.
Pozycje, które muszę utrzymać na jednej nodze są dla mnie zdecydowanie mało osiągalne :(
zresztą tak samo jak jeszcze parę innych.
Jednak nie poddaję się i kiedyś uda mi się zrównoważyć zarówno ciało, jak i umysł :)
Natomiast dobrze wiem, że równowaga przede wszystkim musi być w naszym życiu 
- niby wiem, a nie stosuję :(
Dlaczego więc nie stosuję? W czym tkwi mój problem?
Dzięki bratu pewnego dnia (być może zupełnie nieświadomie - po latach pracy NA PEWNO nieświadomie) weszłam na drogę Księgowości - jak się okazało droga wprost dla mnie wymarzona :)
No bo, ładnie dokumenty poukładać,  chronologicznie po księgować, poskładać wszystkie dane
w Wynik - to wprost wymarzona praca dla mnie jak się okazało - pedantki nie tylko domowej.
Nigdy nie przeszkadzało mi, że powtarzalnie miesiąc w miesiąc robię to samo - rodzina i przyjaciele nauczeni przez lata, że przed 20-tym to lepiej się do mnie nie odzywać (niby wiem co mam robić, a i tak ciągle jakaś obawa, że nie zdążę :) ) - a po 20-tym to najlepiej proponować mi spacery w plenerze, zabawę z dzieciaczkami, wyprawę do IKEI, czy też ostatnio odkrytej JUCCI, żebym mogła odreagować :)
Oczywiście, jeśli tylko pogoda sprzyja to najbardziej pomaga mi zawsze wyjście na polowanie
z aparatem fotograficznym - dlatego tak tęsknie do wiosny z całą jej wspaniałą, świeżą paletą kolorów - zieleń, która mnie uspakaja, czerwonych, żółtych, pomarańczowych wiosennych kwiatów, dzięki którym mam uśmiech na twarzy, a nawet bieli - przebiśniegów, śnieżyc czy choćby bratków, która mnie oczyszcza.
Nawet niebo wydaje się bardziej błękitne wiosną, niż w innych porach roku - choć to pewnie moje optymistyczne spojrzenie je sobie podkoloryzowuje :)
I wszystko szło dobrze, to znaczy po mojej myśli - do momentu, gdy całkiem niepostrzeżenie
w pracy zaczęły się dla mnie zmiany. Mając określoną liczbę obowiązków i zajęć, które spokojnie wykonywałam na czas i bez stresu - wymyśliłam sobie, że spełnię kolejne marzenie...
i poszłam na studia.
I żeby nikogo nie zmyliła moja intencja - studia robiłam dla siebie, po to żebym była w stanie lepiej zrozumieć wszystkie mechanizmy księgowo-podatkowe występujące lub mogące wystąpić w działalności firmy.
Nigdy studia nie oznaczały dla mnie kroku w podniesieniu swoich kwalifikacji - chciałam wiedzieć więcej, tak zwyczajnie i po prostu.
Jeszcze dobrze nie skończyłam pierwszej części studiów - pamiętam była wiosna! - jak już dołożyli mi w pracy roboty - coś na kształt "Wie więcej - to da rady". Po licencjacie zajarzyłam, że ja swoje wiedziałam, a inni odebrali to chyba na opak - i dostałam awans - niby to w nagrodę ;)
Żadna w sumie wielka zmiana się nie dokonała - robiłam to co robiłam do tej pory - tylko już głupio było się przyznać, że się czegoś nie wie. Na szczęście zawsze podporą merytoryczną ostatecznie była dla mnie szefowa - poszukać, poczytać to jedno, ale usłyszeć potwierdzenie swoich twierdzeń to druga sprawa.
Tak sobie pracując i kończąc studia - pomyślałam, że teraz to już z górki - skończę studia zostanie tylko praca, no i przyjemności. Nic bardziej mylnego!
Jeszcze nie minął rok od skończenia studiów - gdy kolejna przygoda w moim życiu zawodowym powoduje totalny chaos w mojej głowie - i znowu wiosną! - to kolejny awans!
I jeśli w tym momencie myślicie sobie "Czemu ona panikuje - awans to nic złego"
to muszę Wam sprostować myśli :)
Awans w moim przypadku to dołożenie mi nie tylko kolejnych obowiązków (z tymi co mam nie wyrabiam się w przepisowych 8 godzinach dziennie, 5 razy w tygodniu, a jeszcze dodatkowe?!),
ale także mega odpowiedzialności.
No dobra, żeby nie było, nikt mnie siłą do tego nie przymuszał, nikt nie stawiał żadnych warunków - po prostu padła propozycja - i sama się na to zgodziłam.
Dlaczego? - dziś jeszcze nie umiem na to odpowiedzieć :(
Wiele się czyta, a także mówi o tym, że należy się rozwijać zawodowo, mieć aspiracje dotyczące ścieżki zawodowej itp. a jednocześnie mieć spełnione życie rodzinne. A co jeśli się tego nie ma?!
Co jeśli moim pragnieniem jest dobrze wykonywać moją pracę, a następnie po 8 godzinach pójść do domu i rozwijać swoje hobby, spotykać się z przyjaciółmi, poznawać nowe miejsca i ludzi?
Równowaga zostaje zachwiana, gdy zamiast przyjaciół wybieram kolejną godzinę na spędzenie czasu w pracy - bo termin goni, a tyle jeszcze do zrobienia!
Nie oszukujmy się nie znam ludzi, którzy osiągnęli sukces, czy to w życiu zawodowym,
czy w życiu osobistym -  nie poświęcając czegoś lub co gorsze kogoś :(
Gdzie w tym wszystkim jest równowaga?
Mam wrażenie, że miarą sukcesu, ale także i porażek w dzisiejszych czasach staje samotność :( 
Nie mogłam polegać na pojawiających się w moim życiu mężczyznach - więc jestem sama!
Chciałam najlepiej jak potrafię i na czas wykonywać swoje obowiązki - więc poświęcam życie prywatne na to!
Wiem, to moje wybory - tylko w imię czego, ja je wybieram?! Szczerze? - nie wiem!
Czy to oznacza, że nie jestem ambitna?
"Ambicja (łac. ambitio - żądza sławy, czci, uznania; staranie się, szlachetna duma, poczucie własnej godności) - postawa człowieka, cecha charakteru polegająca na silnym poczuciu godności osobistej oparta na stawianiu sobie trudnych celów i dążeniu do ich realizacji"
  https://pl.wikipedia.org/wiki/Ambicja
Tyle Wikipedia - a co ja na to?
Jednak jestem ambitna, ponieważ moim celem będzie pogodzić życie zawodowym z osobistym
- cel sam w sobie w tej chwili najważniejszy, a znalezienie równowagi pomiędzy nimi będzie najtrudniejszą sprawą w ciągu najbliższych dni, tygodni, miesięcy...
Mam nadzieję tylko, że rodzina i przyjaciele  pomogą mi w utrzymaniu tej równowagi - bo bez ich pomocy, moje życie wpadnie w totalny labirynt, z którego ciężko będzie mi samej wyleźć :(
Jednak pomimo tych zawodowych zawirowań optymistycznie patrzę na zbliżającą się wiosnę - która chyba tak jak ja i chce być i boi się przyjść :)
Ale gdy już przyjdzie... aparat w gotowości!!

Ps. Kończąc dziś ten post pomyślałam sobie, że może następnym razem nie czekać na propozycje od innych tylko samej znaleźć to czego się pragnie?! Ale o tym już innym razem :)

A Wy jakie macie ambicje i plany?
Czy dążycie do spełnienia marzeń sami, czy czekacie cierpliwie na nadarzające się okazje?
I jak tam z równowagą w Waszym życiu?

W pewien całkiem zwyczajny dzień - idąc z poranną kawą firmowym korytarzem podsłuchałam jak dwie koleżanki opowiadały sobie o zajęciach jogi, na których to były poprzedniego dnia. Przystanęłam na chwilę obok nich i tak sobie słuchałam - nie, żeby bezczelne, ale byłam ciekawa, czym to się dziewczyny tak zachwycają?
No dobra zachwycają to może zbyt wielkie słowo :) bo bolało, boli i jak jeszcze długo ten ból z nimi pozostanie?!
Ale mówiły to z takim entuzjazmem, że na pytanie Marysi, czy nie miałabym ochoty wybrać się z nią na jogę  - odpowiedziałam oczywiście i natychmiast TAK - no bo dlaczego nie?!
Przyznam się, że o jodze to ja nijakiego pojęcia nie miałam, ale miałam złudzenia z nią związane :)
Jakieś tam sceny z filmów widziałam i pamiętałam, trochę o niej czytałam, mnóstwo zdjęć oglądałam, ale żeby tak na poważnie zająć się tym tematem to raczej nie,
a tu proszę poszłam na swoje pierwsze zajęcia z jogi :)
Zacznijmy więc od moich złudzeń i wrażeń!
W scenach z filmów dziewczyny co prawda robiły dziwne pozycje - na widok których mój umysł od razu mówił, że moje ciało to raczej nie pozwoli sobie tego zrobić - ale zawsze wyglądały promiennie, były spokojne i uśmiechnięte, ba nawet miały czas pogadać - słowem sielanka :)
I przede wszystkim nigdy, przenigdy nie były spocone, zasapane i czerwone na twarzy!
Oczywiście wiadomo jak są nakręcane takie sceny - trwają godzinami i pewnie nikt tam tak na prawdę nie ćwiczy!
Ok, przyznaję się nigdy nie byłam fanką gimnastyki - ale długie spacery uwielbiam, co jakiś czas przypominam sobie o siłowni - oraz jestem wielką fanką sprzątania mieszkania (każdy pedant wie, ile gimnastyki uprawia się przy takim szczegółowym i dokładnym sprzątaniu :) )
A więc moje pierwsze zajęcia to wielki trud, ból i złorzeczenie sobie w myślach - dlaczego ja tak mało dbam o siebie i w ogóle nie jestem elastyczna?!
Ciągłe przypominanie instruktorki o regularnym oddechu - powodowało u mnie natychmiastowe, gwałtowne łapanie oddechu, coś w stylu ryby wyrzuconej na brzeg :) - ale dzięki niej, nie skończyło się to niedotlenieniem mózgu!
To co sprawiło mi największą trudność na zajęciach to przypomnienie sobie o anatomii własnego ciała!
Niemożliwe - a jednak!
Szkołę podstawową skończyłam już JAKIŚ czas temu - a to tam były moje ostatnie lekcje z biologi (nawet nie pamiętam, w której klasie była anatomia człowieka ;) )
Oczywiście jak każda kobieta - nie znam takiej, która nie ma z tym problemu, lub po prostu się do tego nie przyznaje - mam "problem" z rozpoznaniem, gdy słyszę prawa ręka, prawa noga, lewa ręka, lewa noga :)
Ok, pamiętałam również, że posiadam mięśnie - zwłaszcza jak potrzebuję fizjoterapeutki, bo taka jestem zdolna, że je sobie "spinam" przy każdym stresie, a potem nie potrafię sobie z nimi poradzić.
Niestety na jodze moja pamięć o mięśniach, kościach została w bolesny sposób przypomniana...
Teraz wiem, że zajęcia jogi należało rozpocząć od przeglądnięcia i to dość dokładnego - Atlasu Anatomii Człowieka - między innymi w celu uświadomienia sobie ilości mięśni i kości w ludzkim ciele!
Przypominam :)
Człowiek w swoim ciele posiada 206 kości oraz od 450 do 500 mięśni!! 
Robi wrażenie - na mnie na pewno!
Uwaga!! Po zajęciach jogi one wszystkie mogą boleć! Przepraszam, one wszystkie bolą!
Może nie wszystkie naraz, i nie wszystkie od razu - ale bolą  :(
Pewnie nie zniechęciłoby mnie to do pójścia na jogę, ale przynajmniej jakieś środki przeciwbólowe miałabym pod ręką :)
Moje szczęście polega na tym, że takie bóle dość szybko mi przechodzą, a może po prostu nie mam czasu nad nimi rozmyślać.
Jednak to co najważniejsze po każdych kolejnych zajęciach, to uwielbiane - pewnie nie tylko przeze mnie - zwiększone wydzielanie cudownych endorfin - hormonów odpowiedzialnych za nasze dobre samopoczucie.
To właśnie endorfiny są odpowiedzialne za to, że w każdą kolejną środę biegnę na zajęcia jogi :)

Nie bez znaczenia (zwłaszcza w moim przypadku) pozostaje fakt charakteru osoby prowadzącej zajęcia grupowe - nie znoszę osób, które zmuszają mnie do czegokolwiek...
Jeśli czegoś nie potrafię zrobić tak jak powinnam, to nie oznacza, że nie potrafię, bo nie, tylko oznacza, że trafiłam na granicę możliwości moich kości, mięśni.. u mnie naprawdę szybko można na to natrafić :)
I tu w grę wchodzą nie tylko ćwiczenia, ale dotyczy to każdej dziedziny mojego życia!
Uwielbiam, gdy osoba prowadząca zajęcia potrafi nie tylko sprawić, żebym chciała wrócić na kolejne zajęcia pomimo wspomnienia o bólu, ale także spróbuje zarazić mnie swoją pasją, czy sprawić, żebym choć trochę spróbowała wprowadzać pewne zasady z jogi w życie, które mogłyby pozytywnie wpłynąć na inne jego aspekty.

I ostatnia uwaga - zazwyczaj gdy, myślimy o spróbowaniu czegoś nowego - odzywa się w nas strach...
Czy ja będę umiała to zrobić? A co jak coś zrobię źle?
I niestety to, o czym zazwyczaj myślimy - czy inni zauważą i  będą się śmiali, gdy nie uda nam się czegoś dobrze zrobić?
Przy jodze nie ma takich problemów - tu nikt nic nie robi źle, każdy robi na tyle, na ile pozwala mu jego własne ciało.
I nie oszukujmy się - próbując wykonać choć w pewnym procencie prawidłowo każdą z figur jogi, jednocześnie pamiętając o oddechu - nie mamy czasu na patrzenie na innych!
Więc nikt także nie ma czasu patrzeć na nas, o ocenianiu nie wspomnę :)

Przeglądając opinie oraz szukając informacji na temat jogi - no, bo skoro coś mi się podoba to należy to poznać bliżej -  znalazłam cudowny cytat motywujący na stronie lubimyczytac.pl :
"Ci z was, którzy są w jodze naprawdę kiepscy, trafili we właściwe miejsce. Mam nadzieję, że wszyscy pozwolicie sobie dziś być zupełnie do kitu, porzucić staranie o doskonałość. 
Prawdziwa joga nie polega na idealnej pozycji: to właśnie w tych pozycjach, które wychodzą nam beznadziejnie, naprawdę czujecie siebie. 
Jogę trzeba czuć od wewnątrz, a nie szukać doskonałości, która przeniknie z zewnątrz do środka."
Claire Dederer – Pozerka. Moje życie w dwudziestu trzech pozycjach jogi

Więc, jeśli gdzieś po głowie "chodzi" Wam myśl o pójściu na zajęcia jogi - to ja ze swojej strony mogę tylko powiedzieć "do dzieła", a raczej do jogi :)

A Was co blokuje w podjęciu nowych wyzwań gimnastycznych?