a dlaczego nie

 

Przyroda się już budzi w Śnieżycowym Jarze - zakwitły śnieżyce.

Od paru dni dręczy mnie – co? Sama nie wiem?!
Z jednej strony mam w sobie mnóstwo energii, wiele ciekawych pomysłów, dużo tematów do opisania. Przeczytałam tak wiele fajnych książek w ostatnim czasie, posłuchałam nowych płyt, przemyślałam wiele spraw i chętnie tym wszystkim bym się podzieliła... a jednak???
Gdy siadam i próbuję przelać te myśli na papier – nagle ogarnia mnie niemoc. Tak jakbym zapomniała te wszystkie słowa, myśli, emocje… Co się dzieje? Z jednej strony tak wiele chęci, a z drugiej ta niemoc!! I nagle znalazłam te słowa Marka Twaina:

„To wiosenna gorączka. Tak to się nazywa. A kiedy już to masz, chcesz – och, nie bardzo wiesz, czego chcesz, ale po prostu bardzo boli cię serce, tak chcesz! ”

I wiem, że w dzisiejszych czasach panującej wszędzie pandemii koronowirusa – gorączka brzmi groźnie… To przynajmniej wiem, z czym przyszło mi się borykać.
I tak jak przy gorączce krok po kroku należy spokojnie zadziałać… tak i w tym przypadku powoli, ale zdecydowanie należy wziąć się w garść i coś napisać. Nie żeby od razu w eseju się rozpisać, ale choć parę zdań „sklecić”, że jednak jestem… i znów chcę pisać… chcę mówić… być blisko…
Przebudziłam się? Czy jeszcze nie?
Myślę że, w całym tym kołowrotku pór roku – przejście z zimy do wiosny jest najbardziej spektakularne.
Nagle z ciemnej ziemi, spośród zeschniętych zeszłorocznych liści wychylają się nieśmiało (lub całkiem okazale) pierwsze wiosenne kwiaty. Słońce to już nie tylko wielka żółta kula nad nami, ale coś co przyjemnie ogrzewa pobudzając nasze hormony do szaleńczej gonitwy… za kwiatkiem, wiosennymi ciuchami, za miłością… i za czymś, o czym sami nie wiemy, że jest i że, tego chcemy! Ktoś anonimowy kiedyś napisał:

„Wiosna: cudowne przypomnienie, jak piękna może być zmiana”.

A więc do dzieła! Świat się zmienia i my się zmieniajmy – na lepsze oczywiście!
Ja przynajmniej się postaram :) A Wy?

Wiosna w Luksemburgu - kwiecień 2018 :)

Mam wrażenie, że im jestem starsza, tym coraz bardziej zwracam uwagę na to, jak otoczenie oddziałuje na mnie i jak ja działam na otoczenie.
Wydaje mi się, że kiedyś wszystko było prostsze - kiedyś to znaczy, wtedy jak ja byłam młodsza :)
Kiedyś gdy się cieszyłam, to po prostu się cieszyłam, gdy opanowywała mnie złość - to po prostu się złościłam. Teraz gdy się cieszę, to zastanawiam się nad powodem mojej radości - dlaczego?
z jakiej przyczyny? i czym to się skończy?
I nigdy, ale to naprawdę nigdy nie staram się tej wesołości powstrzymać :)
Natomiast każdy atak złości jest dokładnie przeze mnie analizowany, bardzo szybko tłumiony - często ze złym skutkiem dla mnie. Bo prawdą jest, że jeśli nie wyrzucimy złych emocji z siebie, ich nagromadzenie może w pewnym momencie skutkować "groźnym" nie tylko dla mnie,
ale także dla mojego otoczenia efektem.
Bo o ile, nie hamuję w sobie potrzeby radości, nieopisanego optymizmu, czy często po prostu "głupawki" - to złość szybko jest przeze mnie wyciszana - co prowadzi u mnie nie tylko do powstawania schorzeń fizycznych, ale także kumulacji - grożącej co najmniej "wybuchem atomowym", a wtedy to już wszyscy powinni mieć się na baczności :)
Zadziwiające zaś dla mnie jest to, że będąc osobą młodszą - zupełnie nie interesowało mnie,
co o tym wszystkim sądzą moi najbliżsi - zwłaszcza, że komunikat od nich był jasny
- niech się wygada, przynajmniej jej "ulży", a my i tak nie słuchamy :)
Teraz często mając potrzebę wygadania się przed siostrą czy przyjaciółką
- najpierw przepraszam,
że znowu muszę im poopowiadać o sprawach, które tak naprawdę ich nie dotyczą, ale często również, o których nie mają zielonego pojęcia :) Choć plusem takich moich "wygaduszek" jest fakt, że moja siostra może zacząć mówić o sobie, jako o osobie specjalizującej się w problemach księgowych :)
A właściwie dlaczego poruszam takie tematy mówiąc o wiośnie?
Ponieważ mam wrażenie - no dobra, to nie wrażenie - to fakt :)
- że wraz z nadejściem wiosny, jestem coraz bardziej radosna :)
I to nie jest tak, że spotyka mnie to po raz pierwszy w życiu!
Tylko do tej pory nie umiałam tego nazwać, określić, wytłumaczyć...
Teraz gdy coraz częściej i intensywniej otwieram drzwi świadomości w swojej głowie - rozumiem, skąd biorą się te wszystkie moje uczucia, reakcje i interakcje. I jestem zdziwiona! :)
Jestem zdumiona, ponieważ nie od dziś posiadam "tajemną" wiedzę, że człowiek żyje w zgodzie
z przyrodą, a więc nie tylko pogoda, ale również zmiany pór roku mają niesamowity wpływ nie tylko na nasze samopoczucie, nasze życie oraz na decyzje, które podejmujemy dokładnie w tym , a nie innym określonym czasie.
I stąd według mnie bierze się całe nieporozumienie z na przykład postanowieniami noworocznymi. Moim zdaniem bardzo trudno jest rozpocząć nowe przedsięwzięcie, a przede wszystkim być w nim konsekwentny, gdy za oknem ciemno, buro i ponuro. Przez "krótki" dzień zimowy mamy wrażenie, że z niczym nie możemy zdążyć, na nic nie mamy czasu.
A przecież to nie jest prawda!
Każdego dnia mamy dokładnie 24 godziny do wykorzystania - ale skoro nie "współgra" z nami natura - w zimie przecież jest uśpiona, zamrożona - to i my wpadamy w pewien stan letargu :(
Ale zawsze po zimie nadchodzi wiosna! i wtedy to już naprawdę nie mamy wyboru!
Dni robią się dzięki słońcu coraz dłuższe, przyroda wychyla się spod zaschniętych zeszłorocznych liści, na drzewach pojawiają się pierwsze zalążki liści - i wtedy nam się również "więcej" chce
- no dobra :) myślę, że powinno się chcieć :)
Bo jeśli ktoś nie czuje w sobie potrzeby zmian, nie ma takiego wewnętrznego przymusu, aby próbować czegoś nowego  - to nie ma na niego "bata" i należy (moim skromnym zdaniem) zostawić go samego sobie - nic na siłę :)
To właśnie na wiosnę bardzo często spoglądam ze zdziwieniem na samą siebie :) jak wiele rzeczy mogę zrobić, jeśli tylko wrócę do domu w "normalnych" godzinach popołudniowych.
Jak wiele pomysłów i rozwiązań przychodzi mi do głowy, gdy tylko mam okazję spojrzeć na słońce i ogrzać się w jego promieniach.
Retrospektywnie patrząc przypominam sobie, że to właśnie wiosną postanowiłam wiele lat temu wyjechać do Luksemburga, ale również wiosną po trzech latach z niego powrócić do Polski.
To rozkwitająca wiosna wokoło przyczyniła się do zakupienia mojego ukochanego aparatu fotograficznego, a następnie nabycie auta - bym mogła przemieszczać się bez przeszkód w poszukiwaniu coraz piękniejszych widoków.
Również wiosenny zryw nowości podyktował mi w wieku 38 lat zapisanie się na studia - i żal, gdy przez kolejnych 5 wiosen nie miałam wystarczająco dużo czasu dla przyjaciół, ale i dla przyjemności fotografowania - moje pliki ze zdjęciami wiosennymi z tego okresu, mają zdecydowanie mniejsze pojemności, niż z innych wiosennych wypraw.
W tym roku na wiosnę całkiem niespodzianie jedna rzecz, a w 100% zaplanowana druga sprawa - spowodują na pewno duże zamieszanie w moim życiu.
Pierwszą z tych rzeczy, a zupełnie przeze mnie nieprzewidywaną - jest awans zawodowy.
Nowe możliwości otwierające się przede mną oraz mnóstwo obowiązków - umożliwi mi na pewno sprawdzenie się tej roli, ale także mam nadzieję spotęguje moja dość "marną" wiarę we własną wiedzę, siłę i siebie...
(I w tym momencie na pewno "dostanie" mi się od rodzeństwa i przyjaciół, którzy to czytają! :) )

Druga sprawa, która została zaplanowana, a na podjęcie decyzji o niej miała wpływ Paula - osoba, za namową której powstał ten blog - to udział w Kwietniu (gdy to piszę - oznacza, że już jutro, a właściwie dziś :) ) w Blog Conference w Poznaniu :)
I o ile, o pierwszym temacie nie mam żadnych wyobrażeń, bo po prostu wiem co muszę robić, to sprawa konferencji jest dla mnie wielką niewiadomą. Oczywiście dzięki Organizatorom wiem, co się tam będzie działo i kogo mogę spotkać - jest plan, są informacje - ale zupełnie nie mam pojęcia, jaki to wydarzenie będzie miało na mnie wpływ :)
Lecz z optymistycznym-wiosennym przebudzeniem oczekuję nie tylko ciekawych informacji na temat prowadzenia bloga, ale przede wszystkim przeżycia radosnych chwil oraz poznania interesujących ludzi - ludzi z pasjami, zainteresowaniami i ciekawych życia, w którym nie ma czasu na nudę :) A na koniec cytat z książki Izabeli Sowy - "Smak świeżych malin":