a dlaczego nie

 

Generalnie prawda jest jedna - nie znam nikogo, kto nie lubi dostawać prezentów.
Dla mnie osobiście nie ma znaczenia, mały czy duży prezent, kupiony czy zrobiony samemu - lecz sam fakt, że ktoś o mnie pomyślał i mnie obdarował.
Niestety w dobie konsumpcjonizmu mamy wszystko, czego pragniemy na wyciągnięcie ręki.
Coraz trudniej jest więc, nas czymś zaskoczyć i tu chylę czoła przed każdym, kto tego próbuje!
Oczywiście o wiele łatwiej jest, gdy mieszkamy razem lub spotykamy się na co dzień, wtedy mamy możliwość obserwowania siebie nawzajem i rozmawiania o naszych małych, czy dużych pragnieniach. Może być też tak, że wyjątkowo nam się uda i osoba, którą pragniemy obdarować sama podsunie nam pomysł, na to, co chciałaby otrzymać. Jednak według mnie najprościej jednak, by było, gdybyśmy zwyczajnie przyszłego obdarowanego zapytali się, co chciałby otrzymać w prezencie - może proste, lecz często najtrudniejsze. W końcu, czy zawsze prezent musi być niespodzianką?!
Jeśli ktoś mnie zna, to dobrze wie, co lubię, a czego nie - po moim ubiorze jasno widać, że w ramach prezentu żadnych szalów w drobne kwiatki mi się nie daje, choć może mi się spodobać, ale po co ryzykować?! Lubię ubiory jednobarwne, pasujące w różnych kombinacjach - to zdecydowanie ułatwia  mi życie, nie komplikujmy sobie jego bardziej, niż jest skomplikowane.
Przebojem od paru lat są dla mnie świeczki zapachowe – te mogę otrzymywać na każdą okazję, a nawet bez powodu. Mnogość zapachów, struktur, niezwykłych producentów – powoduje, że nie tylko prezent może się nie powtórzyć, ale odkryję zapach, o istnieniu którego nie miałam pojęcia. Ciekawa herbata, wino (najlepsze półsłodkie), fajne skarpetki (w obecnych czasach bywają tak niezwykłe, że w ogóle nie przejmuję się, że praktycznych prezentów nie powinno się dawać)  – to także raczej te przyjemne, niekłopotliwe prezenty, które każdemu sprawią przyjemność i prawie zawsze są trafione – u mnie na pewno.

Natomiast, co się tyczy książek, płyt - tu już polecam jednak zapytać się mnie o zdanie, mogę mieć! Mam tego dużo i nie umiem się oprzeć kolejnym wyprzedażom, promocjom - pomimo tego, że już od dłuższego czasu obiecuję sobie - żadnych nowych pozycji na półkę. Od tego mam Kindle, żeby tam mieć książki, od tego mam tablet i telefon, żeby tam mieć muzykę - przynajmniej nie zbiera się na nich kurz, no i nie muszę się martwić o miejsce na regałach.
Na szczęście nie podążam za modą, mam swoje upodobania i chętnie o nich rozmawiam, ale także często chętnie sięgam do literatury, którą ktoś mi poleci, choć normalnie nie spojrzałabym nawet na okładkę.
Parę razy w życiu, zdarzyło mi się jednak otrzymać prezent, który wprawił mnie w zakłopotanie. To nie jest tak, że obdarowywujący mieli złe chęci – pewnie wprost przeciwnie, ale niestety sprawili, że poczułam się bardzo nieswojo. Mowa o prezentach o charakterze erotycznym. Nie jestem pruderyjna , ale też, nie z każdym i nie wszędzie mówię o seksie – jeśli więc, nie jesteś moim partnerem – daruj sobie. Seks dla mnie to temat na tyle intymny i osobisty, że nie widzę potrzeby opowiadania o moich upodobaniach i potrzebach - innym. Wobec czego niewiele osób zna moje nastawienie do spraw seksu, literatury o zabarwieniu erotycznym, zabawek erotycznych – ok, „Greya” przeczytałam, obejrzałam, ale to jeszcze nic nie znaczy – zwłaszcza w kontekście moich upodobań. Tu jednak zostawiłabym pole manewru dla współmałżonków, kochanków, partnerów – zwłaszcza, jeśli oby dwie strony miałyby przyjemność z prezentu.

Pamiętajmy jednak, że zazwyczaj obdarowany zechce nam się zrewanżować. Miły gest, więc nie oponujmy – niezbyt to grzeczne, wszak On prezent przyjął. Ważne jest także, żebyśmy nie przesadzali z wartością prezentu, ani zbyt drogi, ani zbyt tani prezent – nie jest fajną opcją. Nie każdy mówi otwarcie o swoich finansowych, możemy wprawić obdarowywaną osobę w zakłopotanie dając jej zbyt drogi prezent, a jednocześnie „taniością” prezentu możemy komuś okazać brak szacunku. Warto więc znaleźć „złoty środek” – symboliczny drobiazg dobrej jakości – zawsze się sprawdzi.

 

Istnieje, jednak jeden niezwykły prezent – taki, który nie tylko chciałabym dostać, ale również każdemu dać!

CZAS…

Daj mi,  proszę -  kawałek z Twojego tortu życia! 

Dam Ci -  kawałek z Mojego tortu życia! 

Małą chwilkę, godzinkę – parę chwilek, godzinek! Jeden dzień, cały weekend… 

tyle, ile możesz/mogę… tyle, ile chcesz/chcę…

Pójdźmy na spacer, na kawę, do teatru, do kina, przed siebie tak bez celu, a czasami dokładnie gdzieś tam…

Porozmawiajmy o życiu, troskach, problemach… Pomówmy o tym, co nas śmieszy, bawi… 

Zdradźmy nasze obawy, pragnienia, marzenia…

Razem… pomilczmy, poćwiczmy, przeżyjmy coś wspaniałego, zobaczmy coś nowego 

– bądźmy razem!

 

„Bo  życie lubi cieszyć, Bo życie lubi boleć,

Jest jadem, który leczy, Jest różą, która kole

I bywa nam w nim dobrze, I bywa całkiem źle…

Lecz czy chcemy, czy nie,

To żyć nam się chce,

To żyć nam się chce,

Żyć się chce!”

To słowa piosenki, która towarzyszy mi od roku, płytę dostałam zaraz po urodzinach. Bezustannie słucham tych mądrych tekstów… w aucie, w domu, na spacerze! To słowa Tomasza Misiaka, które cudnie zaśpiewała Alicja Majewska na ostatniej płycie pod tytułem „Żyć się chce” – i tak bardzo czuję, że to „także” moje słowa.

Za mną kolejny rok mojego „skomplikowanego” życia… choć pewnie jest tak samo pokręcone, jak życie każdego innego człowieka. Tego właśnie nauczyłam się w ostatnim czasie – ponoć wszyscy to wiemy, ale… - zawsze znajdzie się ktoś, kto ma trudniej, gorzej niż My… Dlatego właśnie, oduczyłam się wreszcie porównywać do innych. Każdy z nas jest inny, wyjątkowy, niezwykły na swój własny sposób. Każdy miał inny start w życiu, inną drogę wybrał – czasami zawracał, zmieniał i szedł w inną stronę – ale wszyscy bez wyjątku, mamy właśnie to jedno życie do przeżycia. I to jak je przeżyjemy, to już wybór każdego z nas. Człowiek powinien być niezależny, by móc uczciwie powiedzieć, że przeżył swoje życie tak jak chciał, tak jak sobie wymyślił… Choć dziś już wiem, że w tej niezależności, także nie można się zatracić! Moje życie stało się zdecydowanie łatwiejsze, gdy nauczyłam się zapraszać do niego innych ludzi – słuchać ich, prosić o pomoc. Nie chcę być Zosią-Samosią, choć to jedna z najtrudniejszych moich lekcji, wciąż trwa, i nie wiem kiedy się skończy…

Oczywiście serial pod tytułem „Życie w stresie… i jego skutki”, napisało swój kolejny scenariusz. Otóż, mój organizm odmówił przyjmowania wszystkiego, co posiada… gluten! No, może źle się wyraziłam. Moje ciało, jak najchętniej przyjmuje jedzenie z glutenem, po czym wnętrza – a zwłaszcza jelita, odrzucają go w dość bolesny i przykry sposób. Naturalnie, należało stawić temu czoła i w ten sposób jestem już na trzeciej diecie! Żeby nie było, w życiu na żadnych dietach nie byłam, po 45 roku nadrabiam! Naturalnie w obecnych czasach – nie jest to jakiś dramat, nie ja pierwsza i nie ostatnia… ale zmieniać stare nawyki żywieniowe jest ogromnie trudno. Widocznie za mało celów sobie stawiam, więc życie za mnie nadrabia. I choć od czasu do czasu, zdarza mi się „zgrzeszyć”, to jednak jakiś pozytyw w tym znalazłam – ubrania zrobiły się o rozmiar za duży – a to, oznacza zakupy nowej garderoby! To już, jak każdą kobietę, nie może mnie smucić.

To również kolejny rok w czasach koronowirusa – małego, wrednego, lecz jakże uciążliwego. I choć starałam się chronić siebie, to nie ustrzegłam się od kolejnych spowalniaczy w życiu i co jakiś czas lądowałam na „wypoczynku” w łóżku. W sumie nie mogłabym się użalać, gdyby mi się chciało w tym czasie czytać, pisać, coś oglądać – a tak leżałam jak kłoda wpatrując się w sufit i dawałam oddech myślom, marzeniom, smutkom… stracony czas, choć może jednak nie do końca, coś tam jednak przemyślałam.

W tym roku odkryłam też nowy sposób na ćwiczenia – Qigong – i jak wyjaśnia wszystko wiedząca Wikipedia (ciekawe, że Wikipedia jest rodzaju żeńskiego!) - Qigong składa się z dwóch słów: Qi, czyli życiowa energia, oraz Gong, czyli perfekcyjne opanowanie czegoś. Oznacza to mniej więcej "perfekcyjne opanowanie sztuki kontroli energii życiowej". Ponieważ, to dopiero początek mojej przygody z Qigong, to o perfekcji nawet nie wspominam, albo inaczej jestem nieperfekcyjnie perfekcyjna… Choć ciekawie jest obserwować samą siebie, gdy rozpiera mnie energia, a ja mam to kontrolować… O rany! Czasami mam wrażenie, że nie kontroluję własnego życia, a co dopiero mówić o moim ciele, bo w kontrolowaniu języka czuję, że zaczynam być mistrzynią (choć nie zawsze się udaje ), ale w końcu jestem tylko człowiekiem, no i kobietą, no i spod znaku Skorpiona… można wybaczyć, chyba, no nie?!

W podsumowaniu tego roku nie powinno zabraknąć także ciekawego epizodu z… akupunkturą. Ja, która na widok igły potrafi zaniemówić (jeśli ktoś mnie zna – wie, że to u mnie dość trudna sztuka) – poddaję się dobrowolnie, nawet z uśmiechem na ustach – komuś, kto wbija te igiełki w moje ciało, w najmniej oczekiwane przeze mnie miejsca. W sumie to nawet przestaję się dziwić, że po nakłuciu zaczynam się rozluźniać, spróbowałam bym nie… To ciekawe, jak co raz częściej w naszych próbach  powrotu do zdrowia (jak się „pozwoliło” stresowi szaleć w nas samych) próbujemy wrócić do pierwotnych nawyków, starych sprawdzonych metod leczenia, czyli wracamy do natury – wbrew coraz bardziej nas otaczającej technologii, a może właśnie dla równowagi?!

Czuję dziś w sobie taką potrzebę, by w tym szczególnym dla mnie dniu PODZIĘKOWAĆ za:

- wszystkich nowym ludzi, którzy pojawili się i jeszcze pojawią w moim życiu. Mam nadzieję, że dzięki nim i z nimi rozpoczynam kolejne ciekawe podróże w moim życiu,

- przyjaciołom, którzy „odeszli”, i którym, ja pozwoliłam odejść. Za to, że byli w moim życiu, za wszystkie dobre i gorsze chwile, lecz widocznie dalej było nam nie po drodze,

- przyjaciołom, którzy „przyszli”, gdy tego najbardziej potrzebowałam. Za wniesienie w moje życie nowych wartości, nowego spojrzenia na świat i na mnie samą,

- za ludzi, którzy każdego dnia uczą mnie szacunku oraz miłości do mnie samej, do tego kim byłam, kim jestem i kim będę w przyszłości (może dzięki nim nie zostanę starą zdziwaczałą panną, co najwyżej starą wariatką ;) ).

 

A co do przyszłego roku mego życia, znów chciałabym posłużyć się słowami piosenki pani Alicji „Apetyt wciąż na życie mam”, napisanymi przez Magdę Czapińską, mnie co prawda obudzi jesienny, zimny świt, no ale:

"Obudził mnie wiosenny świt
Zielonych bzów szelestem
I choć tak bardzo lubię śnić
Otwieram oczy - jestem!

W prezencie znów dostałam dzień
Więc o czym jeszcze marzyć?
Na jutro nie odkładam nic
Bo wiem, zbyt dobrze o tym wiem
Że jutro, jutro może się nie zdarzyć

Już nie chcę tracić ani chwili
I tęsknię za kolejnym dniem
Czasu się nie da zatrzymać
Czemu dopiero dziś to wiem?

Już nie chcę tracić ani chwili
I czasu szkoda mi na sen
Życie jest piękne, lecz krótkie jak przeciąg
Dobrze, że chociaż dziś to wiem

I tyle cudów wokół mnie
I tyle co dzień zdarzeń
Że nie mam czasu przysiąść i
Spokojnie się zestarzeć

Apetyt wciąż na życie mam
Bez przerwy za czymś gonię
Na jutro nie odkładam nic
I w środku zimy marzę, by zakwitły
By zakwitły znów jabłonie

Już nie chcę tracić ani chwili
I tęsknię za kolejnym dniem
Czasu się nie da zatrzymać
Czemu dopiero dziś to wiem?

Już nie chcę tracić ani chwili
I czasu szkoda mi na sen
Życie jest piękne, lecz krótkie jak przeciąg
Dobrze, że chociaż dziś to wiem
Dobrze, że chociaż dziś to wiem”

 

 

 

 „Spójrz na morze, Maks. – Mężczyzna wskazał dłonią otwartą przestrzeń o nierównej, pofałdowanej falami powierzchni. – W jego szumie jest opowieść. Przekazywane z pokolenia na pokolenie przesłanie o wielkiej potędze żywiołu i o tych, którzy chcieli ten żywioł ujarzmić. Jest tam również tęsknota za spokojem i wyciszeniem, którego doświadcza człowiek wpatrzony w odległy punkt na horyzoncie. Morze magnetyzuje i ma moc zauroczenia. Wabi kolorami. W pogodne i bezwietrzne dni pozwala niebu przejrzeć się w lekko zmarszczonej tafli, wprowadzając ludzi w przedsionek raju. W dni głośne od krzyku wiatru, który kłóci się ze spienionymi falami, gdy chmury pędzą po niebie zdmuchiwane ze złością buntownika, cień kładący się na rozległej piaszczystej plaży cofa się przed światłem słońca, a ciemność ustępuje miejsca światłości. - … - Patrzę na to zafascynowany i nie mogę powstrzymać się od porównania, że to zupełnie jak w życiu – zło ucieka przed dobrem, bo zdaje sobie sprawę, że jest tylko słabością. Dobro jest silniejsze. Jest w nim moc skryta w łagodności. Jest siłą, której zło nie pokona, choć może się łudzić, że wygra. Nie wygra – Nigdy. Zło się pleni, a dobro mnoży. Chwasty się wyrywa, a kwiaty pielęgnuje. Rzucony kamień ze zwielokrotnioną mocą wróci jak bumerang do tego, kto się nim zamachnął. Żadne wypowiedziane słowo nie pozostanie bez odpowiedzi." 

 

Powyższy cytat pochodzi z książki Moniki A. Oleksy pod tytułem „Tylko morze zapamięta”
– tak bardzo do mnie „przemówił”, że musiałam go zapisać. 

To wspaniałe uczucie, gdy człowiek czyta słowa autora i doznaje ulgi na myśl, że ktoś zrozumiał to, czego ja nie umiałam i jeszcze potrafił to tak wspaniale napisać.

Chyba jak każdy, kto choć raz był nad morzem nie mogłam się oprzeć, by nie posiedzieć na piasku,
czy spacerować brzegiem i wsłuchiwać się w tę ogromną przestrzeń błękitu – morza i nieba.
Za każdym razem, gdy siadam w domu, czy na zajęciach jogi, by ze spokojem pooddychać - wizualizacja morza pomaga mi w wyrzuceniu, tego co w mej głowie zbędne, to co zaśmieca i nie pozwala dojrzeć prawdy. Każdy kolejny obraz w mojej głowie przypływa, jak ta fala na brzeg plaży,
by za chwilę oddalić się i pozwolić mi przyjrzeć się jej z dystansem, ale również ze spokojem jej doświadczyć.
A gdy już jestem pewna, że w tym momencie, nie ma ona na mnie żadnej siły sprawczej – nie boli,
nie dręczy, nie krzywdzi – pozwalam jej spokojnie odpłynąć w bezmierne wody mej pamięci.
Być może, kiedyś do mnie wróci – ale to, nie będę ta sama „Ja” – już nie dotknie mnie, nie zaboli,
a może nawet rozweseli. Choć czasami zdarzy się także zabłąkany promyk słońca, który mknie po fali – by dać mi - doświadczyć czegoś nowego, jakiejś złotej myśli, świetnego rozwiązania, czy ciekawego pomysłu…

Uwielbiam spacerować brzegiem morza – i choć w każdym innym spacerze musi mi towarzyszyć muzyka, by zagłuszyć codzienny hałas, a często innych ludzi, uzupełnić o coś naturę – to szum morza, połyskujące fale, miękki piasek nie potrzebują już żadnego dopełniacza. Tylko nad morzem umiem „sama” spacerować, nawet wtedy gdy mam towarzystwo, bez ujmy dla towarzystwa oczywiście.
Myślę, że każdy z nas widzi w morzu to, co chce zobaczyć – naturalnie oprócz ogromu wody
i przestrzeni nieba. Ostatni plan dotyczący morza jest taki, że będę nad nim spacerowała o każdej porze roku – wiosna i lato w tym roku już zaliczone, jesień dopiero się zaczęła, a do zimy jeszcze trochę czasu… czas pokaże, a morze poczeka…

 

 

Przyroda się już budzi w Śnieżycowym Jarze - zakwitły śnieżyce.

Od paru dni dręczy mnie – co? Sama nie wiem?!
Z jednej strony mam w sobie mnóstwo energii, wiele ciekawych pomysłów, dużo tematów do opisania. Przeczytałam tak wiele fajnych książek w ostatnim czasie, posłuchałam nowych płyt, przemyślałam wiele spraw i chętnie tym wszystkim bym się podzieliła... a jednak???
Gdy siadam i próbuję przelać te myśli na papier – nagle ogarnia mnie niemoc. Tak jakbym zapomniała te wszystkie słowa, myśli, emocje… Co się dzieje? Z jednej strony tak wiele chęci, a z drugiej ta niemoc!! I nagle znalazłam te słowa Marka Twaina:

„To wiosenna gorączka. Tak to się nazywa. A kiedy już to masz, chcesz – och, nie bardzo wiesz, czego chcesz, ale po prostu bardzo boli cię serce, tak chcesz! ”

I wiem, że w dzisiejszych czasach panującej wszędzie pandemii koronowirusa – gorączka brzmi groźnie… To przynajmniej wiem, z czym przyszło mi się borykać.
I tak jak przy gorączce krok po kroku należy spokojnie zadziałać… tak i w tym przypadku powoli, ale zdecydowanie należy wziąć się w garść i coś napisać. Nie żeby od razu w eseju się rozpisać, ale choć parę zdań „sklecić”, że jednak jestem… i znów chcę pisać… chcę mówić… być blisko…
Przebudziłam się? Czy jeszcze nie?
Myślę że, w całym tym kołowrotku pór roku – przejście z zimy do wiosny jest najbardziej spektakularne.
Nagle z ciemnej ziemi, spośród zeschniętych zeszłorocznych liści wychylają się nieśmiało (lub całkiem okazale) pierwsze wiosenne kwiaty. Słońce to już nie tylko wielka żółta kula nad nami, ale coś co przyjemnie ogrzewa pobudzając nasze hormony do szaleńczej gonitwy… za kwiatkiem, wiosennymi ciuchami, za miłością… i za czymś, o czym sami nie wiemy, że jest i że, tego chcemy! Ktoś anonimowy kiedyś napisał:

„Wiosna: cudowne przypomnienie, jak piękna może być zmiana”.

A więc do dzieła! Świat się zmienia i my się zmieniajmy – na lepsze oczywiście!
Ja przynajmniej się postaram :) A Wy?

 

Ostatnio przeczytałam ciekawy tekst Kasi Miller o czasie:

 

Czy rzeczywiście możemy skupić się na teraźniejszości, jeżeli to, co za nami nie zostało zamknięte, wyjaśnione, naprawione? A nasza przyszłość mimo obranych celów i podążania wyznaczonymi drogami tak bardzo niepewna – zwłaszcza żyjąc w dzisiejszych czasach?

 

Zacznę od czasu przeszłego – BYŁAM… Mając tyle lat, ile mam – nie można nie mieć przeszłości. Każdy jakąś ma – nieważne dobrą czy złą, pogodną czy smutną – było, zdarzyło się i nic już z tym nie zrobimy, niczego nie zmienimy. Choć na pewno możemy zmienić jej postrzeganie przez nas samych. Natomiast to jakie nasza przeszłość zostawiła w nas ślady, często blizny, a przede wszystkim jakie były jej konsekwencje – to już zupełnie inna bajka. A mam wrażenie, że uświadomienie sobie wpływu naszej przeszłości na teraźniejszość – to nawet nie inna bajka, to zupełnie inna planeta. Bardzo często, zresztą zupełnie nieświadomie kierujemy się w tę, czy inną stronę – jakby coś nas ku temu pchało, ktoś inny podejmował za nas decyzje – mam wrażenie że, jesteśmy marionetkami w teatrze naszego życia. Okazuje się, to zupełnie możliwe – za takim „nieświadomym” podążaniem w jakimś kierunku stoją nasi przodkowie! Kiedy podczas terapii zostałam poproszona o opowiedzenie o moich żeńskich przodkiniach – jak je widzę, zapamiętałam, jaki obraz ich w sobie noszę – wielkim zaskoczeniem okazał się fakt, jak bardzo z trzech kobiet – wyłania się „mój” własny obraz. 

Jasne, że mogę teraz usprawiedliwiać w prosty sposób moje niepowodzenia – to nie ja – to przez mamę, babcię, prababcię… podjęłam taką, a nie inną decyzję, ale to byłoby zbyt proste.

Moje życie – moje decyzje. 

Jednak jest coś w tych cechach, które w genach zostały nam przekazane z pokolenia na pokolenie, a jednocześnie w naszej własnej mądrości życiowej – co pomaga nam utwierdzić się w swoich decyzjach, postępowaniach. Mało tego okazuje się, że w swoich drogach życiowych często wybieramy podobne decyzje, spotykamy podobnych mężczyzn jak nasze antenatki. Choć bardzo chcę wierzyć w to, że moje kochane babcia i prababcia, które są gdzieś tam „w górze” – czuwają nade mną i chronią jak mogą, bo sam Anioł Stróż może nie dać rady :)

JESTEM. Teraz – to czasami jakiś zły sen. 

Od jakiegoś czasu jestem w takim momencie życia, gdy próbuję zrozumieć tę moją przeszłość. Dopuszczam do siebie te wszystkie złe chwile, gdy cholernie bliski mi człowiek mój ojciec – skrzywdził mnie tak bardzo, że do dziś dnia nie umiem sobie z tym poradzić. Jednak nie staram się przypominać tylko złych chwil, słów (choć one przeważają), żeby zrozumieć siebie musiałam głęboko sięgnąć do przepaści moich wspomnień i znaleźć również coś dobrego. Bo to nie jest tak, że człowiek jest wyłącznie z gruntu zły, ma również dobre cechy – choć nasz umysł lubi demonizować, to warto sięgnąć i na tą drugą stronę. Taka retrospekcja w czeluście dzieciństwa pozwoliła mi znaleźć mnóstwo fajnych cech w samej sobie, a które zawdzięczam genom człowieka – którego po prostu przez wiele lat nienawidziłam, za to, co mi – zresztą również sam sobie - zrobił. A nie można nienawidzić człowieka, który dał nam życie – to tak jakbyśmy nienawidzili 50% samych siebie. Świadomość tego pozwoliła mi nie tylko wybaczyć ojcu, ale także wreszcie pokochać samą siebie – tak jak na to zasłużyłam. 

Bo na miłość do samych siebie zasługujemy po prostu bezgranicznie. 

Jeśli siebie nie kochamy – nasze ciało sprzeciwi się nam i naszym marzeniom. 

Może za późno zdałam sobie z tego sprawę, jak bardzo patrzenie na nas samych może wpłynąć na nasze życie i przede wszystkim na nasze ciało i zdrowie, jednak bardzo się cieszę, że w ogóle to zrozumiałam i lepiej późno niż wcale – ale zaczęłam długą drogę ku uzdrowieniu. Być może stało się już za późno na wiele rzeczy, ale na pewno nie jest za późno na nowe życie – ono zaczyna się każdego dnia na nowo, z nowymi szansami, pomysłami – i tylko warto się na to otworzyć i czerpać z niego garściami.

BĘDĘ, bo jestem…. 

To, co los nam przyniesie, to naprawdę wielka niespodzianka. 

I możemy mówić, że zaplanowaliśmy sobie życie, postawiliśmy cele, jasno i klarownie wyznaczyliśmy zadania na przyszłość…

I nic tu dodać, nic ująć. 

W zeszłym roku – roku dla mnie bardzo szczególnym na urodziny sprezentowałam sobie bardzo ciekawy prezent. Zrobiłam sobie test Gallupa – tak w skrócie polega on na wskazaniu naszych talentów. Z jakim zdziwieniem i zaskoczeniem odkryłam, że moim największym talentem jest ELASTYCZNOŚĆ… Ja wydawało mi się taka poukładana, zadaniowa i „sztywna” w moich zamierzeniach, a jednocześnie zestresowana pracą, życiem – odkryłam, że najfajniej się czuję, gdy poddaje się chwilom. 

To nie jest tak, że teraz nie planuję, jednak zdecydowanie częściej pozwalam sobie płynąć z życiem, niż na ślepo dążyć do celu – nie przynosiło mi to nic dobrego, a wiele przez to straciłam. Te dobre momenty, ciekawi ludzie minęły i nie wrócą – to jest dla mnie dobrą szkołą życia. Dlatego też, moja przyszłość to tylko zarys tego co bym, chciała… a co ma się zdarzyć na pewno się zdarzy, muszę tylko tego nie przegapić i żyć teraz, bo teraz jest najważniejsze.

Dzięki temu, że byłam – teraz jestem – chcę być…  

 

To kolejny post inspirowany książką Katarzyny Miller „Życie od A do Z” – rozdział CZAS