a dlaczego nie

 

 „Spójrz na morze, Maks. – Mężczyzna wskazał dłonią otwartą przestrzeń o nierównej, pofałdowanej falami powierzchni. – W jego szumie jest opowieść. Przekazywane z pokolenia na pokolenie przesłanie o wielkiej potędze żywiołu i o tych, którzy chcieli ten żywioł ujarzmić. Jest tam również tęsknota za spokojem i wyciszeniem, którego doświadcza człowiek wpatrzony w odległy punkt na horyzoncie. Morze magnetyzuje i ma moc zauroczenia. Wabi kolorami. W pogodne i bezwietrzne dni pozwala niebu przejrzeć się w lekko zmarszczonej tafli, wprowadzając ludzi w przedsionek raju. W dni głośne od krzyku wiatru, który kłóci się ze spienionymi falami, gdy chmury pędzą po niebie zdmuchiwane ze złością buntownika, cień kładący się na rozległej piaszczystej plaży cofa się przed światłem słońca, a ciemność ustępuje miejsca światłości. - … - Patrzę na to zafascynowany i nie mogę powstrzymać się od porównania, że to zupełnie jak w życiu – zło ucieka przed dobrem, bo zdaje sobie sprawę, że jest tylko słabością. Dobro jest silniejsze. Jest w nim moc skryta w łagodności. Jest siłą, której zło nie pokona, choć może się łudzić, że wygra. Nie wygra – Nigdy. Zło się pleni, a dobro mnoży. Chwasty się wyrywa, a kwiaty pielęgnuje. Rzucony kamień ze zwielokrotnioną mocą wróci jak bumerang do tego, kto się nim zamachnął. Żadne wypowiedziane słowo nie pozostanie bez odpowiedzi." 

 

Powyższy cytat pochodzi z książki Moniki A. Oleksy pod tytułem „Tylko morze zapamięta”
– tak bardzo do mnie „przemówił”, że musiałam go zapisać. 

To wspaniałe uczucie, gdy człowiek czyta słowa autora i doznaje ulgi na myśl, że ktoś zrozumiał to, czego ja nie umiałam i jeszcze potrafił to tak wspaniale napisać.

Chyba jak każdy, kto choć raz był nad morzem nie mogłam się oprzeć, by nie posiedzieć na piasku,
czy spacerować brzegiem i wsłuchiwać się w tę ogromną przestrzeń błękitu – morza i nieba.
Za każdym razem, gdy siadam w domu, czy na zajęciach jogi, by ze spokojem pooddychać - wizualizacja morza pomaga mi w wyrzuceniu, tego co w mej głowie zbędne, to co zaśmieca i nie pozwala dojrzeć prawdy. Każdy kolejny obraz w mojej głowie przypływa, jak ta fala na brzeg plaży,
by za chwilę oddalić się i pozwolić mi przyjrzeć się jej z dystansem, ale również ze spokojem jej doświadczyć.
A gdy już jestem pewna, że w tym momencie, nie ma ona na mnie żadnej siły sprawczej – nie boli,
nie dręczy, nie krzywdzi – pozwalam jej spokojnie odpłynąć w bezmierne wody mej pamięci.
Być może, kiedyś do mnie wróci – ale to, nie będę ta sama „Ja” – już nie dotknie mnie, nie zaboli,
a może nawet rozweseli. Choć czasami zdarzy się także zabłąkany promyk słońca, który mknie po fali – by dać mi - doświadczyć czegoś nowego, jakiejś złotej myśli, świetnego rozwiązania, czy ciekawego pomysłu…

Uwielbiam spacerować brzegiem morza – i choć w każdym innym spacerze musi mi towarzyszyć muzyka, by zagłuszyć codzienny hałas, a często innych ludzi, uzupełnić o coś naturę – to szum morza, połyskujące fale, miękki piasek nie potrzebują już żadnego dopełniacza. Tylko nad morzem umiem „sama” spacerować, nawet wtedy gdy mam towarzystwo, bez ujmy dla towarzystwa oczywiście.
Myślę, że każdy z nas widzi w morzu to, co chce zobaczyć – naturalnie oprócz ogromu wody
i przestrzeni nieba. Ostatni plan dotyczący morza jest taki, że będę nad nim spacerowała o każdej porze roku – wiosna i lato w tym roku już zaliczone, jesień dopiero się zaczęła, a do zimy jeszcze trochę czasu… czas pokaże, a morze poczeka…

 

Dziś spojrzę w lustro, tak bez maski - kogo zobaczę?

W ostatnim czasie zadano mi wydawałoby się, bardzo proste pytanie:

„CZY UWAŻASZ, ŻE JESTEŚ PRAWDZIWA?”

Jakież było moje zaskoczenie, gdy bardzo szybko, bez namysłu, czy chwili zastanowienia 

– tak prosto z serca odpowiedziałam: „NIE”

Refleksja nadeszła do mnie dopiero następnego dnia, gdy opowiedziałam przyjaciółce o tym incydencie. Potrzebowałam aż/lub prawie 24 godzin, by zrozumieć skąd to się wzięło.

Nie jestem prawdziwa, – bo jestem tchórzem! Jestem taka jak „wydaje mi się” chcieliby mnie widzieć inni ludzie. Dlaczego tak się dzieje? Kim jest ta kobieta, która patrzy na mnie każdego dnia z lustra?

 Czy rzeczywiście mam tak wiele twarzy, że mogę czasami nie rozpoznać samej siebie?

Gdybym miała sama przed sobą przyznać się do swojej największej wady, faktycznie byłoby to tchórzostwo – tak całkiem potocznie rozumiane i nazywane – jestem tchórzem. Ale czy, aby na pewno?

Poszukując odpowiedzi na to pytanie, sięgnęłam po najprostszą definicję tchórzostwa w Internecie: ”Tchórzostwo to cecha, w której nadmierny strach uniemożliwia jednostce podjęcie ryzyka lub stawienie czoła niebezpieczeństwu. To przeciwieństwo odwagi. Jako etykieta „tchórzostwo” wskazuje na niepowodzenie charakteru w obliczu wyzwania. Niezdolność do pokonania strachu.”

Czy jestem, więc tchórzem? A jeśli tak – to, kiedy? Słowa z tej definicji zaczynają mnie przerażać – nadmierny strach, niemożliwość, stawienie czoła, niezdolność. Choć wszystkie one odnoszą się do ryzyka, niebezpieczeństwa, wyzwania.

Strach towarzyszy nam w życiu permanentnie. Boimy się nieznanego, obawiamy się o siebie i swoich bliskich. Często boimy się nowych zadań, ról w życiu. Co ciekawe odkryłam w sobie również obawę o moje marzenia, cele. Jednak po pewnym namyśle to wszystko niewiele ma wspólnego z tchórzostwem. Być może chodzi nam o pewien strach, lub o niepewność, co do spełnienia tego wszystkiego, co sobie wymyślimy. To właśnie strach każe nam zakładać maski – a czy to jest tchórzostwo?

Niewiele pamiętam z dzieciństwa chwil, w których się nie bałam – tak naprawdę strach ciągle zasłania mi te obrazy, gdy czułam się dzieckiem, takim beztroskim, cieszącym się własnym dzieciństwem. Te krótkie szczęśliwe obrazy z babcią, rodzeństwem, koleżankami zasnute są kotarą strachu przed ojcem – ojcem alkoholikiem. Czterdzieści lat zajęło mi zrozumienie jak jeden słaby człowiek potrafi zniszczyć innym nie tylko ich życie, ale także ich przyszłość. Jaką słabość może okazać się niszczącą siłą. Muszę przyznać, to, że, pewnego dnia gdy, zabrakło go w naszym życiu – uratowało nas to bardziej niż moglibyśmy się tego spodziewać. Jednak w wyniku tych przeżyć okazałam się dzieckiem bardzo skrytym. Wychodziłam z założenia, że lepiej nie mówić o swoich obawach, lękach – sama zresztą nie umiałam ich sprecyzować, a co dopiero wytłumaczyć innym. Poza tym, bałam się nie tylko niezrozumienia, lecz przede wszystkim odrzucenia. Skoro mój własny ojciec ( z przyczyn zupełnie dla mnie „wtedy” niewiadomych) mnie odtrącił, a przecież byłam grzeczna tak jak chciał, to przyznając się mamie, która została sama z czwórką dzieci – mogę stać się dla niej kłopotem i przestanie mnie kochać. Dziecięce tragedie zamknięte w dorosłej kobiecie.

Musiało minąć wiele czasu i musiałam przeczytać wiele książek, żeby zrozumieć w jak błędne koło sama siebie wpędziłam. Czy to było tchórzostwo, czy tylko instynkt samozachowawczy, dziecięce wymysły? W tej chwili to już nie ma znaczenia, za to nadal znaczenie ma to, w jakie w wyniku takiego myślenia popełniłam błędy – i choć to już historia, to konsekwencje tych błędów ponoszę do dziś dnia, ale to już zupełnie inna sprawa

W świecie gdzie od małego byliśmy „musztrowani” do pokazywania uczuć, których wcale nie mieliśmy w sobie – „ czemu się nie uśmiechasz, taka śliczna dziewczynka/chłopczyk”, „ukochaj ciocię, babcię…”, „siedź prosto”, „bądź grzeczna/y” – nauczyliśmy się „przybierać” odpowiedni wyraz twarzy, choć całe ciało się przeciw temu buntowało.

„Nic bardziej nie czyni człowieka tchórzliwym i pozbawionym sumienia niż chęć podobania się wszystkim” MARIE VON EBNER-ESCHENBACH

To właśnie wtedy, po raz pierwszy nauczyliśmy się zakładać maski na nasze twarze – żeby zadowolić wszystkich, wokoło, choć w nas krew się „burzyła”. Kolejne progi dzieciństwa – przedszkole, szkoła, itp., aż do osiągnięcia dorosłości – utwierdzało w nas potrzebę „grania” dla innych, żeby dali nam spokój, nie doszukiwali się problemów, a głównie po to, żeby to oni mieli „święty spokój”. Dorosłość to kolejna księga w naszych maskach – oczekiwania wobec nas w pracy, rodzinie, wśród znajomych - tak naprawdę nigdy nie przestają mieć końca, a nasze maski potrafią się zmieniać jak w kalejdoskopie.

Właśnie, dlatego zrozumiałam, że cały czas noszę maskę. Niestety nie robię tego dla siebie samej, ale dla innych. Mam maskę na twarzy z powodu lęku przed odrzuceniem, niezrozumieniem – mnie, moich poglądów, moich marzeń, pomysłów. Przykro nam jest, gdy widzimy, że swoim zachowaniem ranimy innych – przecież nie chcemy tego, ale również nie możemy pozwolić, by to inni za nas podejmowali decyzje. Oczywiste jest, że każdy, kto stoi obok mnie wie lepiej ode mnie, czego ja chcę – cała ironia losu i jak częste w naszym życiu. Nie przyznam się, że kocham poezję śpiewaną, bo to przecież niemodne. Oglądam komedie romantyczne, ale wszak to „obciach”- dorosła kobieta, a wciąż żyje nadziejami o „żyli długo i szczęśliwie”, choć coraz mniej mi zależy na długo, ale szczęśliwą być…

Myślę, że nie tylko ja tak mam. Pytanie, więc brzmi:, „Dlaczego nosimy maski?”

Dlaczego tak bardzo potrzebujemy akceptacji innych, żeby poczuć się dobrze? Przecież, jeśli poczuję się dobrze – sama ze sobą, ze swoimi marzeniami, celami – pokocham się, ba, nawet polubię – to, to będzie tak naprawdę dla mnie najważniejsze, i w sumie powinno być też ważne dla moich bliskich.

Pomyślałam, że z drugiej strony, że okazywanie tchórzostwa samej sobie jest zupełnie niewiarygodną postawą. No, bo, jak to tak? Przysłowiowe „ i chciałabym… i boję się” nabiera zupełnie realną postać. Faktem jest, że to, co sobie wymyślę, a to, co robię to bardzo często dwie przeciwległe drogi i chyba tylko los powoduje, że czasami się one krzyżują – a ja w końcu docieram tam, gdzie nawet nie wiem czy chciałam dojść, ale skoro już tam jestem, to przekonam się jak tam jest.

Czasami staję się tchórzem nawet we własnych myślach. Odgrzebując stare wspomnienia, przykre sytuacje, które mnie przerażały, jako małą dziewczynkę, – ale potrzebne mi są dziś do zamknięcia kolejnego rozdziału pod tytułem „Przeszłość” – i zamiast je szybko przetworzyć, staram się je ominąć, co tylko wydłuża moją drogę do „Teraźniejszości”. A jednak ze strachu robię to, unikam myślenia o tym, co niewygodne, co boli, tak po prostu staram się zamieść pod dywan, choć mam świadomość, że to nie pomoże. Sama przecież chcę uporządkować, zrozumieć swoje życie, nikt mnie do tego nie zmusza, no może oprócz mojego ciała. Natomiast należy pamiętać, że wszystko w życiu bywa trudne i wyboiste, ale pomału możemy pozostawić tchórzliwe myśli, działania i uczucia za sobą. Trzeba tylko na to mnóstwo czasu i pracy.

Chyba największą cechą mojego tchórzostwa pozostaje do dziś – niepewność samej siebie, swoich poczynań, decyzji. Czy jestem wystarczająco dobra dla siebie samej i innych? Czy postępuję prawidłowo? Ok, mam prawo bać się samotności, porażek, odrzucenia, krytyki, bólu, chorób, śmierci, – choć ta ponoć jest ostateczna, potem przestajesz być, a więc i bać się (choć jeśli uwierzyć w reinkarnację?!). Ale przecież oprócz tego lęku, mam w sobie również instynkt przetrwania – przetrwałam odrzucenie przez ojca, partnerów, moje ciało przetrwało chorobę, które je niszczyła. To właśnie instynkt pozwala nam przetrwać samotność, kryzys, porażkę. A nad nim raczej nie jesteśmy w stanie zapanować. Bo każda porażka, niepowodzenie to po prostu kolejna próba życia, przygotowująca nas do roli życia, czegoś znacznie większego, lepszego.

Myślę, że większym problemem jest, gdy pozwalamy naszym lękom nad nami zapanować. I wtedy rzeczywiście tak jak napisała Kasia Miller:, 

„Kiedy boimy się bać, czyli jak poczujemy, że się wycofujemy z ważnych działań i decyzji, bo czujemy lęk. A lęk to tylko uczucie i jest mniejsze od nas.”

Przede wszystkim jednak musimy wiedzieć, czego tak naprawdę w życiu chcemy. Jeśli nasze pragnienie osiągnięcia konkretnego celu jest większe od lęku nas ogarniającego, to wtedy może się nam to udać. Żeby było ciekawie wtedy też zakładamy maskę, będzie to maska zadowolenia, a pod nią skryjemy lęk, przed utratą tego, co zdobyliśmy.

Często jednak jest tak, że nie doceniamy samych siebie – moje serce często jest mądrzejsze od mojego rozumu. Gdy rozum mówi o tchórzostwie, serce mówi „masz odwagę” – sztuką jest dopuścić tę myśl do głowy.

„To nie jest tak, że osoby, które mają odwagę stwarzać własny świat i podejmować suwerenne decyzje, nie słyszą podszeptów grozy, które straszą porażką zarówno z zewnątrz, jak i ze środka. One po prostu działają „mimo”. Boją się, drżą, ale podejmując ryzyko, realizują swój plan, często modyfikując go po drodze”        PAULINA MŁYNARSKA „JESTEM SPOKOJEM"

Najważniejsze, to nie stać w jednym miejscu i to, nie tylko dosłownie. Wciąż czytam nowe rzeczy, otwieram się na nowych ludzi, przeżycia. I choć świadomie nie stawiam sobie nowych celów, to zdobywam nowe szczeble na mojej drabinie życia.

Jeśli więc, czegoś do tej pory nie zrobiłam, a bardzo tego chciałam – nie wiem, czy nazwać to marzeniami, czy tylko celami – to widocznie nie nadeszła na to jeszcze odpowiednia pora. Czy jest to, więc tchórzostwo? Czy tylko przystanek w drodze?

A jeśli zrezygnuję z czegoś całkiem świadomie, czy to jest oznaka bojaźliwości, a może po prostu moje marzenia ewaluowały wraz ze mną i zdezaktualizowały się?! Bo przecież zupełnie inne miałam marzenia, jako 20- 30- 40-latka, a inne, jako prawie 50-latka.

A moje maski zmieniają się wraz ze mną, choć coraz rzadziej potrzebuję je już wkładać – już nie zależy mi na uszczęśliwianiu innych, teraz szczęśliwa mam być Ja! Bo, żeby zmienić świat należy zacząć zmieniać samego siebie.

Książka? Joga? Co wybrać na wieczór? - Takie dylematy w życiu lubię najbardziej

Uwielbiam te momenty w życiu, gdy mogę zanurzyć się w kolejnej historii, która oczywiście jak na dobrą historię kończy się pozytywnie.
Właśnie dlatego tak często sięgam po komedie obyczajowe niezależnie czy pod postacią dobrego filmu, czy też jako książka - dla tego pomyślnego zakończenia.
Generalnie nie lubię się bać - bo trochę jestem takim tchórzem życiowym i to mi w zupełności wystarcza - podjęcie przeze mnie decyzji trwa miesiącami, a często i latami właśnie ze strachu, że się nie uda, że nie podołam i właściwie czy ja naprawdę tego chcę?
Sama nie wiem - lub bardziej wiarygodnie - nie chcę się przyznać dlaczego tak jest, ale jest. Więc po co mam czytać coś, czego będę się bała - nie lubię tego uczucia, dlatego horrory odpadają.
Czasami zdarza mi się sięgnąć po thriller psychologiczny, ale zdarza się to tak rzadko, że zapominam o tym.
Z kolei kryminały przyprawiają mnie o "zawroty głowy" - zbyt niecierpliwie czekam na rozstrzygnięcie sprawy, znalezienie mordercy, że czytam nie uważnie, bo byle szybciej do końca i bardzo dużo szczegółów mi umyka.
A w kryminałach - szczegóły - to podstawa!

Natomiast komedie obyczajowe autorstwa Marty Radomskiej to strzał w dziesiątkę i w mój dobry humor!
Pani Marta jako osoba kochająca bieganie przekazuje nam tę miłość w swoich książkach.
W szalonym tempie zdarzeń po sobie następujących, pomysłów czasami aż ociekających nonsensem, pojawiających się znikąd nieszczęść, rozwiązań niedających się rozwiązać oraz sytuacjach czasami tak absurdalnych, że aż nie do uwierzenia, że ktoś potrafił to wymyślić - a Pani Marta nie tylko potrafi stwarzać nieprawdopodobne opowieści, ale jeszcze na dodatek daje radę przelać je na papier!

"Przypadki chodzą parami " to szósta z kolei książka Marty Radomskiej, a trzecia z serii przygód i "przypadków" bohaterki Majki Kostrzewskiej - właścicielki kwiaciarni, posiadającej brata bliźniaka - Michała, dziewczyny tatuażysty Stevena oraz właścicielki niesfornego kota Lookiego. Ale również nieodłączna przyjaciółka Luizy - wizażystki, zaręczonej z komisarzem Borówą - i pewnie stąd "niezdrowe" pomysły wtrącania się pod przykrywką pomocy policji w ich pracę - niekoniecznie z mądrymi radami.
Wiemy już z poprzednich książek, że cała rodzina Majki uwielbia koty. Na dwa mieszkania (sprytnie połączonych - dla wygody kotków) trzy sztuki tych niesfornych stworzeń to może jeszcze nie takie wielkie zatrzęsienie, lecz na pewno są wszędzie. Gdy więc pewnego dnia Michał w przypływie natchnienia kupuje w sklepie zoologicznym... szczurka Mordka, jednocześnie zadurzając się w ślicznej sprzedawczyni Idzie - no cóż, z tego może powstać cudny galimatias.
W związku z nieoczekiwanymi zwrotami akcji i przypadków - Majka wraz z Lulu i Idą - nie tylko stwarzają piękny trójkąt przyjaciółkowy, ale postanawiają wspólnie zacząć poważną pracę nad swoimi ciałami, zwłaszcza nieśmiała Ida - wszak w grupie na siłowni raźniej - skoro na pierwszy rzut oka nasuwa się myśl "Co to za sala tortur"! A jednak sporo w dziewczynach samozaparcia, nadziei, ale mało świadomości, skoro "Przebrnęłyśmy przez konfrontację z dietetykiem, gorzej już nie będzie."
I wszystko by było super, gdyby nie taka Jedna, co nie tylko wchodzi dziewczynom w drogę w życiu i na siłowni - ale na dodatek eksponuje swoje idealne ciało z iście kobiecym wdziękiem i czarem - oczarowując rodzaj męski naokoło, a niejednemu zawracając w głowie i co z tego, że ma już dziewczynę.
A ponieważ bohaterki jak to wszystkie kobiety, pomimo tego, że nie brak im inteligencji - wiarę w siebie i swą urodę mają mocno "zachwianą" - znaczy jak my wszystkie po prostu nie wierzą w swoje piękno - i nie szczególnie lubimy takie, co to wszystko mają na swoim miejscu w "idealnym" kształcie i bez zbędnych lub nieistniejących elementów ciała. Cena za taką niewiarę może być czasami o wiele większa, niż dziewczyny byłyby w stanie zapłacić - trafiając na weekendowy survival treningowy z Olą Nawrocką - trenerką personalną (bohaterką pierwszej serii książek Marty Radomskiej) oraz Agnieszką - dietetyczką, która szczególnie nie przypadła do wiecznie głodnej Lulu.
Wyjazd, w czasie którego dziewczyny miały ćwiczyć fitness, korzystać z basenu i zajadać się zdrowym jedzeniem, jednocześnie uczestnicząc na warsztatach z psychologii oraz medytować - zapowiadał się znakomicie.
Dziewczyny przeświadczone, że "wrócą z niego zrelaksowane, wypoczęte, a także pełne dobrej energii i pozytywnego nastawienia do świata" - zupełnie nie są gotowe na spotkanie z panią Idealną i nieoczekiwanymi komplikacjami życiowymi.
Lecz co, gdy okazuje się, że ten ktoś niby Idealny - wcale nie jest idealny? Jego życie wcale nie jest usłane różami? A wręcz przeciwnie za swoją "idealność" płaci dość wysoką cenę? I co jeśli ten ktoś nagle i niespodziewanie... schodzi z tego świata?!
Oczywiście ta historia nie może się obyć, bez choćby kilku śladów, dzięki którym śmierć - zostaje jakoś dziwnie może wyglądać na morderstwo, a zajęte morderczymi treningami dziewczyny mogą stać się pierwszymi podejrzanymi...
I wszystko działoby się zgodnie z planem, gdyby nagle trup "idealny" nie okazał się żywy...
Według mnie Marta Radomska w swojej książce zaprzecza dość popularnej tezie, że jak człowiek jest zmęczony (a można być zmęczoną po tak intensywnych ćwiczeniach) to do głowy mu nie będą przychodziły dziwne myśli i pomysły - bohaterkom zdarza się to nagminnie i nieprzerwanie.
Oczywiście autorka nie zostawia nas z niewyjaśnioną sprawą śmierci - nie śmierci, a porwanie... - pomaga dwojgu ludziom porozmawiać...

Gdy Wydawnictwo Czwarta Strona na Instagramie opublikowała w środę 29 stycznia - premierę książki "Przypadki chodzą parami" - skomentowałam, że u mnie już jest w trakcie czytania!
W odpowiedzi zaproponowali, żebym napisała, która część najbardziej mi się podobała! - Ale tego nie da się powiedzieć! 
Wszystkie trzy książki z serii o Majce (jak i poprzednie z Olą) są przecudowne.
I aż żal, że tak szybko się je czyta, a potem tęskni i czeka na kolejną książkę Marty Radomskiej.

Choć mam parę "zarzutów" wobec Pani Marty - ja i moje koty! A wszystko dzięki piosence "Testosteron" którą śpiewa przecudowna Kayah - a którą usłyszałam w trakcie czytania "Przypadków".
Kayah co prawda oskarżała mężczyzn, ja oskarżam Martę Radomską!
Marto - oskarżam Cię, za:
- rozciągnięte usta - od ucha do ucha :)
- ból żuchwy - od ciągłego uśmiechu :)
- śmiech przez łzy - nie mogłam czytać, bo literek nie widziałam :)
- głośny śmiech, gdy za ścianą sąsiedzi kładli się już spać :)
- pracujące ze śmiechu, aż do bólu - mięśnie brzucha :)
A kotki Mika i Tola - oskarżają Cię, za:
- odwrócenie uwagi ich Służącej od ich kocich potrzeb -  musiała trzymać książkę i nie mogła głaskać jednocześnie dwóch na raz :)
- przeoczenie przez Nią paru kolacji na czas - a wiadomo jak kotki na ciągłej diecie, to ciągle głodne :)
- i te niepohamowane drgnięcia ciała Służącej, gdy czytając bezustannie się śmiała  - spać się w spokoju nie dało :)

Szkoda, że to była już ostatnia książka z serii przygód o Majce - człowiek tak szybko przyzwyczaja się do fajnych bohaterów, lecz mam nadzieję, że kolejna książka da nam możliwość poznania kolejnej cudownej dziewczyny. A Maja, podobnie jak i Ola powróci gdzieś jeszcze kolejnych książkach Marty Radomskiej.

Ps. Post powstał zainspirowany tekstem  Krystyny Romanowskiej "Dlaczego łzy są dobre?" z czerwcowego miesięcznika "PANI"