a dlaczego nie: NADZIEJE

Żeby widzieć, trzeba spojrzeć - najlepiej z każdej strony :)

„Bo życie lubi cieszyć, Bo życie lubi boleć,

Jest jadem, który leczy, Jest różą, która kole

I bywa nam w nim dobrze, I bywa całkiem źle…

Lecz czy chcemy, czy nie,

To żyć nam się chce,

Żyć się chce!”

To słowa piosenki, która towarzyszy mi od roku, płytę dostałam zaraz po urodzinach. Bezustannie słucham tych mądrych tekstów… w aucie, w domu, na spacerze! To słowa Tomasza Misiaka, które cudnie zaśpiewała Alicja Majewska na ostatniej płycie pod tytułem „Żyć się chce” – i tak bardzo czuję, że to „także” moje słowa.

Za mną kolejny rok mojego „skomplikowanego” życia… choć pewnie jest tak samo pokręcone, jak życie każdego innego człowieka. Tego właśnie nauczyłam się w ostatnim czasie – ponoć wszyscy to wiemy, ale… - zawsze znajdzie się ktoś, kto ma trudniej, gorzej niż My… Dlatego właśnie, oduczyłam się wreszcie porównywać do innych. Każdy z nas jest inny, wyjątkowy, niezwykły na swój własny sposób. Każdy miał inny start w życiu, inną drogę wybrał – czasami zawracał, zmieniał i szedł w inną stronę – ale wszyscy bez wyjątku, mamy właśnie to jedno życie do przeżycia. I to jak je przeżyjemy, to już wybór każdego z nas. Człowiek powinien być niezależny, by móc uczciwie powiedzieć, że przeżył swoje życie tak jak chciał, tak jak sobie wymyślił… Choć dziś już wiem, że w tej niezależności, także nie można się zatracić! Moje życie stało się zdecydowanie łatwiejsze, gdy nauczyłam się zapraszać do niego innych ludzi – słuchać ich, prosić o pomoc. Nie chcę być Zosią-Samosią, choć to jedna z najtrudniejszych moich lekcji, wciąż trwa, i nie wiem kiedy się skończy…

Oczywiście serial pod tytułem „Życie w stresie… i jego skutki”, napisało swój kolejny scenariusz. Otóż, mój organizm odmówił przyjmowania wszystkiego, co posiada… gluten! No, może źle się wyraziłam. Moje ciało, jak najchętniej przyjmuje jedzenie z glutenem, po czym wnętrza – a zwłaszcza jelita, odrzucają go w dość bolesny i przykry sposób. Naturalnie, należało stawić temu czoła i w ten sposób jestem już na trzeciej diecie! Żeby nie było, w życiu na żadnych dietach nie byłam, po 45 roku nadrabiam! Naturalnie w obecnych czasach – nie jest to jakiś dramat, nie ja pierwsza i nie ostatnia… ale zmieniać stare nawyki żywieniowe jest ogromnie trudno. Widocznie za mało celów sobie stawiam, więc życie za mnie nadrabia. I choć od czasu do czasu, zdarza mi się „zgrzeszyć”, to jednak jakiś pozytyw w tym znalazłam – ubrania zrobiły się o rozmiar za duży – a to, oznacza zakupy nowej garderoby! To już, jak każdą kobietę, nie może mnie smucić.

To również kolejny rok w czasach koronowirusa – małego, wrednego, lecz jakże uciążliwego. I choć starałam się chronić siebie, to nie ustrzegłam się od kolejnych spowalniaczy w życiu i co jakiś czas lądowałam na „wypoczynku” w łóżku. W sumie nie mogłabym się użalać, gdyby mi się chciało w tym czasie czytać, pisać, coś oglądać – a tak leżałam jak kłoda wpatrując się w sufit i dawałam oddech myślom, marzeniom, smutkom… stracony czas, choć może jednak nie do końca, coś tam jednak przemyślałam.

W tym roku odkryłam też nowy sposób na ćwiczenia – Qigong – i jak wyjaśnia wszystko wiedząca Wikipedia (ciekawe, że Wikipedia jest rodzaju żeńskiego!) - Qigong składa się z dwóch słów: Qi, czyli życiowa energia, oraz Gong, czyli perfekcyjne opanowanie czegoś. Oznacza to mniej więcej "perfekcyjne opanowanie sztuki kontroli energii życiowej". Ponieważ, to dopiero początek mojej przygody z Qigong, to o perfekcji nawet nie wspominam, albo inaczej jestem nieperfekcyjnie perfekcyjna… Choć ciekawie jest obserwować samą siebie, gdy rozpiera mnie energia, a ja mam to kontrolować… O rany! Czasami mam wrażenie, że nie kontroluję własnego życia, a co dopiero mówić o moim ciele, bo w kontrolowaniu języka czuję, że zaczynam być mistrzynią (choć nie zawsze się udaje ), ale w końcu jestem tylko człowiekiem, no i kobietą, no i spod znaku Skorpiona… można wybaczyć, chyba, no nie?!

W podsumowaniu tego roku nie powinno zabraknąć także ciekawego epizodu z… akupunkturą. Ja, która na widok igły potrafi zaniemówić (jeśli ktoś mnie zna – wie, że to u mnie dość trudna sztuka) – poddaję się dobrowolnie, nawet z uśmiechem na ustach – komuś, kto wbija te igiełki w moje ciało, w najmniej oczekiwane przeze mnie miejsca. W sumie to nawet przestaję się dziwić, że po nakłuciu zaczynam się rozluźniać, spróbowałam bym nie… To ciekawe, jak co raz częściej w naszych próbach powrotu do zdrowia (jak się „pozwoliło” stresowi szaleć w nas samych) próbujemy wrócić do pierwotnych nawyków, starych sprawdzonych metod leczenia, czyli wracamy do natury – wbrew coraz bardziej nas otaczającej technologii, a może właśnie dla równowagi?!

Czuję dziś w sobie taką potrzebę, by w tym szczególnym dla mnie dniu PODZIĘKOWAĆ za:

- wszystkich nowym ludzi, którzy pojawili się i jeszcze pojawią w moim życiu. Mam nadzieję, że dzięki nim i z nimi rozpoczynam kolejne ciekawe podróże w moim życiu,

- przyjaciołom, którzy „odeszli”, i którym, ja pozwoliłam odejść. Za to, że byli w moim życiu, za wszystkie dobre i gorsze chwile, lecz widocznie dalej było nam nie po drodze,

- przyjaciołom, którzy „przyszli”, gdy tego najbardziej potrzebowałam. Za wniesienie w moje życie nowych wartości, nowego spojrzenia na świat i na mnie samą,

- za ludzi, którzy każdego dnia uczą mnie szacunku oraz miłości do mnie samej, do tego kim byłam, kim jestem i kim będę w przyszłości (może dzięki nim nie zostanę starą zdziwaczałą panną, co najwyżej starą wariatką ;) ).

A co do przyszłego roku mego życia, znów chciałabym posłużyć się słowami piosenki pani Alicji „Apetyt wciąż na życie mam”, napisanymi przez Magdę Czapińską, mnie co prawda obudzi jesienny, zimny świt, no ale:

"Obudził mnie wiosenny świt
Zielonych bzów szelestem
I choć tak bardzo lubię śnić
Otwieram oczy - jestem!

W prezencie znów dostałam dzień
Więc o czym jeszcze marzyć?
Na jutro nie odkładam nic
Bo wiem, zbyt dobrze o tym wiem
Że jutro, jutro może się nie zdarzyć

Już nie chcę tracić ani chwili
I tęsknię za kolejnym dniem
Czasu się nie da zatrzymać
Czemu dopiero dziś to wiem?

Już nie chcę tracić ani chwili
I czasu szkoda mi na sen
Życie jest piękne, lecz krótkie jak przeciąg
Dobrze, że chociaż dziś to wiem

I tyle cudów wokół mnie
I tyle co dzień zdarzeń
Że nie mam czasu przysiąść i
Spokojnie się zestarzeć

Apetyt wciąż na życie mam
Bez przerwy za czymś gonię
Na jutro nie odkładam nic
I w środku zimy marzę, by zakwitły
By zakwitły znów jabłonie

Już nie chcę tracić ani chwili
I tęsknię za kolejnym dniem
Czasu się nie da zatrzymać
Czemu dopiero dziś to wiem?

Już nie chcę tracić ani chwili
I czasu szkoda mi na sen
Życie jest piękne, lecz krótkie jak przeciąg
Dobrze, że chociaż dziś to wiem
Dobrze, że chociaż dziś to wiem”

Ostatnio przeczytałam ciekawy tekst Kasi Miller o czasie:

"Są ludzie, którzy za bardzo żyją do tyłu (przeszłością), i tacy, którzy żyją za bardzo do przodu (przyszłością), a także ci, którzy żyją teraz. Jak żyć bardziej w teraźniejszości, nie rozpamiętywać przeszłości i nie wymyślać przyszłości? Wystarczy być zainteresowanym tym, co dzieje się w tej chwili, albo jak się inaczej mów – uważnym obecnym. Zaciekawionym sobą, swoimi reakcjami, odczuciami, ale też otoczeniem, innymi ludźmi."

Czy rzeczywiście możemy skupić się na teraźniejszości, jeżeli to, co za nami nie zostało zamknięte, wyjaśnione, naprawione? A nasza przyszłość mimo obranych celów i podążania wyznaczonymi drogami tak bardzo niepewna – zwłaszcza żyjąc w dzisiejszych czasach?

Zacznę od czasu przeszłego – BYŁAM… Mając tyle lat, ile mam – nie można nie mieć przeszłości. Każdy jakąś ma – nieważne dobrą czy złą, pogodną czy smutną – było, zdarzyło się i nic już z tym nie zrobimy, niczego nie zmienimy. Choć na pewno możemy zmienić jej postrzeganie przez nas samych. Natomiast to jakie nasza przeszłość zostawiła w nas ślady, często blizny, a przede wszystkim jakie były jej konsekwencje – to już zupełnie inna bajka. A mam wrażenie, że uświadomienie sobie wpływu naszej przeszłości na teraźniejszość – to nawet nie inna bajka, to zupełnie inna planeta. Bardzo często, zresztą zupełnie nieświadomie kierujemy się w tę, czy inną stronę – jakby coś nas ku temu pchało, ktoś inny podejmował za nas decyzje – mam wrażenie że, jesteśmy marionetkami w teatrze naszego życia. Okazuje się, to zupełnie możliwe – za takim „nieświadomym” podążaniem w jakimś kierunku stoją nasi przodkowie! Kiedy podczas terapii zostałam poproszona o opowiedzenie o moich żeńskich przodkiniach – jak je widzę, zapamiętałam, jaki obraz ich w sobie noszę – wielkim zaskoczeniem okazał się fakt, jak bardzo z trzech kobiet – wyłania się „mój” własny obraz.

Jasne, że mogę teraz usprawiedliwiać w prosty sposób moje niepowodzenia – to nie ja – to przez mamę, babcię, prababcię… podjęłam taką, a nie inną decyzję, ale to byłoby zbyt proste.

Moje życie – moje decyzje.

Jednak jest coś w tych cechach, które w genach zostały nam przekazane z pokolenia na pokolenie, a jednocześnie w naszej własnej mądrości życiowej – co pomaga nam utwierdzić się w swoich decyzjach, postępowaniach. Mało tego okazuje się, że w swoich drogach życiowych często wybieramy podobne decyzje, spotykamy podobnych mężczyzn jak nasze antenatki. Choć bardzo chcę wierzyć w to, że moje kochane babcia i prababcia, które są gdzieś tam „w górze” – czuwają nade mną i chronią jak mogą, bo sam Anioł Stróż może nie dać rady :)

JESTEM. Teraz – to czasami jakiś zły sen.

Od jakiegoś czasu jestem w takim momencie życia, gdy próbuję zrozumieć tę moją przeszłość. Dopuszczam do siebie te wszystkie złe chwile, gdy cholernie bliski mi człowiek mój ojciec – skrzywdził mnie tak bardzo, że do dziś dnia nie umiem sobie z tym poradzić. Jednak nie staram się przypominać tylko złych chwil, słów (choć one przeważają), żeby zrozumieć siebie musiałam głęboko sięgnąć do przepaści moich wspomnień i znaleźć również coś dobrego. Bo to nie jest tak, że człowiek jest wyłącznie z gruntu zły, ma również dobre cechy – choć nasz umysł lubi demonizować, to warto sięgnąć i na tą drugą stronę. Taka retrospekcja w czeluście dzieciństwa pozwoliła mi znaleźć mnóstwo fajnych cech w samej sobie, a które zawdzięczam genom człowieka – którego po prostu przez wiele lat nienawidziłam, za to, co mi – zresztą również sam sobie - zrobił. A nie można nienawidzić człowieka, który dał nam życie – to tak jakbyśmy nienawidzili 50% samych siebie. Świadomość tego pozwoliła mi nie tylko wybaczyć ojcu, ale także wreszcie pokochać samą siebie – tak jak na to zasłużyłam.

Bo na miłość do samych siebie zasługujemy po prostu bezgranicznie.

Jeśli siebie nie kochamy – nasze ciało sprzeciwi się nam i naszym marzeniom.

Może za późno zdałam sobie z tego sprawę, jak bardzo patrzenie na nas samych może wpłynąć na nasze życie i przede wszystkim na nasze ciało i zdrowie, jednak bardzo się cieszę, że w ogóle to zrozumiałam i lepiej późno niż wcale – ale zaczęłam długą drogę ku uzdrowieniu. Być może stało się już za późno na wiele rzeczy, ale na pewno nie jest za późno na nowe życie – ono zaczyna się każdego dnia na nowo, z nowymi szansami, pomysłami – i tylko warto się na to otworzyć i czerpać z niego garściami.

BĘDĘ, bo jestem….

To, co los nam przyniesie, to naprawdę wielka niespodzianka.

I możemy mówić, że zaplanowaliśmy sobie życie, postawiliśmy cele, jasno i klarownie wyznaczyliśmy zadania na przyszłość…

"Życie jest tym, co się wydarza, kiedy Ty jesteś zajęty robieniem innych planów."John Lennon

I nic tu dodać, nic ująć.

W zeszłym roku – roku dla mnie bardzo szczególnym na urodziny sprezentowałam sobie bardzo ciekawy prezent. Zrobiłam sobie test Gallupa – tak w skrócie polega on na wskazaniu naszych talentów. Z jakim zdziwieniem i zaskoczeniem odkryłam, że moim największym talentem jest ELASTYCZNOŚĆ… Ja wydawało mi się taka poukładana, zadaniowa i „sztywna” w moich zamierzeniach, a jednocześnie zestresowana pracą, życiem – odkryłam, że najfajniej się czuję, gdy poddaje się chwilom.

To nie jest tak, że teraz nie planuję, jednak zdecydowanie częściej pozwalam sobie płynąć z życiem, niż na ślepo dążyć do celu – nie przynosiło mi to nic dobrego, a wiele przez to straciłam. Te dobre momenty, ciekawi ludzie minęły i nie wrócą – to jest dla mnie dobrą szkołą życia. Dlatego też, moja przyszłość to tylko zarys tego co bym, chciała… a co ma się zdarzyć na pewno się zdarzy, muszę tylko tego nie przegapić i żyć teraz, bo teraz jest najważniejsze.

Dzięki temu, że byłam – teraz jestem – chcę być…

To kolejny post inspirowany książką Katarzyny Miller „Życie od A do Z” – rozdział CZAS