a dlaczego nie

Wiosna w Luksemburgu - kwiecień 2018 :)

Mam wrażenie, że im jestem starsza, tym coraz bardziej zwracam uwagę na to, jak otoczenie oddziałuje na mnie i jak ja działam na otoczenie.
Wydaje mi się, że kiedyś wszystko było prostsze - kiedyś to znaczy, wtedy jak ja byłam młodsza :)
Kiedyś gdy się cieszyłam, to po prostu się cieszyłam, gdy opanowywała mnie złość - to po prostu się złościłam. Teraz gdy się cieszę, to zastanawiam się nad powodem mojej radości - dlaczego?
z jakiej przyczyny? i czym to się skończy?
I nigdy, ale to naprawdę nigdy nie staram się tej wesołości powstrzymać :)
Natomiast każdy atak złości jest dokładnie przeze mnie analizowany, bardzo szybko tłumiony - często ze złym skutkiem dla mnie. Bo prawdą jest, że jeśli nie wyrzucimy złych emocji z siebie, ich nagromadzenie może w pewnym momencie skutkować "groźnym" nie tylko dla mnie,
ale także dla mojego otoczenia efektem.
Bo o ile, nie hamuję w sobie potrzeby radości, nieopisanego optymizmu, czy często po prostu "głupawki" - to złość szybko jest przeze mnie wyciszana - co prowadzi u mnie nie tylko do powstawania schorzeń fizycznych, ale także kumulacji - grożącej co najmniej "wybuchem atomowym", a wtedy to już wszyscy powinni mieć się na baczności :)
Zadziwiające zaś dla mnie jest to, że będąc osobą młodszą - zupełnie nie interesowało mnie,
co o tym wszystkim sądzą moi najbliżsi - zwłaszcza, że komunikat od nich był jasny
- niech się wygada, przynajmniej jej "ulży", a my i tak nie słuchamy :)
Teraz często mając potrzebę wygadania się przed siostrą czy przyjaciółką
- najpierw przepraszam,
że znowu muszę im poopowiadać o sprawach, które tak naprawdę ich nie dotyczą, ale często również, o których nie mają zielonego pojęcia :) Choć plusem takich moich "wygaduszek" jest fakt, że moja siostra może zacząć mówić o sobie, jako o osobie specjalizującej się w problemach księgowych :)
A właściwie dlaczego poruszam takie tematy mówiąc o wiośnie?
Ponieważ mam wrażenie - no dobra, to nie wrażenie - to fakt :)
- że wraz z nadejściem wiosny, jestem coraz bardziej radosna :)
I to nie jest tak, że spotyka mnie to po raz pierwszy w życiu!
Tylko do tej pory nie umiałam tego nazwać, określić, wytłumaczyć...
Teraz gdy coraz częściej i intensywniej otwieram drzwi świadomości w swojej głowie - rozumiem, skąd biorą się te wszystkie moje uczucia, reakcje i interakcje. I jestem zdziwiona! :)
Jestem zdumiona, ponieważ nie od dziś posiadam "tajemną" wiedzę, że człowiek żyje w zgodzie
z przyrodą, a więc nie tylko pogoda, ale również zmiany pór roku mają niesamowity wpływ nie tylko na nasze samopoczucie, nasze życie oraz na decyzje, które podejmujemy dokładnie w tym , a nie innym określonym czasie.
I stąd według mnie bierze się całe nieporozumienie z na przykład postanowieniami noworocznymi. Moim zdaniem bardzo trudno jest rozpocząć nowe przedsięwzięcie, a przede wszystkim być w nim konsekwentny, gdy za oknem ciemno, buro i ponuro. Przez "krótki" dzień zimowy mamy wrażenie, że z niczym nie możemy zdążyć, na nic nie mamy czasu.
A przecież to nie jest prawda!
Każdego dnia mamy dokładnie 24 godziny do wykorzystania - ale skoro nie "współgra" z nami natura - w zimie przecież jest uśpiona, zamrożona - to i my wpadamy w pewien stan letargu :(
Ale zawsze po zimie nadchodzi wiosna! i wtedy to już naprawdę nie mamy wyboru!
Dni robią się dzięki słońcu coraz dłuższe, przyroda wychyla się spod zaschniętych zeszłorocznych liści, na drzewach pojawiają się pierwsze zalążki liści - i wtedy nam się również "więcej" chce
- no dobra :) myślę, że powinno się chcieć :)
Bo jeśli ktoś nie czuje w sobie potrzeby zmian, nie ma takiego wewnętrznego przymusu, aby próbować czegoś nowego  - to nie ma na niego "bata" i należy (moim skromnym zdaniem) zostawić go samego sobie - nic na siłę :)
To właśnie na wiosnę bardzo często spoglądam ze zdziwieniem na samą siebie :) jak wiele rzeczy mogę zrobić, jeśli tylko wrócę do domu w "normalnych" godzinach popołudniowych.
Jak wiele pomysłów i rozwiązań przychodzi mi do głowy, gdy tylko mam okazję spojrzeć na słońce i ogrzać się w jego promieniach.
Retrospektywnie patrząc przypominam sobie, że to właśnie wiosną postanowiłam wiele lat temu wyjechać do Luksemburga, ale również wiosną po trzech latach z niego powrócić do Polski.
To rozkwitająca wiosna wokoło przyczyniła się do zakupienia mojego ukochanego aparatu fotograficznego, a następnie nabycie auta - bym mogła przemieszczać się bez przeszkód w poszukiwaniu coraz piękniejszych widoków.
Również wiosenny zryw nowości podyktował mi w wieku 38 lat zapisanie się na studia - i żal, gdy przez kolejnych 5 wiosen nie miałam wystarczająco dużo czasu dla przyjaciół, ale i dla przyjemności fotografowania - moje pliki ze zdjęciami wiosennymi z tego okresu, mają zdecydowanie mniejsze pojemności, niż z innych wiosennych wypraw.
W tym roku na wiosnę całkiem niespodzianie jedna rzecz, a w 100% zaplanowana druga sprawa - spowodują na pewno duże zamieszanie w moim życiu.
Pierwszą z tych rzeczy, a zupełnie przeze mnie nieprzewidywaną - jest awans zawodowy.
Nowe możliwości otwierające się przede mną oraz mnóstwo obowiązków - umożliwi mi na pewno sprawdzenie się tej roli, ale także mam nadzieję spotęguje moja dość "marną" wiarę we własną wiedzę, siłę i siebie...
(I w tym momencie na pewno "dostanie" mi się od rodzeństwa i przyjaciół, którzy to czytają! :) )

Druga sprawa, która została zaplanowana, a na podjęcie decyzji o niej miała wpływ Paula - osoba, za namową której powstał ten blog - to udział w Kwietniu (gdy to piszę - oznacza, że już jutro, a właściwie dziś :) ) w Blog Conference w Poznaniu :)
I o ile, o pierwszym temacie nie mam żadnych wyobrażeń, bo po prostu wiem co muszę robić, to sprawa konferencji jest dla mnie wielką niewiadomą. Oczywiście dzięki Organizatorom wiem, co się tam będzie działo i kogo mogę spotkać - jest plan, są informacje - ale zupełnie nie mam pojęcia, jaki to wydarzenie będzie miało na mnie wpływ :)
Lecz z optymistycznym-wiosennym przebudzeniem oczekuję nie tylko ciekawych informacji na temat prowadzenia bloga, ale przede wszystkim przeżycia radosnych chwil oraz poznania interesujących ludzi - ludzi z pasjami, zainteresowaniami i ciekawych życia, w którym nie ma czasu na nudę :) A na koniec cytat z książki Izabeli Sowy - "Smak świeżych malin":

Wczoraj właśnie minął pierwszy miesiąc 2018 roku - styczeń za nami -  no i co?
Nie wiem jak u Was, ale jeszcze do wczorajszego wieczoru łudziłam się, że wezmę się i napiszę post - bo obiecałam sama sobie, że przynajmniej raz w tygodniu będę "zanudzała" Was swoimi przemyśleniami :( 
Żeby się jednak jakoś choćby przed samą sobą usprawiedliwić z tego niepisania w ostatni dzień miesiąca - to na moje nieszczęście złapałam wirusa - jak bym nie miała co łapać :(  z gorączką, bolącym gardłem i zasmarkanym nosem - to raczej wena nie chciała do mnie przyjść..
Tak samo jak postanowiłam, że nauczę się zapisywać moje myśli, pomysły - kalendarz na zdjęciu (mój osobisty) mówi sam za siebie - śliczny... i czysty :( 
Dlaczego?
Bo najfajniejsze myśli przychodziły mi do głowy - gdy leżałam już na moim komfortowym łóżku
i opatulona ciepłą pościelą odpływałam w ramionach Morfeusza
(przypominam - Morfeusz to grecki bóg snu :) - jeden z moich ulubionych ;) )
- i właśnie wtedy pojawiały się one... super myśli :)
Niestety bóg jak to bóg - zazdrosny wielce o wszystko inne niż on sam - nie pozwalał mi wyswobodzić się ze swych ramion - a myśli ulatywały jak motyle :)
Nie dość, że uleciały to za nic nie chciały już wrócić - i co ja biedna miałam zapisywać?!
No dobra, żeby nie było, że tak nic nie robiłam w sprawie bloga - to napisałam w styczniu trzy posty z czego opublikowałam dwa - do trzeciego wciąż wymyślam zdjęcie ;)
Udało mi się zrobić też trochę fajnych zdjęć - pomimo tego, że słońce to jak na złość (nie tylko zresztą mi) świeciło tylko wtedy, gdy byłam w pracy i za nic nie mogłam się wyrwać w plener fotograficzny, czy choćby potworzyć kompozycje w domu (czas chyba pomyśleć o jakichś lampach do fotografowania).
Jednak pomimo zapracowania znalazłam czas w pewną słoneczną (o dziwo!) sobotę - na spacer,
a właściwie na dojazdy w fajne miejsca - jednym z nich był Zespół Pałacowo-Parkowy - Zamek Biedrusko w Poznaniu - koleżanka Marzena (świeżo po kursie pilota wycieczek) wymyśliła szlak wycieczkowy śladami Romana Dmowskiego.
Główną atrakcją tego miejsca okazała się dla mnie i koleżanki Justyny - też zapalonej fotografki - altana westchnień zakochanych - czyż nie wspaniała nazwa?! :)
Wzdychałyśmy zachwycone własnymi pomysłami na zdjęcia - niestety w styczniu jak to w zimie (zwłaszcza tej bez białego puchu) zdjęcia są raczej szare i smutne, choć udało się przez chwilę ogrzać w promieniach słońca - nadrabiałyśmy braki w pogodzie humorem :)
Na pewno wrócimy tam na wiosnę :) i wtedy to się będzie działo :)
A poniżej jedno z wielu prześlicznych zdjęć, które wykonała mi Justyna :) Dziękuję :)



A gdy już nic mogłam poradzić na pogodę to zawsze był na zakupy - to kobietę zawsze uszczęśliwi :) Więc coś tam jednak robiłam w sprawie bloga - a że się nie podzieliłam tym z Wami - przyjdzie i na to pora :)
A co z tymi obietnicami?  Może po prostu przestać sobie obiecywać?! Czasami mam wrażenie, że gdy wypowiem głośno to, co sobie postanawiam - to łatwiej będzie mi dotrzymać słowa wobec samej siebie, ale potem nadchodzą dni przepełnione pracą, obowiązkami domowymi czy po prostu zwykłym zmęczeniem i nie chce mi się nic :(
Bez sensu jest zmuszać się do czegokolwiek - cała sprawa traci na znaczeniu, gdy nie wynika z potrzeby serca, z potrzeby samej siebie.
Ciekawy cytat autora Jo Nesbø – z książki Wybawiciel na temat obietnic znalazłam na stronie Lubimyczytać.pl:
"- Nie wierzysz w Boga ani we własne słowo? Co więc zostaje?
Harry ciaśniej owinął się kurtką.
- Powiedz mi w co wierzysz, Harry?
- Wierze w następną obietnice. (...) Wierze, że człowiek może dotrzymać obietnicy, chociaż złamał poprzednią. Wierze w nowe początki."

Dlatego myślę że, nie możemy przestać sobie obiecywać :) 
Tak jak codziennie wstaje nowy dzień z nowymi nadziejami, tak my możemy mieć nowe obietnice - pamiętajmy jednak, że jakiś sens tego obiecywania będzie tylko wtedy, gdy jednak coś z tych obietnic spełnimy :) choćby dla własnego samozadowolenia.

A czy Wam udało się dotrzymać wszystkie postanowienia na styczeń?
Czy jednak coś przełożyliście na kolejny miesiąc?

Stało się :) parę godzin temu powitaliśmy Nowy Rok 2018!
Masa życzeń od rodziny, przyjaciół, znajomych oraz nieznajomych - powinna przynieść nam
w tym roku wszelką pomyślność, radość, miłość :) mnóstwa pieniędzy, a mniej pracy :)
oraz spełnienie wszelkich pragnień i marzeń!!
Uff, gdyby udało się nam to wszystko spełnić - pewnie zwariowalibyśmy z nadmiaru tego szczęścia, ale na pewno nie zaszkodzi choć spróbować zdobyć coś z tego - należy tylko dobrze zaplanować i rozplanować zajęcia w roku, żeby starczyło czasu na to wszystko!
Oczywiście oprócz tych mnogości życzeń od innych, sami sobie również dokładamy całą listę obietnic i postanowień do spełnienia :)
Tak jakby ten Nowy Rok czymś różnił się od poprzednich Nowych Roków!
 
Wczoraj wśród wielu życzeń i dowcipów na Nowy Rok polubiłam na Facebooku post użytkownika Humor i cytaty:
"Mój cel na 2018 rok: Osiągnąć cele z 2017 roku, które powinienem był osiągnąć w 2016 roku, po tym, jak ich nie zrealizowałem w 2015 roku tak,
jak to zaplanowałem w 2014 roku."
Prawdziwe??? Oj tak :)

To jest tak, że Nowy Rok kojarzy nam się z rozpoczęciem czegoś nowego
- ale, czy my nie za wiele oczekujemy od tego początku?!
Zwłaszcza, że wielu z nas 1 stycznia spędzi na próbie zapanowania nad własnym ciałem
i umysłem, po szaleństwach Sylwestrowej nocy!
Mało tego - wielu z nas, którzy co prawda nie przesadzili z alkoholem tej nocy, próbuje tak po prostu złapać oddech po odpoczynku świątecznym - tak, tak są tacy szczęśliwcy, którzy po świętach mieli wolne i "byczyli" się do Nowego Roku!
Jutro większość z nas wróci do codzienności - do szkoły, do pracy... więc dziś cieszymy się jeszcze z tej chwili oddechu :)
I że, niby co z naszymi obietnicami i postanowieniami??
Co sobie obiecaliśmy i postanowiliśmy?
W nowym roku to "Ja" obiecuję oraz postanawiam "Sobie" zacząć: ćwiczyć, uczyć się języka obcego, więcej czytać, chodzić do kina i teatru, mieć czas na odpoczynek, regularnie spać, nauczyć się tańczyć, mieć czas dla rodziny i przyjaciół, nie tracić pieniędzy na pierdółki, nie jeść słodyczy, odżywiać się zdrowo, być spokojną, radosną, szczęśliwą.....
jeszcze długo mogę tak dopisywać!!!
O rany, sama jestem przerażona jak wiele rzeczy mam do spełnienia i zrealizowania w tym nowym roku... aż się nie chce!!
No właśnie i na tym to się zazwyczaj kończy - gdy spojrzymy na listę naszych obietnic i postanowień - a nie oszukujmy się rzeczy spisane są bardziej wymagalne :) - to od natłoku tego wszystkiego już na samym początku ogarnia nas zwątpienie i niechęć, że kolejne rzeczy do zrobienia, które muszę!
A człowiek nie lubi jak musi :(

A więc na przekór wszelkim życzeniom i obietnicom
- OBIECUJĘ SOBIE, że w tym roku NIE MUSZĘ !!
Mniej pracować - u mnie to się już więcej nie da, ale mniej mogłoby :( czasami mam wrażenie, że coraz bliżej mi do pracoholika!! niż do osoby, która potrafi zrównoważyć życie osobiste z zawodowym - tylko co z nowymi wyzwaniami?!
Szukać miłości!! Bunt na pokładzie - nie znalazłam sama, niech ona mnie znajdzie!!!
Regularnie ćwiczyć - wystarczy mi jak będę ćwiczyła, kiedy będę chciała i ile będę chciała!
Uczyć się czegoś nowego - gdzieś tam świtała myśl o języku hiszpańskim...
Ustępować innym - jeśli mam rację, to ją mam! Przestaję się naginać do innych - zwłaszcza, jeśli chodzi o dyrygowanie w moim własnym życiu - sama sobie jestem statkiem i sterem w tym życiu, a jak rozbiję się o skały to mnie będzie bolało i nikomu nic do tego!
Znajdować czas - ciągle mam wrażenie, że tak wiele mnie omija, że czegoś nie zdążyłam zrobić, obejrzeć, wysłuchać, przeczytać... od dziś ten czas sam musi się znaleźć :)

Uff, to sobie nie naobiecywałam.. teraz tylko utrzymać się we własnych postanowieniach i można uważać się za osobę spełnioną i szczęśliwą :)

A Wy macie swoje listy z obietnicami i postanowieniami?
Spisaliście je? Czy opowiedzieliście komuś? Ponoć to nas bardziej motywuje.
Co w Waszych kalendarzach znajdzie się na ważnej liście do zrobienia w 2018?