a dlaczego nie

 

Generalnie prawda jest jedna - nie znam nikogo, kto nie lubi dostawać prezentów.
Dla mnie osobiście nie ma znaczenia, mały czy duży prezent, kupiony czy zrobiony samemu - lecz sam fakt, że ktoś o mnie pomyślał i mnie obdarował.
Niestety w dobie konsumpcjonizmu mamy wszystko, czego pragniemy na wyciągnięcie ręki.
Coraz trudniej jest więc, nas czymś zaskoczyć i tu chylę czoła przed każdym, kto tego próbuje!
Oczywiście o wiele łatwiej jest, gdy mieszkamy razem lub spotykamy się na co dzień, wtedy mamy możliwość obserwowania siebie nawzajem i rozmawiania o naszych małych, czy dużych pragnieniach. Może być też tak, że wyjątkowo nam się uda i osoba, którą pragniemy obdarować sama podsunie nam pomysł, na to, co chciałaby otrzymać. Jednak według mnie najprościej jednak, by było, gdybyśmy zwyczajnie przyszłego obdarowanego zapytali się, co chciałby otrzymać w prezencie - może proste, lecz często najtrudniejsze. W końcu, czy zawsze prezent musi być niespodzianką?!
Jeśli ktoś mnie zna, to dobrze wie, co lubię, a czego nie - po moim ubiorze jasno widać, że w ramach prezentu żadnych szalów w drobne kwiatki mi się nie daje, choć może mi się spodobać, ale po co ryzykować?! Lubię ubiory jednobarwne, pasujące w różnych kombinacjach - to zdecydowanie ułatwia  mi życie, nie komplikujmy sobie jego bardziej, niż jest skomplikowane.
Przebojem od paru lat są dla mnie świeczki zapachowe – te mogę otrzymywać na każdą okazję, a nawet bez powodu. Mnogość zapachów, struktur, niezwykłych producentów – powoduje, że nie tylko prezent może się nie powtórzyć, ale odkryję zapach, o istnieniu którego nie miałam pojęcia. Ciekawa herbata, wino (najlepsze półsłodkie), fajne skarpetki (w obecnych czasach bywają tak niezwykłe, że w ogóle nie przejmuję się, że praktycznych prezentów nie powinno się dawać)  – to także raczej te przyjemne, niekłopotliwe prezenty, które każdemu sprawią przyjemność i prawie zawsze są trafione – u mnie na pewno.

Natomiast, co się tyczy książek, płyt - tu już polecam jednak zapytać się mnie o zdanie, mogę mieć! Mam tego dużo i nie umiem się oprzeć kolejnym wyprzedażom, promocjom - pomimo tego, że już od dłuższego czasu obiecuję sobie - żadnych nowych pozycji na półkę. Od tego mam Kindle, żeby tam mieć książki, od tego mam tablet i telefon, żeby tam mieć muzykę - przynajmniej nie zbiera się na nich kurz, no i nie muszę się martwić o miejsce na regałach.
Na szczęście nie podążam za modą, mam swoje upodobania i chętnie o nich rozmawiam, ale także często chętnie sięgam do literatury, którą ktoś mi poleci, choć normalnie nie spojrzałabym nawet na okładkę.
Parę razy w życiu, zdarzyło mi się jednak otrzymać prezent, który wprawił mnie w zakłopotanie. To nie jest tak, że obdarowywujący mieli złe chęci – pewnie wprost przeciwnie, ale niestety sprawili, że poczułam się bardzo nieswojo. Mowa o prezentach o charakterze erotycznym. Nie jestem pruderyjna , ale też, nie z każdym i nie wszędzie mówię o seksie – jeśli więc, nie jesteś moim partnerem – daruj sobie. Seks dla mnie to temat na tyle intymny i osobisty, że nie widzę potrzeby opowiadania o moich upodobaniach i potrzebach - innym. Wobec czego niewiele osób zna moje nastawienie do spraw seksu, literatury o zabarwieniu erotycznym, zabawek erotycznych – ok, „Greya” przeczytałam, obejrzałam, ale to jeszcze nic nie znaczy – zwłaszcza w kontekście moich upodobań. Tu jednak zostawiłabym pole manewru dla współmałżonków, kochanków, partnerów – zwłaszcza, jeśli oby dwie strony miałyby przyjemność z prezentu.

Pamiętajmy jednak, że zazwyczaj obdarowany zechce nam się zrewanżować. Miły gest, więc nie oponujmy – niezbyt to grzeczne, wszak On prezent przyjął. Ważne jest także, żebyśmy nie przesadzali z wartością prezentu, ani zbyt drogi, ani zbyt tani prezent – nie jest fajną opcją. Nie każdy mówi otwarcie o swoich finansowych, możemy wprawić obdarowywaną osobę w zakłopotanie dając jej zbyt drogi prezent, a jednocześnie „taniością” prezentu możemy komuś okazać brak szacunku. Warto więc znaleźć „złoty środek” – symboliczny drobiazg dobrej jakości – zawsze się sprawdzi.

 

Istnieje, jednak jeden niezwykły prezent – taki, który nie tylko chciałabym dostać, ale również każdemu dać!

CZAS…

Daj mi,  proszę -  kawałek z Twojego tortu życia! 

Dam Ci -  kawałek z Mojego tortu życia! 

Małą chwilkę, godzinkę – parę chwilek, godzinek! Jeden dzień, cały weekend… 

tyle, ile możesz/mogę… tyle, ile chcesz/chcę…

Pójdźmy na spacer, na kawę, do teatru, do kina, przed siebie tak bez celu, a czasami dokładnie gdzieś tam…

Porozmawiajmy o życiu, troskach, problemach… Pomówmy o tym, co nas śmieszy, bawi… 

Zdradźmy nasze obawy, pragnienia, marzenia…

Razem… pomilczmy, poćwiczmy, przeżyjmy coś wspaniałego, zobaczmy coś nowego 

– bądźmy razem!

Prezent Walentynkowy dla siebie samej - pudełko z kawą i czekoladkami od FM AURILE

 Świat jak co roku oszalał - wszędzie otaczają nasz czerwone serduszka, białe misie, puchate podusie, kolorowe kartki i smakowite czekoladki oraz wszystko, co może pomóc nam w okazaniu tego dnia miłości ukochanym osobom - nadchodzi więc 14 luty - Dzień Zakochanych :)
Nie rozumiem tylko, dlaczego ten dzień z reguły kojarzony jest z parami? Czy tylko posiadanie tej drugiej "połówki" jest gwarantem zakochania?!
Czy jeśli jestem z sama - nie ważne czy z wyboru, przypadku czy też innej przyczyny - nie mogę, czy też nie powinnam świętować Dnia Zakochanych?
Żebym była dobrze zrozumiana - nie, nie jestem przeciwniczką tego święta - jest cudowne, ponieważ zmusza wiele osób zamkniętych w sobie, lub takich , których nie nauczono okazywania uczuć - by chociaż w ten dzień przełamały własne obawy i niechęci i pokazały jak kochają :)
Jednak przy okazji tego święta naszła mnie dość zaskakująca myśl:
Czy my kochamy samych siebie?
Głupie pytanie? Wcale nie!
Pomyślcie proszę choć przez chwilę, ile razy spoglądając na siebie w lustrze, czy w oczy drugiego człowieka - znajdujemy w sobie negatywy, czy coś co nam się nie podoba?
Bardzo często słyszę i to nie tylko od kobiet - mężczyźni też są wobec siebie również często sceptyczni - to mi się w sobie nie podoba, tego u siebie nie lubię, a to czy tamto najchętniej bym zmieniła.
Na każde zaprzeczenie innej osoby na nasze negacje, próbujemy na siłę przekonać rozmówcę oraz siebie samych, że rzeczywiście posiadamy coś do zmiany i jest to bardziej widoczne, niż się wydaje innym.
I na nic się zdają wszelkie poradniki o pozytywnym myśleniu, które próbują nas nauczyć optymizmu i ciepłego spojrzenia na nas samych - My i tak wiemy swoje :)
Czasami mam wrażenie, że osoby, które bardzo często sięgają po tego rodzaju poradniki - tym bardziej negują własne Ja, niż osoby nie czytające tego typu publikacji.
Wracając do mojego pytania czy kochamy samych siebie - jeśli właściwie ciągle siebie samych krytykujemy?
Odpowiedź brzmi okropnie: Nie, nie kochamy się!
A dlaczego nie? Bo człowiek zakochany nie widzi wad u swojego Obiektu uczuć! 
Jak często krytykujemy innych - Co Ona/On w Nim/Niej widziała? No właśnie!
Zakochany człowiek jest ślepy jak kret na powierzchni - widzi tylko to co podpowiadają mu hormony szczęścia - głuchy jest na wszelkie słowa ostrzeżeń, krytyki.
Więc gdybyśmy się naprawdę kochali - nigdy nie dostrzegalibyśmy własnych często wydumanych wad i przywar!
Dziś nie będę nikogo pouczała, że nie powinien tak o sobie myśleć - w końcu skoro każdy z nas wie o sobie wszystko - to wie, że i tak powinien zmienić to myślenie :)
Wracam do początku moich rozmyślań - czy skoro jestem sama - to nie mogę świętować Dnia Zakochanych? Może i nie mogę - ale będę :) A dlaczego nie?
Ciągle uczę się nowych rzeczy, doświadczam wspaniałych przeżyć, spotykam w moim życiu cudownych ludzi i zgodnie z zasadą lepiej późno niż wcale - uczę się kochać samą siebie :)
I pomimo tego, że ciągle nie potrafię jeszcze tak wielu rzeczy, a sporo spraw mi się nie udaje - to jedno wiem na pewno - choć na pewno nie jestem doskonała, to zasługuję by kochać i być kochaną :) choćby przez siebie samą :)
A skoro Walentynki przed nami - to całkiem przez przypadek ;) zrobiłam sobie cudowny prezent w postaci moich ulubionych kaw smakowych.
Ja wiem! prawdziwy kawosz nie pija takich rzeczy, tak jak ktoś kto uwielbia czekolady - nie jada czekoladopodobnych produktów :)
Ale skoro lubię - to kto mi zabroni?!
I pomimo tego, że po Dniu Zakochanych następuje Dzień Singli - choć ten nie kojarzy już się tak cudownie i raczej nikt z własnej woli nie chciałby go obchodzić (być może mogę się mylić ;) )
- to czemu nie mogę sobie świętować dwa dni?!
A Wam wszystkim życzę, abyście mieli kogo kochać w ten uroczy Dzień Zakochanych i sami byli kochani :)

Co cudownego, fajnego czy przyjemnego zrobiliście ostatnio dla siebie samych?

W tym świątecznym i pewnie poświątecznym już czasie chciałabym zastanowić się nad Oczekiwaniem.
Moje pierwsze wspomnienia związane z oczekiwaniem to właśnie -  coroczne wyglądanie Pierwszej Gwiazdki i prezentów od świętego Mikołaja pod choinką,
to, że jest to związane ze Świętami Bożego Narodzenia zdałam sobie o wiele później,
gdy jako nastolatka zostałam włączona do porządków przedświątecznych.
I właściwie z tym wiązało się to całe oczekiwanie - ze sprzątaniem!
Rozumiem, że zgodnie z tym, czego nas uczono na lekcjach religii - to czas oczekiwania na nowo narodzonego Pana Jezusa i powinnyśmy powitać go nie tylko z czystym sercem,
ale również i czystym domem.
Tak jakby tego małego Jezuska w ogóle interesowało, czy mam porządek na półkach, czy nie?
No, ale dobra z wieloletnimi przekazami i tradycjami nie będę walczyć - chyba?!
Założenie jest takie, że od wielu lat ja i wszystkie moje znajome przed świętami oprócz pracy zawodowej,
w których nadchodzi czas na podsumowania roczne, plany przyszłoroczne - obarczyłyśmy się również kupowaniem prezentów, bywaniem na spotkaniach przedświątecznych, robieniem zakupów związanych
z obżarstwami świątecznymi - to na dodatek właśnie w tym czasie próbujemy doprowadzić nasze mieszkania do wyglądu przynajmniej katalowego z czasopism dla Najlepszych gospodyń domowych.
Nie mam nic przeciwko byciu gospodynią domową, ale nie gdy jeszcze na dodatek muszę pracować na pełny etat - to już jest pełny etat!
Super, jeśli w te przygotowania zostali zaangażowani wszyscy członkowie rodziny
- łącznie z psem, który sam się wyprowadza :) ale jeśli Panie pogrążyły się w tym samotnie
- nie zazdroszczę :(
Z ostatnich dni wszelkie rozmowy pomiędzy znajomymi kobietami zazwyczaj zaczynały się
i kończyły na podsumowywaniu co już mają zrobione, kupione, a czego jeszcze zrobić, kupić nie zdążyły!  
Tylko moje drogie Panie, czy my się przypadkiem same nie zapędziłyśmy w ten "kozi róg"?
Oczywiście jeśli nie kupimy najbliższym prezentu, będzie nam smutno patrzeć na ich rozczarowane twarze, ale jeśli nie posprzątamy szafy, czy nie umyjemy okna - czy naprawdę będzie to takie straszne uchybienie?!
Rozumiem, że jako osoba samotna (co nie oznacza, że bez mieszkania i rodziny) mogę nie rozumieć kobiet, które mając rodziny starają się pogodzić te wszystkie rzeczy na raz, oraz zadowolić te wszystkie osoby wokół siebie - ale co się stanie jak nie umyją na przykład przed świętami okien? Znając kobiety to pewnie ostatnie mycie odbyło się około jesieni, więc nie przesadzajmy coś tam przez te okna widać, a nawet dość dużo
- poza tym, po zawieszeniu wszystkich ozdób oraz lampek i tak nie będzie tego widać :)
I gdy jednak uda nam się jakimś cudem rozciągnąć czas wbrew wszelkim zasadom fizyki - posprzątamy wszystko i wszędzie ;) kupimy prezenty wszystkim i wszystko :) ugotujemy
i upieczemy wszystko, to co zgodnie z tradycją i prośbami rodziny powinno być na stole :)
- o nie, nie - My nie odpoczywamy!!
My nadal oczekujemy!!
- Czy ktoś w ogóle zauważy nasze porządki? - nie tylko pytaniem "Gdzie to jest...?"
- Czy prezenty, które z takim trudem wymyśliliśmy - spodobają się i będą trafione?
- Czy potrawy smakowały wszystkim dokładnie tak jak przed rokiem?
- Czy o wszystkich i wszystkim pamiętałyśmy?
A i nie zapomnijmy, że po tych wszystkich rozdanych prezentach, zjedzonych potrawach
- my nadal będziemy sprzątały!!
To jakaś makabryczna pętla czasu - sprzątałam, sprzątam, będę sprzątała! 
I pomimo tych niezbyt wesołych spostrzeżeń, życzę wszystkim takiego porządku w przyszłym roku, abyśmy nie musieli ciągle sprzątać :)
I nie piszę tu tylko o naszych mieszkaniach, ale przede wszystkim o naszym życiu
- zatrzymajmy się choć na chwilę, by nacieszyć się życiem, namyśleć się przed podjęciem kolejnej decyzji życiowej - byśmy nie musieli potem po samych sobie sprzątać ten bajzel, który najczęściej jednak wynika z naszego pośpiechu.
A na koniec taka ciekawa myśl o sprzątaniu:
"Kiedy uporządkujesz swój dom, możesz zacząć naprawdę żyć."
Marie Kondo – Tokimeki. Magia sprzątania w praktyce

PS. I tak od początkowego Oczekiwania przeszłam do sprzątania :) ja sobie tak myślę, że oczekuję, że się samo jednak posprząta :) a ciekawe, co miałby do powiedzenia psychoterapeuta na takie przejście ?!

A Wy z czym kojarzycie oczekiwanie na święta?

A więc zaczął się ... grudzień :)
3, 2, 1 ... start po prezenty :)
Na początek 6 grudnia - dzień św. Mikołaja. Wszyscy twierdzą, że tego dnia Mikołaj obdarowuje grzecznych prezentami, a niegrzecznym ofiaruje rózgę.
Z dzieciństwa pamiętam, że za poduszką zawsze znajdowałam coś małego i słodkiego, a jednocześnie w bucie była mała rózga - wniosek: Mikołaj sam nie wie jaka byłam ;)
Co ciekawe dzisiejsze dzieci oczekują nie tylko prezentu od Mikołaja pod poduszką, ale również u dziadków, w przedszkolu, szkole :) - pozostaje tylko zasadnicze pytanie do dzieci, czy wszędzie tam były grzeczne?
Następnie Święta Bożego Narodzenia i prezenty pod choinką - otwierane z wytęsknieniem po Wigilii - tu oczekiwania dzieci (często określone w listach do Mikołaja) oraz możliwości spełnienia tych oczekiwań przez rodziców (cała nadzieja również w tym, czy znajdą magiczne listy) - mogą sprowokować zarówno uśmiech szczęścia, jak i minkę rozczarowania na małych buziach. Ale nie dotyczy to tylko milusińskich - również My dorośli mamy problemy z uszczęśliwianiem siebie nawzajem.
O dziwo bardzo często spotykam się również z robieniem sobie prezentów na koniec roku w Sylwestra - zazwyczaj dzieje się to pomiędzy parami z niezbyt długim stażem.

W mojej rodzinie już od paru lat nie robimy sobie nawzajem prezentów.
Pomysł został zainicjowany przez jednego z moich braci, który stwierdził, że przed świętami w poszukiwaniu odpowiedniego prezentu dla każdego z nas - zaczyna nas po prostu nie lubić :)
No cóż dla jego i własnego dobrego samopoczucia chętnie przystaliśmy na jego sugestię - po szczerej rozmowie wspólnie zgodziliśmy się z jego uczuciami - też przez chwilę się nie lubiliśmy nawzajem.
Ponieważ los rozrzucił nas po różnych miastach - nie mamy częstej możliwości przebywania ze sobą osobiście, a więc i sposobności na obserwację, co moglibyśmy chcieć czy potrzebować. A podczas rozmów nie zawsze umiemy dokładnie sprecyzować czego byśmy pragnęli.
Poza tym jesteśmy rodzeństwem, które samo zdobywa to czego pragnie - wszelkie pragnienia spełniamy wtedy, gdy możemy sobie na to pozwolić i gdy wiemy dokładnie czego chcemy :)
I w jednym jesteśmy zgodni - żadnych bezsensownych drobiazgów - jedno z nas wyznaje minimalizm, drugie próbuje się do tego przekonać, a reszta jest ograniczona przestrzennie.
Czy brakuje nam tego obdarowywania się? Z mojej strony na pewno nie - całą radość w tym czasie  czerpię z możliwości przebywania choć przez chwilę z nimi wszystkimi. Jako jedna z tych bezdzietnych ciotek cieszy mnie radość z patrzenia na dzieci mojego rodzeństwa - poza tym, to zazwyczaj ja jestem odpowiedzialna za kupienie prezentów dla dzieci - ich nie dotyczy nasza umowa - też wtedy nie lubię mojego dzieciatego rodzeństwa :)
Inną sytuacją jest obdarowywanie się małymi prezentami między przyjaciółmi - jakieś czekoladki, świeczki, książki czy płyty - to zazwyczaj miły gest z okazji świąt.

Choć za Katarzyną Grocholą z książki "Nigdy w życiu" najchętniej powtórzyłabym:
"Dziewczyno, czekaj na te najdroższe prezenty, które wymagają nie pieniędzy i nie sklepów - ale odrobiny uwagi i serca"

 Oczywiście prawie wszyscy czekamy do ostatniej chwili z zakupem prezentów - ten błysk szaleństwa na wspomnienie, że Wigilia tuż tuż, a my nadal nie mamy podarków - i jak co roku zaczynamy sobie obiecywać, że w przyszłym roku to już na pewno zacznę rozglądać za prezentami we wrześniu... taaa obiecanki-cacanki, a za rok to samo :)
Choć znam parę osób, które faktycznie zaczynają kupować prezenty już we wrześniu - to nadal jest ich mała garstka.

A Wy macie już pomysły na podarki?
Czy należycie do tego grona szczęśliwców, którzy zakupy mają już za sobą?