a dlaczego nie

 

Ostatnio przeczytałam ciekawy tekst Kasi Miller o czasie:

 

Czy rzeczywiście możemy skupić się na teraźniejszości, jeżeli to, co za nami nie zostało zamknięte, wyjaśnione, naprawione? A nasza przyszłość mimo obranych celów i podążania wyznaczonymi drogami tak bardzo niepewna – zwłaszcza żyjąc w dzisiejszych czasach?

 

Zacznę od czasu przeszłego – BYŁAM… Mając tyle lat, ile mam – nie można nie mieć przeszłości. Każdy jakąś ma – nieważne dobrą czy złą, pogodną czy smutną – było, zdarzyło się i nic już z tym nie zrobimy, niczego nie zmienimy. Choć na pewno możemy zmienić jej postrzeganie przez nas samych. Natomiast to jakie nasza przeszłość zostawiła w nas ślady, często blizny, a przede wszystkim jakie były jej konsekwencje – to już zupełnie inna bajka. A mam wrażenie, że uświadomienie sobie wpływu naszej przeszłości na teraźniejszość – to nawet nie inna bajka, to zupełnie inna planeta. Bardzo często, zresztą zupełnie nieświadomie kierujemy się w tę, czy inną stronę – jakby coś nas ku temu pchało, ktoś inny podejmował za nas decyzje – mam wrażenie że, jesteśmy marionetkami w teatrze naszego życia. Okazuje się, to zupełnie możliwe – za takim „nieświadomym” podążaniem w jakimś kierunku stoją nasi przodkowie! Kiedy podczas terapii zostałam poproszona o opowiedzenie o moich żeńskich przodkiniach – jak je widzę, zapamiętałam, jaki obraz ich w sobie noszę – wielkim zaskoczeniem okazał się fakt, jak bardzo z trzech kobiet – wyłania się „mój” własny obraz. 

Jasne, że mogę teraz usprawiedliwiać w prosty sposób moje niepowodzenia – to nie ja – to przez mamę, babcię, prababcię… podjęłam taką, a nie inną decyzję, ale to byłoby zbyt proste.

Moje życie – moje decyzje. 

Jednak jest coś w tych cechach, które w genach zostały nam przekazane z pokolenia na pokolenie, a jednocześnie w naszej własnej mądrości życiowej – co pomaga nam utwierdzić się w swoich decyzjach, postępowaniach. Mało tego okazuje się, że w swoich drogach życiowych często wybieramy podobne decyzje, spotykamy podobnych mężczyzn jak nasze antenatki. Choć bardzo chcę wierzyć w to, że moje kochane babcia i prababcia, które są gdzieś tam „w górze” – czuwają nade mną i chronią jak mogą, bo sam Anioł Stróż może nie dać rady :)

JESTEM. Teraz – to czasami jakiś zły sen. 

Od jakiegoś czasu jestem w takim momencie życia, gdy próbuję zrozumieć tę moją przeszłość. Dopuszczam do siebie te wszystkie złe chwile, gdy cholernie bliski mi człowiek mój ojciec – skrzywdził mnie tak bardzo, że do dziś dnia nie umiem sobie z tym poradzić. Jednak nie staram się przypominać tylko złych chwil, słów (choć one przeważają), żeby zrozumieć siebie musiałam głęboko sięgnąć do przepaści moich wspomnień i znaleźć również coś dobrego. Bo to nie jest tak, że człowiek jest wyłącznie z gruntu zły, ma również dobre cechy – choć nasz umysł lubi demonizować, to warto sięgnąć i na tą drugą stronę. Taka retrospekcja w czeluście dzieciństwa pozwoliła mi znaleźć mnóstwo fajnych cech w samej sobie, a które zawdzięczam genom człowieka – którego po prostu przez wiele lat nienawidziłam, za to, co mi – zresztą również sam sobie - zrobił. A nie można nienawidzić człowieka, który dał nam życie – to tak jakbyśmy nienawidzili 50% samych siebie. Świadomość tego pozwoliła mi nie tylko wybaczyć ojcu, ale także wreszcie pokochać samą siebie – tak jak na to zasłużyłam. 

Bo na miłość do samych siebie zasługujemy po prostu bezgranicznie. 

Jeśli siebie nie kochamy – nasze ciało sprzeciwi się nam i naszym marzeniom. 

Może za późno zdałam sobie z tego sprawę, jak bardzo patrzenie na nas samych może wpłynąć na nasze życie i przede wszystkim na nasze ciało i zdrowie, jednak bardzo się cieszę, że w ogóle to zrozumiałam i lepiej późno niż wcale – ale zaczęłam długą drogę ku uzdrowieniu. Być może stało się już za późno na wiele rzeczy, ale na pewno nie jest za późno na nowe życie – ono zaczyna się każdego dnia na nowo, z nowymi szansami, pomysłami – i tylko warto się na to otworzyć i czerpać z niego garściami.

BĘDĘ, bo jestem…. 

To, co los nam przyniesie, to naprawdę wielka niespodzianka. 

I możemy mówić, że zaplanowaliśmy sobie życie, postawiliśmy cele, jasno i klarownie wyznaczyliśmy zadania na przyszłość…

I nic tu dodać, nic ująć. 

W zeszłym roku – roku dla mnie bardzo szczególnym na urodziny sprezentowałam sobie bardzo ciekawy prezent. Zrobiłam sobie test Gallupa – tak w skrócie polega on na wskazaniu naszych talentów. Z jakim zdziwieniem i zaskoczeniem odkryłam, że moim największym talentem jest ELASTYCZNOŚĆ… Ja wydawało mi się taka poukładana, zadaniowa i „sztywna” w moich zamierzeniach, a jednocześnie zestresowana pracą, życiem – odkryłam, że najfajniej się czuję, gdy poddaje się chwilom. 

To nie jest tak, że teraz nie planuję, jednak zdecydowanie częściej pozwalam sobie płynąć z życiem, niż na ślepo dążyć do celu – nie przynosiło mi to nic dobrego, a wiele przez to straciłam. Te dobre momenty, ciekawi ludzie minęły i nie wrócą – to jest dla mnie dobrą szkołą życia. Dlatego też, moja przyszłość to tylko zarys tego co bym, chciała… a co ma się zdarzyć na pewno się zdarzy, muszę tylko tego nie przegapić i żyć teraz, bo teraz jest najważniejsze.

Dzięki temu, że byłam – teraz jestem – chcę być…  

 

To kolejny post inspirowany książką Katarzyny Miller „Życie od A do Z” – rozdział CZAS

 

Zawsze uważałam siebie za osobę cierpliwą. Moje marzenia, cele, pomysły realizuję po długim namyśle rozważając wszelkie za i przeciw. Potem potrafię je odłożyć na dłuższy czas, a następnie w czasie zupełnie nieprzewidywalnym (choć bardzo realnym) podejmuję się ich realizacji – przeważnie z bardzo dobrym skutkiem. Owszem zdarza się, że wkurzam się sama na siebie za swoją opieszałość – zawsze można było zrobić coś wcześniej, szybciej, inaczej – jednakże prawda jest taka, że na wszystko „przychodzi” właściwa pora, czas i miejsce, a nawet odpowiedni ludzie.

Jednak jest coś, do czego zupełnie nie mam cierpliwości… to seriale oraz serie książek. Codzienne czekanie, na to, co wydarzy się w kolejnym odcinku serialu nie jest dla mnie żadną przyjemnością, a już czekanie, aż moja ulubiona pisarka napisze kolejną część przygód swoich bohaterów to dla mnie udręka nie do opisania.

Uwielbiam seriale, których odcinek jest jakimś zamkniętym rozdziałem – zaczynającym się i kończącym w ciągu jakiejś godziny. Nawet, jeśli pewne wątki osobiste ciągną się przez całą serię nie wprawia mnie to stan zaniepokojenia. No chyba, że nadrabiam zaległości i oglądam sezon w tak zwanym „ciągu” na przykład podczas weekendu. No problem!

To samo dzieje się z książkami. Jedna książka, ale zaczynająca się na pierwszych i kończąca na ostatnich stronach jest tym, co lubię najbardziej. Start i meta najbliżej jak się da! Owszem nie ma sprawy, gdy sięgam po serię książek już jakiś czas temu wydanych (zdecydowanie nie jestem na bieżąco z czytaniem), a cały pakiet serii na półce daje mi poczucie totalnego spokoju.

I tak jak do tej pory moja ukochana ostatnio autorka Marta Radomska wprawiała mnie co jakiś czas w radosny czas oczekiwania na nową książkę, tak tym razem wprawiła mnie w ponury nastrój pisząc trylogię obyczajową.

Dwoje głównych bohaterów Nina i Adrian w pierwszej części „W tę samą stronę” poznają się, przeżywają niesamowite chwile, aby na zakończenie rozdzielić swoje drogi życiowe, pomimo tego, że mamy wrażenie, ba jesteśmy przekonani o tym, jak bardzo do siebie pasują, a może nie? Ta niepewność co do losów tych dwojga, dzięki sprytnemu planowi autorki – czyli, trzymania swoich czytelników w ciągłym oczekiwaniu (na oczywiście cudowne zakończenie) rozciąga się przez trzy części. Dwie z nich stoją już na moim regale, a trzecia… ?! No właśnie! Tylko nadzieja, w dobre serce pisarki i jej głowę pełną pomysłów, a przede wszystkim wiara w jej chęci do pracy – pozwali mi dziś po przeczytaniu drugiej części iść spać w spokoju. Ale Pani Marto jak tam można swoich oddanych czytelników męczyć?!

Ma oczywiście to także swoją dobrą stronę. Często po przeczytaniu książki tak polubimy bohaterów, że nie chcemy się z nimi rozstawać. Zaplanowana trylogia daje nam szansę, że nie pożegnamy Niny i Adriana zbyt szybko, a jednocześnie poznamy więcej zarówno radości, jak i perypetii w sumie „naszych” przyjaciół. Tak przyjaciół – bo często rozejrzawszy się wokół odnajdujemy ich w naszym realnych znajomych, przyjaciołach, czy też nas samych… Ich historie mogły (i pewnie) zdarzyły się niejednemu z nas lub komuś kogo znamy. Daje nam to, też możliwość wiary w to, że nawet największy problem da się rozwiązać, i nadzieję na lepszy dzień, spotkanie wspaniałych ludzi.

„Bez względu na to, jak bardzo się w życiu wali i pali, najczęściej pogorzeliska są po to, by mogło z nich powstać coś lepszego”

Co więc spotyka tych dwoje bohaterów w tej części trylogii po tytułem „Gdy jesteś obok”?
Po prostu… życie.

Nina po odejściu z pracy i rozstaniu z narzeczonym, próbuje rozpocząć nowe życie, w nowym mieszkaniu z nową pracą. Jednocześnie Adrian po wypadku próbuje dojść do ładu z własnymi rękami, a rozstanie z żoną – zmusza go do kupna mieszkania. I jakby tego nie nazwać – zbieg okoliczności, przewrotny los – tych dwoje mieszka… obok siebie! Nawet o tym nie wiedząc!

Oboje starają się zrozumieć, co tak naprawdę stało się między nimi. Dlaczego skończyło się, zanim się jeszcze na dobre rozpoczęło. A przede wszystkim starają się sobie „wmówić”, że to się skończyło!

„Dopiero teraz Nina w pełni zrozumiała, jak bardzo okrutne jest życie w kłamstwie. Można oszukiwać się przez długi czas, ale nie wiecznie. Mogła teraz zrobić dwie rzeczy: przeklinać prawdę, którą wreszcie poznała, i brnąć dalej w złudzenia albo stawić jej czoła i z pokorą zrobić porządek we własnym ogródku. Wypielić kłamstwa. Wyrwać z korzeniami strach. A przede wszystkim zacisnąć zęby i modlić się o siłę, która pomoże przejść przez to piekło.”

Strach. Myślę, że to największy nasz problem życiowy. Boimy się rozpocząć coś nowego, skończyć coś co nam zawadza, przyznać się do własnych uczuć. A gdy już sobie z tym poradzimy, często boimy się, że stracimy to co zdobyliśmy, co osiągnęliśmy, kogo pokochaliśmy… Zawsze może również zdarzyć się tak, że gdy już jesteśmy gotowi do pokonania własnego strachu, podjęliśmy decyzję – gdzieś obok odzywa się los, chichocząc pod nosem i stawia przed nami kolejną przeszkodą… Ale jak to powiedział ksiądz Jan Twardowski:

„… nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
kiedy Bóg drzwi zamyka to otwiera okno…”

Na szczęście są w internecie media społecznościowe, w których Marta Radomska „rzuca” swoim wiernym i cierpliwym czytelnikom promyczki nadziei w formie krótkich wiadomości jak to jej „idzie” pisanie, a czasami nawet, o czym pisze i co się dzieje u Niny i Adriana – więc ten czas oczekiwania staje się dość możliwy do zniesienia. Czekam więc cierpliwie na kolejną część – oczywiście mając nadzieję na zakończenie w stylu „i żyli długo i szczęśliwie”. A dlaczego nie?!

Kwiaty do kwiatów lgną i cieszą nasze oczy, tak jak książka cieszy nasz umysł...