a dlaczego nie

Reklama czyni cuda? - według mnie "365 dni" sklasyfikowana jest zbyt daleko za Trylogią Grey'a, żeby mogła być do niej porównywana.

Codziennie jadąc swoim autkiem Fiat Panda do pracy mijam salon
z samochodami marki Mercedes, w sumie zwyczajna sprawa - gdyby nie fakt, że jeślibyśmy mieli porównywać te auta do siebie - to oprócz tego, że jedne i drugie nazywają się autami, mają cztery kółka,  mnóstwo blachy i kierownicę - to na tych faktach należałoby poprzestać.
Podobna rzecz się ma z Trylogią Grey'a autorki E.L. James i pierwszą częścią z Trylogii "365 dni" autorstwa Blanki Lipińskiej - jedno i drugie to są książki, o zabarwieniu erotycznym i tyle.
Zarówno Trylogia, jak i "365 dni" znajdą swoich czytelników - jednak będą to zupełnie odmienne typy odbiorców - dlaczego?
Po głośnym szumie z poprzednich lat na temat Trylogii Grey'a wydaje się, że już wypowiedzieli się w tym temacie wszyscy - to jak została odebrana, zrecenzowana - nie pozostawia nikomu nic do dodania - ja nawet nie próbuję. Osobiście bardzo mi się podobała i tyle, opowieść miała wyrazistych bohaterów, ciekawą historię (mającą w sobie elementy fantasy dla kobiet), podłoże psychologiczne (choć można się przyczepić do paru rzeczy), no i raczej była z typu tych o Kopciuszku, ale która z nas nie uwielbia tej bajki :)
Z chęcią obejrzałam również filmy powstałe na bazie Trylogii - ot książki jakich wiele, może różniące się tylko tym od innych powieści dla kobiet, że dość odważnie ukazywała seks, powiedzmy otwarcie na pewno nie "waniliowy", ale co kto lubi, wszystko jest dla ludzi.
Pomimo tego, że sceny erotyczne są soft porno, nie czułam się nimi ani zażenowana, ani tym bardziej zniesmaczona - choć o wielu rzeczach musiałam doczytać w Google, bo nie miałam pojęcia co oznaczają :) moja wiedza w zakresie seksu nieźle wzrosła, choć raczej nie chciałabym tego próbować - no może po prostu nie wszystko :)
To, że według wielu książki te są kierowane głównie do "kur domowych" (nie rozumiem, dlaczego funkcjonuje jeszcze w społeczeństwie to powiedzenie - często pada ono z ust zwłaszcza mężczyzn, którzy taką "kurę domową" eksploatują na co dzień, święcie przekonani,  że to im się należy i że miejsce kobiety jest właśnie w domu, najlepiej w kuchni) - nie umniejsza faktu, że zaczytywały się nich i podlotki i starsze panie, przekrój wiekowy czytelniczek - ogromny i zróżnicowany. O tym jak jedna z koleżanek zakupiła książkę i z zaciekawieniem i wypiekami na twarzy - wymieniałyśmy uwagi i emocje przy pożyczaniu sobie kolejnych części, nawet nie będę wspominała - dawno już zapomniałam o takiej wspólnocie kobiet zafascynowanych czymś jednocześnie. Z tego co pamiętam z dzieciństwa - nasze mamy i babki równie mocno fascynowały się pierwszymi serialami w telewizji - w czasie trwania "Niewolnicy Isaury" czy "Dynastii" nasze małe miasteczko po prostu wymierało, by obudzić się ze zdwojoną siłą po projekcji - na wspólne omawianie kolejnych perypetii bohaterów, którzy zupełnie nie pasowali do polskich standardów lat osiemdziesiątych - zupełnie inna kultura, stroje, zwyczaje. Czy komuś to wtedy przeszkadzało?
Mało tego myślę, że na podstawie tych nowych subkultur powstało wiele badań, prac ze strony socjologów, psychologów i typ podobnych osób - zgłębiających i badających nowe zwyczaje. Wszystko co pojawia się nowe, niezwykłe, czy niespotykane powoduje reakcje zaciekawienia - przynajmniej nie możemy się nudzić, mówiąc że brakuje nam impulsów do działania :) A może przyniosło to także coś dobrego w seksie?! Może dzięki temu, my kobiety jesteśmy zaciekawione i chętne do spróbowania czegoś nowego - o tym krytycy (ok. czepiam się głównie mężczyzn) nawet nie pomyśleli. Być może nadszedł dla wielu kobiet moment, że na misjonarza i tylko w łóżku - może już nie wystarczyć?
Nie taki seks straszny jak o nim mówiły nasze matki i babki :)
Zupełnie inna rzecz się ma z "365 dniami" Blanki Lipińskiej - faktem jest, że gdybym sama kupowała tę książkę - to zdecydowanie przeczytałabym najpierw opinie o niej, a biorąc książkę do ręki - zapoznałabym się z opisem na okładce, a następnie przejrzała zawartość.
Szczerze powiedziawszy nie kupiłabym tej książki, nawet pomimo sugestii, że jest połączeniem Grey'a i "Ojca chrzestnego". Dlaczego? Ponieważ ta książka nie jest zupełnie w moim stylu.
Nie interesuje mnie czytanie porno - a takie właśnie pierwsze zdanie po przeczytaniu pierwszych paru stron o tej książce miałam, czułam zażenowanie i niesmak, czytając pierwszą scenę seksu (według mnie to był raczej gwałt niż seks) - nie, nie jestem pruderyjna!
Nie trafia do mnie ani główna bohaterka - bo co to oznacza, że ktoś po skończeniu studiów i paru latach pracy w hotelu, mając 29 lat jest znudzona życiem?! - moja złośliwość przekracza tu wszelkie normy - mamy do czynienia z inteligentną bohaterką - czy raczej głupiutką lalą dla której liczą się tylko dobra zabawa i wygląd, ciuchy i rozrywki?!
Jeśli tak, to ja dziękuję!
Unikam takich osób w swoim życiu - chciałabym obcować z ludźmi dla których owszem wygląd jest ważny, ale nie najważniejszy, rozrywka fajna sprawa, ale tylko tym żyć nie można.
Nie czytałam "Ojca chrzestnego", ale po prostu taka tematyka mnie nie interesuje, co nie umniejsza faktu, że pewnie historia jest przepięknie stworzona, bohaterzy mają osobowości, a całość to przepiękna mafijna opowieść - bo tego o bohaterze "365..." nie da się raczej powiedzieć.
Ot, jest boss w jakimś włoskim światku, który może z jakiegoś powodu więcej niż inni. Charakteryzuje się twardym obyciem Pana tego świata i ludzi, którzy wokół niego przebywają. I to co dla mnie niepojęte - traktuje kobiety jak przedmioty, które albo podporządkują się jego woli i zachciankom, a jeśli się nie podporządkują to i tak weźmie sobie co chce. Dziękuję nie lubię ani o tym czytać, ani tego oglądać, ani tym bardziej nie być zdana na takiego faceta.
Przeczytawszy podarowaną - o nietrafionych prezentach, a zwłaszcza tych o podłożu erotycznym innym razem - książkę odłożyłam na półkę - i nie zamierzam ani do niej wracać, ani czytać kolejnych części, ani tym bardziej nie oglądać filmu, który ma powstać na kanwie tej powieści - swoją drogą ciekawe od jakiego przedziału wiekowego będzie film? Oczywiście zarówno książki, jak i film znajdą swoich odbiorców - jednak ja się do nich nie będę zaliczała.
A co ma z tym wspólnego reklama?
Myślę, że osoba odpowiedzialna za wymyślenie strategii marketingowej, wzięła pieniądze za nic!
To żadna sztuka podać na okładce informacje, że książka jest polską odpowiedzią na Trylogię Grey'a, której sprzedaż, dystrybucja biblioteczna oraz koleżankowa - przerosły pewnie oczekiwania niejednych w branży, a więc to również się sprzeda.
Przesłanie do "Ojca chrzestnego" gwarantowało, że nie będzie to tylko ckliwa bajeczka dla dorosłych kobiet.
O miejscu w pierwszej książce najlepiej sprzedawanych książek w Empiku, nawet nie wspomnę - to musiało zostać ustawione i na pewno nie przez ilość sprzedawanych książek, a zwyczajnie przez pracownika!
Jestem osobą dorosłą, więc doskonale wiem na czym polega reklama.
I to, czy przy jednych rzeczach uda się mnie przekonać, a przy innych nie - to już tylko siła sugestii i mojego braku czujności :)
Ale, to co zrobiono w stosunku do książki "365 dni" przekracza według mnie dobry smak.
Bo to by oznaczało, że jeśli przyjdzie mi sprzedawać mój samochód (raczej prędzej znajdzie się na złomowisku, niż go sprzedam) - to opisując go, idąc w ślad tej reklamy mogłabym napisać, że jeździ jak Mercedes, mimo że jest Fiatem Pandą :) nie jeździ i nie wygląda, ale co mi tam napisać mogę wszystko co chcę, kto mi zabroni. Tylko to ja będę "świeciła" oczami przed kupującym, co za grata chcę im "wcisnąć".
Rozumiem, że kolejny autor, kolejna książka chcą zaistnieć na półkach nie tylko księgarń, ale także i czytelniczek, ale czy w związku z tym musimy chwytać się, aż takich kłamstw?!
Nie chcę krytykować Pani Lipińskiej - miała pomysł na książkę, napisała ją i chciałaby, żeby się sprzedała.
Gratulacje za chęci i odwagę, ale to nie wszystko!
Żeby zdobyć i przyciągnąć w tych czasach czytelników (uwaga mówimy tu o osobach, które uwielbiają czytać i czytają - DUŻO!!!) - trzeba napisać coś co przyciągnie, zainteresuje, a przede wszystkim przywiąże czytelnika do Autora. Nie mam pomysłu do jakiego czytelnika chciała Pani Lipińska trafić, lub może wiem, ale nie chciałabym nikogo urazić - jednak moim zdaniem, ta grupa docelowa do której mogłaby trafić ta powieść - nie czyta książek!

A czy Wy jesteście podatni na reklamę? Wierzycie jej?
Czy potraficie się powstrzymać, przed kolejną rewelacyjną, a często zupełnie niepotrzebną rzeczą w Waszym życiu?

Dawno, dawno temu w Luxemburgu - 2004 rok

Poniższy tekst powstał dokładnie rok temu w drodze do Luxemburga. Zapisałam go w kalendarzu i zwyczajnie o nim zapomniałam. Za dwa dni ponownie czeka mnie podróż w tamtym kierunku,
a ponieważ urlop postanowiłam spędzić w domu - sprzątając dokumenty, robiąc selekcję ubrań oraz również podobnych bardzo potrzebnych i użytecznych rzeczy - to przypominam sobie,
a Wam opisuję - tamto uczucie towarzyszące mi w powrocie po latach.
Wracam... po 10 latach od wyjazdu z Luxemburga do miejsc i ludzi, z którymi spędziłam trzy lata życia. Niby to krótki czas, lecz wydaje mi się, że jednak stanowił dla mnie skok milowy w moim życiu - życiu, w którym postanowiłam się zmienić.
To niesamowite jak człowiek cały czas wykonuje nad sobą pracę - kształtuje się na nowo, pozbywając się starych nawyków, jednocześnie nabywając nowe - niekoniecznie oczywiście pozytywne :)
Jeśli do tego - podobnie jak ja - pracuje nad swoim charakterem, który wydaje się zjawiskiem niezrozumiałym dla innych, oraz kuriozalnie pewne cechy mojej osobowości są niepożądane w społeczeństwie i u pewnych ludzi, z którymi przebywam - to pewnego dnia można obudzić się
i nie poznać samego siebie.
Oczywiście nie spodziewajmy się, że takie zmiany nastąpią w ciągu miesiąca, roku
- nie, one potrzebują czasu - a w moim przypadku właśnie trwało to jakieś 10 lat.
Rzecz jasna to nie jest tak, że pewnego dnia postanowiłam, że się zmieniam i już - podejmując pewne kroki wcześniej przygotowywałam się do zmian nie tylko otoczenia, ale również siebie.
I gdy przeczytałam powyższe słowa, to wydaje mi się, że właściwie nie pamiętam czasów, gdy nie próbowałam zmieniać się!
Owszem były małe przestoje, okresy buntu - dlaczego to ja mam się zmieniać, gdy ja również muszę tolerować niepożądane zachowania u innych?! Ale takie "gdybanie" to już kwestia naszej interpretacji :)
Zmieniam się, ponieważ tego chcę. Chcę tego, gdyż to przeszkadza - MNIE SAMEJ!!!
Kiedyś miałam momenty ( no dobra uczciwość przede wszystkim - długie okresy),
gdy narzekałam na wszystko i wszystkich dookoła.
Lecz to była droga donikąd - co z tego, że narzekałam, skoro tak naprawdę nie robiłam nic, żeby to zmienić. Błędne koło! Nawet jeśli ktoś uwielbia kręcić się na karuzeli - to i tak w pewnym momencie poczuje odruch wymiotny, więc po co w kółko narzekać?
Tylko podjęcie decyzji i ruszenie "tyłka" spowoduje, że nabierzemy ochotę na zmiany.
Oczywiście mówię tu o zmianach w pozytywnym tego słowa znaczeniu - zapomnijmy w tym momencie o zmianach negatywnych.
Jedną z aktywatorów moich życiowych zmian była choroba - poważna, długotrwała, wyczerpująca.
Oczekując w napięciu na wynik badania histopatologicznego (trzy tygodnie czekania) - całe życie przeleciało mi przed oczami.
I nagle zaczęłam się bać, że jeśli wynik będzie najgorszy z najgorszych to powinnam mieć żal tylko do siebie, że tak bardzo bałam się żyć i podejmować decyzje, że nie spełniłam swoich marzeń. Na szczęście tym razem się udało uciec chorobie, więc do dzieła!
A zatem zaczęłam podejmować ciekawe dla mnie - choć tak naprawdę bardzo proste postanowienia w sprawie własnego życia - zakup samochodu, rozpoczęcie studiów czy kupno mieszkania - "powodowały" we mnie nie tylko stres, ale także i pozytywne myśli. Może i nadal narzekałam, ale już częściej śmiałam się sama z siebie, ze swych obaw, strachów.
Jednak nie pozwalałam sobie samej nie tylko na wycofanie się z raz obranej ścieżki, lecz także na jej porzucenie. Na to zresztą nie pozwalała mi moja własna osobista duma :)
Te zmiany jednak powodowały bardzo często efekt lawiny - od jednej zmiany do drugiej.
W pewnym momencie była pomiędzy nimi prawie niezauważalna granica, następna zaczynała się, gdy jeszcze poprzednia się nie zakończyła. Wobec czego, w całym tym wielkim natłoku zmian, nie miałam czasu, aby pomyśleć o moich obawach czy niepokojach. Tak zwyczajnie pozwalałam porwać się lawinie zdarzeń - oczywiście próbując mieć nad tymi zmianami jakąkolwiek kontrolę - w końcu to moje życie!
Ciekawe, że im bardziej zmieniałam się na lepsze, spełniałam swoje marzenia, realizowałam cele - tym bardziej zauważałam zmianę pewnych ludzi - o których myślałam, że są moimi przyjaciółmi - wobec mnie. Nagle nasze drogi się rozeszły - i pewnie trochę jest w tym mojej winy - ale zmieniając się, oczekiwałam, że moim przyjaciele nie tylko zrozumieją moją potrzebę zmian, lecz także zaakceptują nową mnie - z nowymi celami, marzeniami. A może miałam nadzieję, że pójdą w moje ślady i również zrobią porządek ze swoimi przeszłościami, problemami - pewnie zbyt wiele oczekiwałam.
A co do tego wszystkiego ma powrót po latach...
Powracając do ludzi sprzed lat - nagle zorientowałam się, że być może wcale tak bardzo się nie zmieniłam, a może zwyczajnie przy nich zawsze byłam sobą - więc nie było potrzeby zmiany, żeby nadal było mi w ich towarzystwie cudownie. Jeśli pomimo sporadycznych wieści i kartek okolicznościowych - można z kimś usiąść i rozmawiać o wszystkim, i o niczym - mając uczucie, że wcale nie minęło od naszej ostatniej rozmowy 10 lat, lecz zaledwie tydzień - to znaczy, że żadne przymusowe zmiany nie są mi potrzebne - muszę tylko uczciwie być sobą, a nie udawać kogoś kim nie jestem.
A co do powrotu do pewnych miejsc, które znaliśmy, często odwiedzaliśmy.
Czy nasze spojrzenie na nie jest takie same?! Czy można patrzeć na coś i widzieć to za każdym razem inaczej? A może spostrzegamy więcej, niż widzieliśmy poprzednio? Jaki wpływ na nasze postrzeganie ma nasz nastrój, przeżycia, czy też tak jak w moim przypadku - spoglądanie na wszystko przez obiektyw aparatu fotograficznego? Spojrzenie przez obiektyw jest ograniczone, skupiam się tylko na małym zarysie widoku - czy więc jest prawdziwy? Wiem, że moje "oko" wychwytuje zdecydowanie więcej szczegółów - jest bardziej wyczulone na światło, barwy - więc teraz często robiąc zdjęcia, pozwalam sobie na chwile przerwy - daję czas własnemu mózgowi, żeby "zrobił" zdjęcie, węchowi, by mógł zapamiętać zapach, uszom, by mogły usłyszeć świergot ptaków, gwar ulicy - gdy wrócę ponownie w to samo miejsce, będę mogła zdecydowanie więcej o nim opowiedzieć, niż gdybym posługiwała się tylko aparatem.
A miejsca, które ponownie odwiedziłam po latach - zapamiętałam naprawdę cudownie!
I  tak naprawdę, nie jest ważne to, jak bardzo ja się zmieniłam - bo, emocje we mnie pozostały wciąż te same. To właśnie emocje są kwintesencją moich wspomnień. Dzięki nim mogłam cieszyć się powrotem w dawno niewidziane miejsca. Wciąż cieszą mnie małe detale, piękne widoki, ciekawe miejsca.
I doszłam do pewnego wniosku - ludzie wciąż gnają przed siebie, starają się odwiedzać coraz to nowe miejsca, poznać nowych ludzi - lecz czy w natłoku nowych wrażeń mają czas na powrót do wspomnień, do własnych niezrealizowanych marzeń. Czy pragnąc wciąż czegoś nowego - nie tracimy bezpowrotnie nie tylko czasu, lecz i ludzi wokół siebie, tych których nie zauważyliśmy, nie poznaliśmy - a być może właśnie z nimi mogliśmy przeżyć niezapomniane chwile...
Zmieniają się nasze cele, nasze marzenia... zmieniamy się my sami! 
Dlaczego tak trudno nam spocząć na chwilę - zajrzeć do albumu ze starymi zdjęciami, do pamiątek sprzed lat, powrócić do ludzi sprzed lat?
I odpowiedzieć sobie na pytanie
- kim byłam i kim jestem?
- czy byłam, czy jestem szczęśliwa?

Czasami, gdy nie ma z czego wybrać to złość, a gdy trafi się więcej, to nie wiadomo co wybrać :)

"Biegiem" czytaj, bo ja czekam na zabawę - kotka Tola.

W ostatnich czasach (jakieś dobre parę miesięcy) za żadne skarby świata nie mogłam zabrać się za czytanie. Nigdy jeszcze nie było tak, żebym rozpoczynała i nie kończyła czytania książki
- a tu zaczęłam w różnych momentach czytać, aż 5 książek - których po prostu nie mogłam nie tylko skończyć, ale nawet nie mogłam ich kontynuować!
Ani razu w swoim życiu - nie zaczynałam czytać "jednocześnie" kilku pozycji - przecież najpierw jest się w jednej historii, a po jej zakończeniu "wskakuje" do kolejnej opowieści.
Tak jak nie można żyć w dwóch różnych miejscach w tym samym czasie - tak w jednym czasie nie można przeżywać kilku przygód naraz - no chyba, że można?!
Takiej blokady czytelniczej nie miałam jeszcze nigdy w życiu - no, ale ponoć zawsze musi być ten pierwszy raz.
I to nawet nie chodziło o to, co wzięłam do czytania, ponieważ począwszy od romansu (przecież tym historiom to ja nigdy nie daruję :) ), poprzez kryminał, thriller psychologiczny czy powieść historyczną - na niczym nie potrafiłam skupić się przez dłuższą chwilę, tak żeby mogła mnie ona wciągnąć  w swój niezwykły świat.
Blokada blokadą, ale nagle zorientowałam się jak bardzo moje życie stało się puste!
Nie oszukujmy się, ale tylko codzienne obowiązki, praca, dom - nie może człowiekowi wystarczyć do życia - choć dopuszczając moją złośliwą stronę charakteru do głosu - mogłabym powiedzieć, że są tacy, którym to wystarcza - ich życie, ich wybory.
Oczywiście jasne jest dla mnie to,  że marzeniami i czyimiś historiami nie można zapełniać własnego życia, ale jakie to cudowne uczucie poczytać o tym, że ktoś tam ma takie same problemy z facetami jak ja, w pracy natrafia na podobne dylematy, a uzależnienia od słodyczy, komputera, zakupów - dotykają nie tylko mnie :)
I choć obiecywałam sobie przy zakupie książki "Biegiem po miłość" trzeciej części przygód
o przesympatycznej Aleksandrze, autorstwa Marty Radomskiej , że skoro "biegusiem" kupiłam ją już w dniu jej premiery, "szybciutko" ją przeczytam i jeszcze "prędzej" napiszę jak cudownie było się po raz kolejny zaczytać w nowych przeżyciach ulubionej bohaterki i jej przyjaciół.
Obiecanki - cacanki, a piekło wybrukowane jest naszymi "dobrymi" chęciami!!
Na szczęście choć przestój czytelniczy trwał parę miesięcy - to właśnie ogłaszam jego koniec!
Tak jak nie mogłam zabrać się za czytanie - tak w pewien dzień na początku lutego nastąpił zwrot o 180 stopni i nie mogłam oderwać się od czytania :)
Wtulona w kącie kanapy, opatulona ciepłym kocykiem, z gorącą herbatką i kotami przy każdym z boków - pokonywałam w pełnym skupieniu i z uśmiechem na ustach stronę za stroną.
O radości! jakie to cudowne uczucie móc się tak zatopić w lekturze, zapomnieć o całym świecie...
A co słychać u Aleksandry, która dzielnie przygotowywała się do maratonu, jednocześnie poczynając przygotowania do ślubu z Łukaszem, cierpliwie znosząc wszelkie porady od "idealnej" mamy - oczywiście mnóstwo niesamowitych niedopowiedzeń, mnóstwo kłopotów, tajemniczych butów i jednego liścika, który może zburzyć wszystko..
I jak zwykle autorka cudownym sposobem prowadzi nas po meandrach Aleksandrowych myśli - tych niewypowiedzianych, ale także tych które wymykają się bohaterce - oczywiście nie wtedy, gdy należy.
Ale która z kobiet tak po prostu nie ma?!
Tak często nie potrafimy wypowiedzieć na głos naszych marzeń, życzeń, trosk, pretensji - ale gdy zacznie nam się to już wymykać z ust - to "pędzimy" ze słowami w przestrzeń każdego, kto nam się napotoczy po drodze!
Jakby to, czego tak bardzo się boimy wypowiedzieć na głos, nagle ożywało swoim własnym życiem, zupełnie nie licząc się z tym, że za chwilę "włączy" się nam umysł i zaprotestuje przeciwko tej samowoli!
Szczególnie udało mi się zapamiętać z kart książki jedno z fajniejszych powiedzeń komuś, że po prostu głupio gada, które kuzynka Laura powiedziała do Oli:
Pani Marto "kradnę" Pani to powiedzenie :)
A więc Aleksandra z Łukaszem szykują się do ślubu, przyjaciele pomagają jak potrafią, zwierzaki - pies Dragon, kot Behemot oraz króliczka Rudzia - zaznaczają swoją obecnością nie tylko teren, ale także jak zwykle mają swój obowiązkowy epizod w życiu rodziny - bo jakże tak bez ich udziału te przygody miałyby się toczyć...
Oczywiście kolejny epizod z życia Aleksandry nie mógłby się obyć bez przygody związanej z stróżami prawa, wezwanymi do kolejnego nieszczęśliwego przypadku...
A Ola i jej szalona kuzynka pisarka Laura oraz przyjaciółka Beatka nie mogą oprzeć się, nie tylko chęci pomocy, ale i samodzielnego odkrycia podstępnego zbrodniarza...
Szukając motywacji do zbrodni w każdym z gości weselnych, wymyślając coraz to nowe możliwości rozwinięcia się katastrofalnych sytuacji.
Zwłaszcza, że jak ktoś mógł pannie młodej zepsuć jej wymarzone, choć ostatecznie totalnie zepsute - wesele?! Toż to podwójna zbrodnia!
I jeszcze nachalny wielbiciel, "ponoć" przyjaciel pana młodego  nie może poprzestać na awansach na odległość - powodując u Łukasza napad zazdrości, chwilę po złożeniu małżeńskiej przysięgi.
Tego wszystkiego to już naprawdę za wiele jak na jedną biedną Olę!
Na szczęście Pani Marta jak zwykle nie zawodzi - nas czytelniczek marzących o dobrym, optymistycznym zakończeniu :)
I choć siedząc na kanapie czytelnik nieraz się "zadyszy" czytając o biegach bohaterów, to maraton czytelniczy, jak i ten ze stron książki - przynosi tylko radość z dobiegnięcia do mety.
Lecz co teraz Pani Marto - skoro ślub wzięty, maraton ukończony?
Przecież nie można nam odebrać ukochanych bohaterów i ich przyjaciół - tych starych i tych nowych.
A może by tak Saga - z kryminałem w tle, toż nowi bohaterowi już wyłonili z Pani książki :)
Ja wiem moje opóźnienie w czytaniu spowodowało, że w księgarniach pojawiła się już nowa powieść Pani Marty "Tego kwiatu jest pół światu"
- którą będę się zaczytywać już w najbliższy weekend :)
Choć tak naprawdę nie powinnam mówić "hop" póki nie przeczytam :)
Bo życie lubi być przewrotne, tak jak ja! Plany - planami, a życie - swoją drogą!

Czas na miłość - obejrzany po raz trzeci - a dlaczego nie?!

Czas tak szybko mija, dzień za dniem mkną nam niepostrzeżenie, w oczekiwaniu na kolejny weekend, wakacje przegapiamy tak wiele szans na szczęście.
Ale nie jest tak z nami tak źle - równie dużo ciekawych rzeczy nam się przydarza, choć o wielu chcielibyśmy jak najszybciej zapomnieć. Na szczęście jest ich niewiele, lecz często zapadają nam w naszych głowach szczególnie trwale. I właśnie po takich chwilach prawdopodobnie każdemu z nas w głowie wyświetla się myśl "Teraz powiedziałabym to inaczej... teraz zachowałabym się w inny sposób... teraz zrobiłabym to odwrotnie.."
Następnie w nocnej ciszy przeżywamy te chwile ponownie (no ja tak mam :) ) - tworząc milion własnych scenariuszy, powtarzając w głowie nowe dialogi - reżyserujemy sytuacje, na nasze "pobożne" życzenie, zmieniając co chwila nierealne ewentualności naszych reakcji i odpowiedzi, wydumane scenki - choć tak bardzo pragniemy w nie wierzyć.
I nigdy już, jako bohaterowie tych naszych własnych opowiadań - nie odnosimy klęski, zawsze udaje się nam wyjść z "twarzą", odpowiednio spuentować kąśliwe uwagi, pokazać się z jak najlepszej strony, wyjść z trudnej sytuacji z głową wysoko podniesioną - bo nikt nie lubi ponosić porażki, przegrywać w starciach, odnosić ran tych fizycznych, lecz przede wszystkim tych duchowych.

A gdy tak można było cofnąć czas?
Gdyby można było powrócić do tych momentów i je naprawić?
Chcielibyście??

W sumie to nie jest tak, że nie powtarzamy chwil!
Nie znam ludzi, którzy nie wracają do swoich ulubionych piosenek, filmów, książek...

Nie ma znaczenia, że obejrzałam już jakiś film, jeśli za każdym ponownym obejrzeniem wywołuje we mnie na nowo uśmiech, wzruszenie, radość czy śmiech.

Za pierwszym razem zazwyczaj oglądam z niepokojem - tak bardzo chcę dowiedzieć się, o czym jest ta historia.
Za drugim razem dostrzegam to, czego za pierwszym razem nie udało mi się dostrzec, poznaję bohaterów ich nawyki, zwyczaje. Zauważam piękne zdjęcia, krajobrazy, szczegóły ubiorów, styl umeblowania - coś na co za pierwszym razem w ogóle nie zwróciłam uwagi - chłonąc historię bohaterów.
I tak po prostu cieszę się ich historią - to, że zazwyczaj oglądam komedie romantyczne, to też inna sprawa :) No dobra obyczajowe i historyczne też czasami się zdarzają :)
Ja po prostu lubię pozytywne zakończenia "I żyli długo.. i szczęśliwie" - a dlaczego nie?!

Film " Czas na miłość" obejrzałam właśnie trzeci raz!
Już znałam tę historię, zdążyłam się pośmiać i popłakać, ale dopiero teraz zrozumiałam i usłyszałam tak naprawdę przesłanie tego filmu!

To film o pewnym mężczyźnie, który w dniu swoich 21 urodzin dowiaduje się od swojego ojca, że tak jak on posiada zdolność przywoływania przeszłości. Nie mniej, nie więcej oznacza to, że może kilkakrotnie powrócić do dowolnego momentu swojego życia, a następnie przeżyć go tak, żeby nakierować swój los, jak i swoich bliskich na lepszy, właściwy kierunek.
Lecz tak naprawdę okazuje się, że czasami możliwość powtórki tych samych sytuacji nie sprawia, że jest łatwiej i wciąż należy próbować, próbować i próbować od nowa.
Ale czy to, że możemy ponownie przeżyć jakąś chwilę, sytuację - pozwoli nam nie popełnić może nie tego samego błędu, ale na przykład nowego? Skupieni na pozytywnym skutku naszego działania, jest możliwe, że nie zauważymy jakiegoś detalu, który może zaburzyć całą naszą próbę ratowania sytuacji. Co jeśli podejmiemy inną decyzję - a jej skutki nie doprowadzą nas dokładnie tam gdzie chcieliśmy być? Nie spotkamy ponownie ludzi, których poznaliśmy podejmując po raz pierwszy decyzję? I czy skupiając się na poszczególnych chwilach, nie przegapiamy jeszcze piękniejszych zdarzeń?
I czy chcielibyśmy każdą chwilę móc przeżyć jeszcze raz?
Są sytuacje, których nie chcielibyśmy przeżyć nawet raz - to na pewno śmierć naszych bliskich - nie wyobrażamy sobie nawet w najgorszych koszmarach, że ktoś z ukochanych ludzi odchodzi na zawsze. Lecz właśnie takie jest życie - rodzimy się, żyjemy, odchodzimy.
Z łatwością witamy w naszych życiu nowych ludzi tych malutkich, jak i tych dużych, jednak z pożegnaniami mamy wiele trudności i nie umiemy się z nimi pogodzić.
Według ojca głównego bohatera recepta szczęśliwego człowieka mogącego powrócić do określonych epizodów życia na przykład trzykrotnie przeczytać Dickens'a polegała na:
" Po pierwsze - Żyć normalnie jak każdy człowiek,
   Po drugie - Każdy dzień przeżyć znowu - niemal identycznie, najpierw doświadczając uciążliwości przez które nie dostrzegamy jak słodkie jest życie, i drugi raz doceniając to wszystko."
Bo przecież nie zależnie, czy spotykają nas miłe rzeczy - wtedy zawsze jest miło, czy spotykają nas przykrości - wtedy doceniamy jak miło było, lub uczymy się o sobie czegoś nowego (co też jest dobre) w życiu musi być równowaga - bo wtedy to po prostu jest życie!
Bohater filmu po wielu próbach powrotu do przeżytych chwil, próbach zmian losu - postanowił jednak "Nie przenoszę się w czasie -  po prostu każdy dzień staram się przeżyć tak jakbym specjalnie do niego wrócił, by rozkoszować się  ostatnim dniem mojego nadzwyczajnie zwyczajnego życia"

Jeśli o mnie chodzi to jestem w jakimś stopniu zbyt dużym tchórzem życiowym, by podejmować ryzyko naprawy własnego życia - już podjęcie pierwszej decyzji przyprawia mnie o wielki ból głowy! Wszelkie plusy i minusy, które wymyślam zanim podejmę kolejny krok w życiu - sprawiają, że jeszcze przed rozpoczęciem działania, jestem nieskończenie zniechęcona.
Choć zdarza mi się również podejmować decyzje w ułamku chwili - i zdaje się, że to były najlepsze decyzje w moim życiu :)
Bo czasami warto poddać się nurtowi życia - "Mówię tak" i niech się dzieje co chce:)
Więc czy chciałabym powrócić i coś naprawić - naprawdę nie wiem.
To co mnie spotkało w życiu - zarówno te dobre, jak i złe rzeczy - sprawiły, że jestem tym, kim jestem i w sumie nie wyszło źle :)
Pewnie, że mogło być lepiej, ale równie dobrze mogło być gorzej - czy więc warto zaryzykować z przeszłością.
Może lepiej skupić się na przyszłości i przeżyć ją najlepiej jak umiemy?!

A Wy chcielibyście i mielibyście odwagę, żeby powrócić i spróbować zmienić swoje życie?
I co chcielibyście zmienić?

Drzewa wokół mnie... Marzenia we mnie...

Las to takie tajemnicze miejsce, które zmusza człowieka do myślenia...
Owszem i w innych miejscach myślę, lecz widok tych wysokich drzew, stojących obok siebie przypomina mi o moich marzeniach, pragnieniach. Tak jak one pną się ku słońcu, tak ja dążę do spełnienia tych rzeczy, które mam nadzieję mnie uszczęśliwią...
I tak jak wiele jest drzew w lesie, tak wiele myśli w mojej głowie - stoi i czeka...
na podmuch wiatru - możliwości do ich realizacji.
Lecz co się stanie, gdy wiatr na który czekam przerośnie moje życzenie?! 
Znamy to wszyscy - gdy nic się nie dzieje, to nic się nie dzieje, tymczasem gdy zacznie się dziać to wszystko na raz i na dodatek w tym samym czasie - i wtedy to dopiero stajemy przed wydaje się nam niemożliwymi do zrealizowania zadaniami.
Jednak to właśnie w tych momentach czujemy potęgę nas samych - to co do tej pory pozostawało dla nas nierealne do spełnienia teraz nie ma żadnych przeszkód, nie przeszkadza nam nietrafiony czas,  nieodpowiednie miejsce, ani nikt z osób wokół nas.
A gdy osiągniemy już wymarzony cel - sami nie możemy przestać się dziwić,
że w rzeczywistości to takie proste było - dlaczego więc ociągaliśmy się z wejściem na szczyt?
Pamiętacie taką dziecinną zabawę z kwiatkiem - urywało się po kolei płatki i liczyło: kocha, lubi, szanuje... I dopóty zrywało się kolejne kwiatki, aż wychodziło to co chcieliśmy :)
Teraz jako dorośli wymyśliliśmy sobie swoje własne wyliczanki, krótkie ale treściwe, a przede wszystkim biało-czarne: uda się - nie uda się, dam radę - nie dam rady, mogę - nie mogę...
Dobrze, gdy wiatr na który czekamy zawieje i nas popchnie do działania, ale co się stanie kiedy
w naszym życiu nastanie bezruch?
Kiedy nic nie jest w stanie wyrwać nas z marazmu codzienności?
Wiem, że coś powinnam, ponieważ nikt za mnie tego nie zrobi, lecz zmuszenie się do najprostszych czynności powoduje sprzeciw nie tylko w głowie, ale i w całym ciele.
Wychodzę codziennie do pracy z ogromną niechęcią, wracam z również niefajnymi uczuciami, czytam książkę i za chwilę odkładam zrezygnowana, idę spać choć wcale mi się nie chce, budzę się choć nadal bym chciała spać...
Pogubiłam się w życiu jak w lesie - wszystkie dni, są takie same - jak drzewa w lesie...
To co kiedyś wydawało mi się szczytem moich marzeń - nagle przestało mi wystarczać... Dlaczego?
A może to czego tak pragnęłam to była tylko ułuda, może wcale nie tego chciałam, może mi się wydawało, że to dobre dla mnie? Tak wiele tego MOŻE!!
I sama stoję teraz w tym lesie  - choć tak wiele drzew wokół mnie, tak wielu przyjaznych ludzi ciągle spotykam, tak wiele książek do przeczytania jeszcze na półkach stoi...
To nie wystarcza mi już!
Wiem czego pragnę, wiem czego jeszcze szukam - lecz czy się odważę?!
Lecz jedno jest pewne - dopóki stoję jest dobrze.
Nie poddaję się, niemniej jednak czekam na wiatr.
Zbyt wiele we mnie jeszcze niepewności, zbyt mało śmiałości...