a dlaczego nie

Taki mam ostatnio czas, że łzy płyną mi z oczu prawie cały czas - oczywiście tylko wtedy, gdy jestem sama.

A więc płaczę ciągle, bo właściwie stale jestem sama, co też było powodem do płaczu.
Ja wiem, sama sobie jestem winna - tak wybrałam - wobec tego pretensje mogę mieć sama do siebie i po co płakać z tego powodu?!

No, ale czasami należy oderwać się od ciągłego rozmyślania, rozważania, a przede wszystkim płakania - ileż można?!
W życiu nie byłam "beksą", a jak pozwoliłam sobie płakać - to nie potrafię przestać! Nadrabianie ponad 44-letnich zaległości w płakaniu - nie ma po prostu sensu, chyba?

W związku z tym melancholijnym czasem należało się jakoś oderwać od tego stanu.

Oczywiście w tym może pomóc tylko dobra książka - i to taka, żeby pozwoliła oderwać się od ponurych myśli.

I tu z pomocą przyszła moja ulubiona pisarka Marta Radomska!

Jak sobie właśnie uprzytomniłam, jest ona ulubiona przeze mnie nie tylko ze względu na cudowne książki, które pisze, lecz także dlatego, że właściwie jej debiut pisarski, jak i moja przygoda z "grafomaństwem" na blogu - zbiegły się w jednym czasie - tak jakoś poczułam pokrewieństwo dusz.
Nie mniejszym faktem pozostaje związek "kociarski"- zarówno Pani Marta, jak i ja jesteśmy służkami (dobrze wiem, że nie Paniami!) - zwierzątek z rodziny kotowatych.

Tak się dla mnie szczęśliwie złożyło, że dokładnie w miesiąc po mojej operacji, czyli po miesiącu uziemienia w domu (znaczy miałam czas na czytanie)
- odbyła się premiera piątej książki Pani Marty - o tajemniczym, lecz jakże ciekawym tytule "O jeden diament za daleko".

Czytając kolejną książkę Pani Marty - określoną jako komedię obyczajową - mogłam nie tylko na "chwilę" zapomnieć o bólu fizycznym, ale również oderwać się od ponurych rozmyślań.

Tak dobrze napisałam na "chwilę" zapomnieć, lecz o tym potem, najpierw o książce.

W sumie w temacie twórczości Pani Marty nie powiem niczego innowacyjnego - od pierwszej książki jestem zachwycona i już!
Więc jakbym nie miała również teraz być podekscytowana?

Główna bohaterka Majka ma zostać świadkową na ślubie swojego brata.

Jak wiadomo przygotowanie ślubu jest prawdopodobnie najbardziej stresujące dla przyszłej panny młodej. Nie daremnie w telewizji pojawiają się programy pod osobliwymi tytułami jak na przykład "Panna młoda z piekła rodem" - każda przyszła mężatka chce by, ten dzień był najwspanialszym dniem w jej życiu. Niezapomnianym, lecz czasami jeszcze bardziej stresującym nie tylko dla niej, ale również i dla wszystkich osób będących w tym szczególnym czasie w jej otoczeniu. To, że każda kobieta marzy o tym dniu już od lat szczenięcych nie pozostawia więc złudzeń co do tego, że powinno być idealne, zachwycające, niezapomniane...

I w ten sposób każde najmniejsze uchybienie w planie, niedopatrzenie szczegółów, czy też niewykonanie określonych na czas zadań powoduje, że w przyszłej pannie młodej rodzi się demon.
A już szczególnym brakiem taktu i wyobraźni mogą w tym czasie odznaczać się osoby, które z "jakiegoś" tylko sobie znanego powodu spróbują zakwestionować lub zanegować "szalone" pomysły. Faktem pozostaje więc sytuacja, gdy wszyscy najbliżsi włączając w to przyszłego pana młodego, mają już serdecznie dość! I nie tylko sprzeciwiają się wykonaniu kolejnych zmian w organizacji, lecz również zaczynają życzyć przyszłej pannie młodej jak najgorzej.

Tylko miłość do brata i próba wsparcia go w tym trudnym czasie - pomaga Majce nie rzucić wszystkiego w diabły i nie uciec daleko od przyszłej bratowej, która notabene według niej nie nadaje się na żonę dla brata. Lecz co stanie się, gdy Ona nagle znika?! Lista podejrzanych, chcących, mówiących, życzących jej źle w tym czasie zaczyna się rozciągać na wszystkich, którzy mieli pecha przebywać w pobliżu przygotowań do ślubu.
Biorąc pod uwagę, że:

"Zgnębiona kobieta rzadko jest w stanie myśleć racjonalnie"

Marta Radomska "O jeden diament za daleko"

możemy zrozumieć zarówno poczynania przyszłej panny młodej, jak i jej przyszłej bratowej - choć nie do pozazdroszczenia sytuację ma przyszły pan młody-brat Majki.

I jakby kłopotów z przyszłą bratową było za mało, bo przecież jeden kłopot to nie kłopot - one zawsze gromadzą się stadami - to Majka znowu "wplątuje się" w przygodę kryminalną.

Z powodu zbliżającego się ślubu, wcześniejszych wyjazdów oraz przeprowadzonego remontu, nie wspominając o wizytach z ulubieńcem Lokim u weterynarza - Majka cierpiała na deficyt finansowy - kto z nas nie zna tego bólu?!

W sumie to wszyscy znamy to z autopsji, gdy siądzie się z przyjaciółmi i zaczyna mówić o marzeniach, które z racji braków na kontach bankowych - nie są możliwe do spełnienia (miejmy nadzieję, że tylko w najbliższej przyszłości).
Oczywiście wszyscy nagle na pierwszym miejscu swoich list życzeń stawiamy wygraną w totolotka, bo na spadek to jakoś tak przykro czekać.

Naturalnie można też, tak jak bohaterowie "O jeden diament..." wymyślić napad... na jubilera. W sumie to za dużo powiedziane bohaterowie - to raczej bohaterki Pani Marty mają nieograniczoną wręcz wyobraźnię, Panowie raczej siedzą obok, słuchają i co najwyżej pacyfikują, każdą metodę i pomysł Dziewczyn.
I tu ujawniają się w kobietach talenty dużo silniejsze niż kulinarne - gdy z niczego potrafimy ugotować coś pysznego, z kawałka szmatki tworzymy kreację godną największych projektantów, a z małego problemiku tworzymy problem o "wadze" światowego kryzysu - w tym jesteśmy naprawdę zdolne niesłychanie :)

A co jeśli po tego typu dywagacjach, kilka dni później nasi bohaterowie dowiadują się o włamaniu do... jubilera?!

Rzecz jasna nic by się w sumie takiego wielkiego nie stało, gdyby nie to, że prowadzenie śledztwa otrzymuje chłopak-policjant Borówa przyjaciółki Majki - obecny w trakcie wymyślania przez Bohaterki scenariusza napadu oraz fakt,
że "nieopatrznie" Majka nie tylko znała, ale również bywała w mieszkaniu u rzeczonego jubilera, czy też właściwie u jego żony, jak również z "jakiegoś" dziwnego powodu podejrzana o napad (a sfotografowana przez jubilera) kobieta, była łudząco podobna do Majki. Czy nie za dużo tych śladów i powiązań - kto więc zostaje pierwszą podejrzaną?!

Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że zgodnie ze starym powiedzeniem
"Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle" - Majka wraz z nieodłączną przyjaciółką Luizą - "pomaga" jak może policji rozwiązać każdy problem, przedstawiając swoje wersje zdarzeń jak i wystawiając każdego członka rodziny ze sobą na czele, jako potencjalnego podejrzanego.

Byłoby z mojej strony dużym nietaktem nie wspomnieć o kocie Lokim, który w poprzedniej książce był jednym z jej głównych bohaterów - a tu następuje ciąg dalszy jego demonicznych wybryków. Loki ma swój szczególny udział przyczynowo-skutkowy w całej historii, lecz nie chciałabym się o tym wypowiadać, by nie zdradzić z książki zbyt wiele.

Wszystko to tworzy komedię obyczajową - nie tylko z perypetiami damsko-męskimi w tle, ale również z morderstwem oraz kradzieżą w głównej fabule - przeplatających się w tempie zawrotnym, aż do rozwiązania, jakby inaczej miało być na ostatnich stronach książki!

Pamiętam, że o twórczości Pani Marty dowiedziałam się z audycji w Radio Pogoda, wracając wieczorem z zajęć jogi - w samochodzie siedziałam tak długo, aż rozmowa się zakończyła, a ja poczułam nieodpartą chęć przeczytania książki z cyklu "Maraton do szczęścia". to właśnie tam usłyszałam informację, że jedną z ulubionych pisarek Pani Marty była Joanna Chmielewska.

Książki Pani Joanny nie są mi obce, jeszcze co prawda nie przeczytałam wszystkich - próbując wyrwać się z objęć romansów, najczęściej właśnie sięgam po te książki. Niestety nie jestem w stanie ich czytać jedna po drugiej - zbyt dużo emocji mnie one kosztują!

I tu właśnie wytłumaczę dlaczego przy książce "O jeden diament za daleko" mogłam zapomnieć tylko na "chwilę" o bólu. Miesiąc po operacji, na szczęście już po pierwszej rehabilitacji (znaczy rana "zabezpieczona" uzdrawiającymi plastrami) - czytanie tej książki spowodowało powrót bólu! Właśnie dlatego nie czytam raczej nic innego niż romanse, choć i tam bywa, że pojawiają się bohaterowie, których poczynania wprawiają mnie w "rozruch". Jestem bardzo emocjonalna i właściwie dla mojej wyobraźni nie ma granic pomiędzy rzeczywistością i fikcją.
Ale książki Pani Marty nie mogłam i nie chciałam sobie odpuścić!
A dlaczego powrócił ból? Bo Autorka w sposób mistrzowski potrafi nadać wyraziste charaktery swoim bohaterom. Tak bardzo namacalne są te osoby, że potrafią mnie osobiście - wkurzyć, doprowadzić do płaczu/częściej śmiechu, zdenerwować, jakby stały obok mnie fizycznie. Wobec czego w trakcie czytania zrywałam się z leżaka, chodziłam nerwowo po mieszkaniu (co w moim przypadku doprowadzało do bólu samej rany jak i brzucha) przy każdej kolejnej próbie Majki - wyjaśniania, pomagania, wymyślania, rozwiązywania - problemu osobistego, czy trudności w policyjnym dochodzeniu.
Musiałam mocno trzymać się rzeczywistości, by nie nawrzeszczeć na Majkę - "Weź kobieto, nie kombinuj", choć i tak głośno wymyślałam na nią za jej pomysły - widocznie mam zbyt dużo w sobie pierwiastka męskiego, by móc zrozumieć tę kobietę - cały chichot losu, że wymyśloną!
Na szczęście dla mnie, gdy tak przeżywałam głośno całą historię - sąsiedzi byli w pracy, więc nikt prawdopodobnie nie posądzi mnie na przykład o chorobę psychiczną.

Osobiście uważam, że Pani Marta jest godną następczynią Pani Joanny Chmielewskiej!
Niestety właśnie dlatego książek Pani Joanny nie czytam za często - emocjonalnie należy po takiej książce dość długo odpoczywać :) Całe szczęście Pani Marta te książki dopiero pisze, więc będę miała czas na dojście do siebie do czasu ukazania się kolejnego tomu cyklu "Tego kwiatu jest pół światu", na który zresztą czekam cierpliwie.
I jeszcze jeden fajny cytat z tej książki:
"Ty to masz ostatnio notorycznie zespół napięcia z powodu bycia kobietą..."
Marta Radomska "O jeden diament za daleko"

A dlaczego nie?! Mam i już, a Ty mężczyzno sobie z tym radź :)

"Nie musisz udawać, że jesteś silny,

nie musisz mówić, że wszystko jest dobrze,

nie martw się tym, co pomyślą inni,

jeśli musisz, płacz - to dobrze wypłakać łzy do końca

(tylko wtedy wróci uśmiech)."

"Być jak płynąca rzeka" Paulo Coelho

Dla każdego z nas przychodzi taki moment w życiu, gdy to, co w nas zbiera się dniami, miesiącami, latami - pragnie wydobyć się na zewnątrz.

Skrzętnie ukrywane pragnienia, których nie zrealizowaliśmy - w tym momencie nie ma znaczenia z jakiego powodu nie zostały zrealizowane, porażki, które przeżyliśmy,
a ich nie "wykrzyczeliśmy", obawy, od lat nagromadzone w naszych umysłach - zarówno te jak najbardziej realistyczne, jak i te urojone - to wszystko zgromadzone
w naszym wewnętrznym zbiorniku "głowie" - przerwie tamę i wyleje się w formie łez, potoku, którego nie zatrzyma już nic i nikt.

Bo tak naprawdę emocji nie można w nieskończoność w sobie "gromadzić", tłumimy je, by móc normalnie funkcjonować, bo to tylko jeden problem, obawa, nieprzyjemność, aż nazbiera się z tego niezły balast.

Bardzo często jest tak, że życie spokojnie płynie, gdy następuje moment kumulacji
i następuje katastrofa za katastrofą, a problem goni problem, i wtedy mówimy,
że "świat nam się wali", ponieważ na wszystkich polach osobistym, zawodowym - dzieje się źle.

To dobrze, gdy pozwolimy sobie wtedy na płacz - uwalniając łzy - uwolnimy się
z wszelkich napięć, niepokojów, przywrócimy równowagę, a w wielu przypadkach ochronimy się nawet przed depresją.

Ale to nie jest tylko tak, że płaczemy ze smutku, czy z bólu. Równie często płaczemy ze śmiechu, czy odczuwanego szczęścia - w każdym z tych przypadków nasze łzy są inne, tak jak inne są uczucia, wywołujące je u nas.

Zadziwiające jest w nas to, że nie potrafimy poddać się temu pragnieniu, a przecież to taka sama emocja jak śmiech - a jakoś nie wstydzimy się śmiać wśród ludzi.

"Trzeba być silnym, żeby płakać. A jeszcze silniejszym, żeby dać innym zobaczyć te łzy."
Regina Brett - "Bóg nigdy nie mruga. 50 lekcji na trudniejsze chwile w życiu"

Z jakiegoś dziwnego powodu społecznie nieakceptowalne jest pokazywanie łez publicznie - oprócz zdarzeń szczególnych takich jak narodziny, śmierć czy ślub.
Być może bierze się to stąd, że sami przed sobą "wstydzimy się", gdy poddajemy się temu pragnieniu. Dlatego najczęściej płaczemy w ukryciu, na osobności... nie chcemy swym płaczem krępować innych osób. W zasadzie prawda jest taka, że nie potrafimy się zachować i nie wiemy co zrobić, widząc jak ktoś płacze - nie wiemy, czy chce od nas jakiejś reakcji, czy nie będzie źle postrzegane, gdy płaczącego przytulimy, czy odwrócimy jego uwagę zmieniając temat.

"Kiedy silna kobieta płacze, wówczas łzy wypływają z najgłębszych i najciemniejszych zakamarków jej duszy."
Nora Roberts - "Niebo Montany"

Bardzo długo wstrzymywałam w sobie potrzebę płaczu. Nie wiem z jakiego powodu, ale wydawało mi się, że nie mam jeszcze w życiu tak źle, a problemy nie są nie do ogarnięcia, żebym musiała poddać się tej słabości. Właściwie to nawet nie rozumiem dlaczego wmówiłam sobie, że to słabość?!

Za każdym razem, gdy poddawałam się i pozwalałam płynąć łzom, mówiłam sobie samej: "Czemu ryczysz, przecież będzie dobrze, wszystko się ułoży itp".
Zasadniczo to trudno jest przyznać się samej przed sobą, że nie dam rady już więcej "wziąć" na swoje barki, bo przecież ja jestem silną kobietą - daję sobie radę ze wszystkim i wszystkimi! To jest coraz silniejszy w naszej kulturze stereotyp silnej kobiety, która nie ma czasu, ani nie pozwala sobie na roztkliwianie, tylko każdego dnia "MUSI" zrealizować wszystkie zadania i cele, spisane w kalendarzu, planerze.

Bzdura totalna - okłamywałam sama siebie!

I zaczęłam PŁAKAĆ!

Oczywiście to nie jest tak, że przez wiele lat nie płakałam - płakałam, tylko to był płacz bezsilny.

Płakałam, a prawdopodobnie użalałam się nad sobą nie myśląc w ogóle skąd i dlaczego te łzy się wzięły, i nic z tym nie robiłam. Więc ten płacz nie przynosił mi ulgi, bo tylko uspokojenie i wiedza co się opłakuje - pomoże w zrozumieniu własnych uczuć i problemów. Ani uczucia, ani problemy nie znikną jeśli sobie popłaczemy, ale łzy spowodują, że poczujemy się lepiej. Łzy pomogą uwolnić z naszego ciała hormony stresu, a gdy pozbędziemy się napięcia nasz umysł będzie w stanie poradzić sobie z każdą przeszkodą.

W ostatnim czasie, gdy musiałam podjąć radykalną i ostateczną decyzję w sprawie własnego zdrowia i życia - przyjęłam swoje postanowienie całkowicie spokojnie i bez łez.

Poprzednim razem, gdy przygotowywałam się do operacji - przepłakałam godziny.
Nie było w tym żadnego sensu - ale tylko tak umiałam poradzić sobie ze stresem, niepewnością, strachem.

Tym razem wiedziałam nie tylko co mnie czeka, ale miałam czas się przygotować - dlatego nie płakałam. Po poprzedniej operacji jej przyczyna powróciła szybciej niż się tego spodziewałam, ale już rozpoczęłam studia, które bardzo chciałam skończyć, więc decyzję odsuwałam tak długo jak to było możliwe.

Gdy już skończyłam studia, okazało się, że ja nie mam "czasu" na chorobę, więc cierpiąc na własne życzenie, udawało mi się przesuwać termin na "dobry" czas.

Życie jak to życie, udowodniło mi po raz kolejny, że nie ma dobrego czasu - najlepszy czas to TERAZ! Kiepskie samopoczucie, nieustający ból, wykryta cukrzyca nie pozwoliły mi już odsuwać tego co było nieuniknione, a właściwie bardzo mi przeszkadzało w zwykłym codziennym życiu. Decyzja podjęta natychmiast, kroki podjęte bezzwłocznie, spowodowały, że nie był już możliwości odwrotu - moje otoczenie zostało z dnia na dzień postawione w sytuacji, że mnie nie ma i muszą sobie z tym poradzić.

Ja także z dnia na dzień musiałam poradzić sobie w tej sytuacji.

Samotna kobieta staje przed niemożliwością podejmowania codziennych prozaicznych wydawało by się czynności, jak zakupy, gotowanie, sprzątanie.

No jak to tak? Ja zawsze wszystko sama - a tu nagle muszę nauczyć się nawet nie proszenia o pomoc, lecz nauczenia się tak normalnej wydaje się rzeczy jak przyjmowanie pomocy. Życie pokazało mi, że wcale nie jestem samotną kobietą, ponieważ wokół mnie jest mnóstwo życzliwych mi ludzi, chętnych do pomocy, pragnących wspierać mnie w tych trudnych momentach.

"Do oczu napłynęły mi łzy, spływały po rzęsach i po policzkach. Byłam taka zmęczona walką. Zmęczona bólem. Zmęczona poczuciem winy, które nigdy nie da mi spokoju. I żalem z powodu niemożności zmiany tego, co się już stało.
Nie chciałam tego życia."
Rebeca Donovan - "Biorąc oddech"

Płakałam i płaczę dziś prawie każdego dnia i jest mi z tym bardzo dobrze.
Łzy oczyszczają mój umysł, dając mi możliwość jasnego spojrzenia na wiele dręczących mnie spraw. To "dobre" łzy.

Od miesiąca, gdy pozwoliłam sobie skupić się tylko na samej sobie i zawalczyć o lepsze życie, gdy nie zajmują mnie sprawy zawodowe, a oprócz czasu poświęconego z dala na pomoc babci - moja codzienność wypełniona jest myśleniem o sobie, o moim życiu tym dawnym i tym, które chciałabym mieć w przyszłości - snuję plany i cele, wymyślam nowe marzenia.

Unieruchomiona przez czas rekonwalescencji w domu, czasie spędzanym na nie tak całkiem bezmyślnym gapieniu się na sufit w sypialni - bez zagłuszaczy w postaci telewizji, internetu - dopuściłam do siebie myślenie. Wyciągam wnioski oraz godzę się z przeszłością, uzdrawiam to co w duszy gniotło, pozwalam sobie zapomnieć to co bolało. Przypominam sobie za to, co było dobre, to co odsunęłam w głąb własnej podświadomości - skupiając się i pamiętając tylko to, co było przykre i złe.

Płaczę, że tak długo zajęło mi pogodzenie się pewnym osobami, rzeczami, sytuacjami - tyle zmarnowanych chwil i czasu, na rozpamiętywaniu, myśleniu, nad tym, na co nie miałam wpływu lub co po prostu zepsułam, nad tym co minęło.

Płakałam jednocześnie śmiejąc się z ulgi i szczęścia, gdy ostateczny wynik po operacji nie okazał się taki zły - jak już zdążyłam sobie w mojej głowie wyobrazić.

Będę płakać, gdy już ostatecznie rozprawię się z największym bólem mojego życia - moim ojcem.

Teraz już wiem - płacz nie jest zły - gdy potrafimy łzy zamienić w kryształy postanowień, życzeń, marzeń...

A jak śpiewa Stare Dobre Małżeństwo - Wiersz o płaczu:

"Kto umie płakać,

- umie kochać.

I umie nienawidzić.

Kto umie płakać

- umie być człowiekiem.

Kto płakać umie

- nie wstydzi się łez."

Ps. Post powstał zainspirowany tekstem Krystyny Romanowskiej "Dlaczego łzy są dobre?" z czerwcowego miesięcznika "PANI"


Czasami, gdy nie ma z czego wybrać to złość, a gdy trafi się więcej, to nie wiadomo co wybrać :)

Na to by sięgnąć po kolejną książkę Marty Radomskiej nikt mnie nie musi namawiać.
To właściwie ja namawiam - bo warto :)

Praktycznie rzecz biorąc to staje się już normą, że jest to jedna z niewielu autorek, po której książkę biegnę natychmiast, gdy ma ona swoją premierę.

Niestety ostatnio rzadko zdarzało się, że równie szybko jak biegłam do księgarni to tak samo szybko siadałam do przeczytania książki. Ale i to zaczyna się zmieniać!

Po serii "Biegowej - Maraton do szczęścia" czyli, "Maraton do szczęścia", "Sprintem do marzeń", "Biegiem po miłość" - wiadomo już wszystkim, że jednym z hobby autorki jest bieganie :)

I to nie tylko dlatego, iż bieganie pojawiło się w jej pierwszych książkach, ale również dlatego,

że każda powieść pani Marty - to sprint między jedną a drugą katastrofą, pomiędzy jednym a drugim nieszczęśliwym przypadkiem, a przede wszystkim maraton śmiechu.

Na to by przeczytać powieść należy przede wszystkim mieć wolny czas, co oznacza w moim wykonaniu (czytaj: samotnej kobiety), że najpierw należy sobie zrobić zakupy, przygotować jedzenie, zaparzyć mnóstwo herbaty - i... albo iść na urlop, ewentualnie się rozchorować (choć to zazwyczaj przypadek), ostatecznie poświęcić spotkania z przyjaciółmi w weekend... i przeczytać książkę jednym tchem! Inaczej się po prostu nie da!

Autorka sprawnie prowadzi nas od jednej sceny do kolejnej, nie dając chwili na wytchnienie ani czytelnikowi, ani tym bardziej swoim bohaterom - po drodze zaś napotykamy zazwyczaj jakiegoś trupa, zagubionego kota, znalezionego psa, byłego lub przyszłego kochanka...

Nieodłącznie obok głównej bohaterki znajduje się jej przyjaciółka, która dzielnie towarzyszy, doradza, podtrzymuje na duchu, a czasami dodaje trosk naszej bohaterce.

Tak więc dzięki pani Marcie Radomskiej zaczynam kolejną serię książek, jak głosi okładka "komedii obyczajowych" - bo to co serwuje nam autorka to nie tylko romans, ale również
i kryminał skoro pojawia się trup... "Tego kwiatu jest pół światu"

Już na samym początku przygody z książką to znaczy czytając okładkę - wiem, że pokocham nową bohaterkę:

"Majka ma jedną wadę, która znacząco wpływa na jej życie uczuciowe: nie potrafi podrywać facetów.
A nie ma nic gorszego niż bierne czekanie na pierwszy krok z ich strony. Większość z nich sprawia wrażenie, jakby przyszli na świat z pieczątką:
"Niezdatny dla Mai Kostrzewskiej".

Niezdatny, bo zajęty, bo zdradza, bo kłamie, bo liczba wytatuowanych wzorków na jego ciele przekracza akceptowalną granicę.

Tym razem po prostu MUSI być wreszcie inaczej."

Upss, kolejna wada także u mnie zostaje nazwana - a dotąd myślałam, że to sama nie wiem... pech, niepowodzenie, pomyłka, niedobranie... no i oczywiście, że sama jestem sobie winna
- bo wymyślam!

Ja również nie potrafię podrywać facetów, mało tego ja nawet nie umiem zauważyć,
że facet mnie podrywa :)
I tak jak Majka potrafię mijać, patrzeć na człowieka i nie zauważyć, że mu się podobam...

Ciekawe jak wiele z nas kobiet nie potrafi dostrzec tego, że podoba się innym. Jak bardzo nasze własne wyobrażenie o sobie potrafi wyglądać jak w krzywym zwierciadle?! Dlaczego?!

Szczytem takiego błędnego myślenia o sobie i swoim ciele było, gdy usłyszałam, że Marcelina Zawadzka - Miss Polski nie wierzy w piękno swojego ciała i nie umie być... sexy!!
O Matko, kto jak nie ona?!

Ale wracając do Majki, która przejęła ze swej twórczyni (autorka po prostu ją tym na szczęście obdarzyła) jedną z najfajniejszych ludzkich cech - kocha zwierzęta!

I nie bacząc na liczne przeszkody oraz na konsekwencje swoich czynów - próbuje uratować kotka, który wlazł na drzewo i nie "potrafi" sam z niego zejść - myślałby kto?!

I się zaczęło...

Trup w krzakach, nowy adorator, i domownik, który sieje zniszczenie - kto by się domyślił, że w tych małych puchatych stworzonkach jest tyle energii, pomysłów i nie wiadomo czego jeszcze...

I tak pięknie, szybko i niespodziewanie jak nowe postacie w życiu bohaterki pojawiają się nowe kłopoty, nieporozumienia i wszystko to co przeszkadza w spokojnym radowaniu się życiem.

Po za tym wyłania się tajemnica związana z testamentem zmarłej babci, z zaginionym kluczykiem, opuszczonym domem z tajemniczymi tunelami pod nim.
Ciekawe, że pozornie życie nigdy nie jest ani tak spokojne, ani zwyczajne jakbyśmy chcieli, a już szczególną jego cechą jest fakt, że jedno zamieszanie pociąga za sobą kolejne i mamy wrażenie jakby, cały nasz świat walił się właśnie w tej chwili we wszystkich jego aspektach.
Więc jak tu w tym momencie poddać się chwili i rozkwitającemu uczuciu do opiekuńczego faceta, który nie wiadomo skąd wynurza się w życiu Majki - skąd to okazuje się na...
końcu książki, bo gdzieżby inaczej.

I tu kolejny raz ukłon dla Pani Marty - zakończenie mistrzowskie, kto by pomyślał, że zabójcą jest... skoro tak wiele "pięknych" wskazówek, niedopowiedzeń i kolejnych tajemnic podarowała nam przyjaciółka Mai - Luiza, ale przecież to niemożliwe, by narzeczona policjanta Patryka mogła przyjaciółce wywinąć, aż taki numer - choć faktycznie nie lubiła denata.
Zresztą brat bliźniaczy Mai, też go nie lubił, a i sama Majka miała motywy - pomimo tego, że jednak to już był - były mąż.

Tak gdzie trup, tam mnóstwo podejrzanych, tam gdzie tajemnica, tam mnóstwo zainteresowanych...

Czy w tych okolicznościach miłość ma szansę wygrać? Czy obiekt zainteresowania Mai okaże się jej godny? I co w tym wszystkim robi artysta wykonujący tatuaże, Steven?

Oczywiście wirtuozeria Pani Marty w pisaniu - powoduje, że wszystkiego tego dowiadujemy się na samym końcu książki z wielkim zresztą zdziwieniem spostrzegając, że to już koniec książki - kiedy, jak, dlaczego?

Na szczęście nie mam czasu martwić się, że to koniec tej historii, ponieważ w zakładce przemiła informacja o kolejnym tomie tej serii, który znajduje się już w przygotowaniu
"O jeden diament za daleko" - więc czekam cierpliwie :)

A kto jeszcze nie ma w swej kolekcji książki Marty Radomskiej - "Tego kwiatu jest pół światu" - może zajrzeć do tych miejsc. Gorąco polecam :)